VIII U 1789/17

Суды общей юрисдикции2017-12-12

Номер дела

VIII U 1789/17

Дата решения

2017-12-12

Тип

SENTENCE

Судьи

Teresa Kalinka (PRESIDING_JUDGE)

Правовое основание

art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Текст решения

Sygn. akt VIII U 1789/17 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 12 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: <table> <colgroup> <col width="165"/> <col width="422"/> </colgroup> <tr> <td> Przewodniczący: </td> <td> SSO Teresa Kalinka </td> </tr> <tr> <td> Protokolant: </td> <td> Ewa Grychtoł </td> </tr> </table> po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. w Gliwicach sprawy S. P. (P.) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wysokość emerytury na skutek odwołania S. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 15 września 2017 r.  nr (...) oddala odwołanie. (-) SSO Teresa Kalinka Sygnatura VIII U 1789/17 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Decyzją z dnia 15 września 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych P. w Z. odmówił S. P. prawa do ponownego przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie artykułe 110a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 ()">ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>, ponieważ nowo ustalony wskaźnik jest niższy od 250 %. S. P. w odwołaniu domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i obciążenia organu rentowego kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego. Wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu obliczania rent i emerytur na okoliczność uzyskiwanych wynagrodzeń w latach od 1969 do 1971. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał ,że ubezpieczony przedłożył zarobki z lat od 1972 do 1994 oraz za lata od 2014 do 2016 ,a z ustalonych dwudziestu lat najkorzystniejszy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie osiągnął 250 %. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: S. P. urodził się (...). Od 21 kwietnia 1994 roku przyznano mu prawo do emerytury górniczej. Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto dochód ,który stanowił podstawę wymiaru skład z lat od 1984 do 1988 , a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 331,37 proc. We wrześniu 2017 roku złożył wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia emerytalno-rentowego przedkładając zaświadczenie o wysokości zarobków z lat od 1972 do 1993. Dodatkowo organ rentowy dysponował zaświadczeniami o wysokości zarobków za lata 2015, od 2014 do 2016 . Organ rentowy ustalił wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z dwudziestu najkorzystniejszych lat z okresu od 1972 do 1994 i wyniósł on 248,99 %. Ubezpieczony był zatrudniony w Kopalni (...) do dnia 30 listopada 1994 roku. S. P. przedstawił zaświadczenia o zarobkach od 1972 roku. Domagał się dopuszczenia dowodu z opinii biegłego celem wyliczenia należnego wynagrodzenia za lata od 1969 do 1971, kiedy był zatrudniony na stanowisku młodszego górnika pod ziemią . Sąd oddalił ten wniosek uznając, że niemożliwe jest aby w roku 1969 ubezpieczony w wykazał wynagrodzenie w wysokości przekraczającej 250 %, ponieważ pracował niecałe pół roku, natomiast z lat 1970 i 1971 zachowała się karta zasiłkowa, z której wynika, że S. P. 2 korzystał ze zwolnień lekarskich w listopadzie 1970 roku, a zarobek przyjęty za podstawę obliczenia zasiłku za okres sierpnia do października wyniósł 9127 zł. W roku 1971 ubezpieczonych chorował w czerwcu, a podstawę obliczenia zasiłku chorobowego stanowił zarobek z miesięcy od marca do maja w wysokości 9862 zł, we wrześniu, a podstawę obliczenia zasiłku stanowił zarobek okresie od czerwca do sierpnia wysokości 9830 zł oraz w listopadzie i grudniu gdzie podstawę wymiaru zasiłku ustalono w oparciu o zarobek osiągnięty od lipca do września w wysokości 10 800 zł. Ubezpieczony chorował do końca tego roku . Jednocześnie wskazać należy, że ubezpieczony od 11 czerwca 1969 roku miał stawkę 94 zł, a od 1 kwietnia 1971 roku 106 złotych. Kolejny wpis dotyczy stawki od 1 lutego 1974 roku Dysponując takimi były danymi sąd ustalił wysokość hipotetycznego zarobku w roku 1970 i 1971 przyjmując dane wynikające z kart zasiłkowych. I tak przyjęto że w roku 1970 zarobek ubezpieczonego wynosił 36 508 zł przyjmując czterokrotność podstawy do obliczenia zasiłku to jest 9127 zł ( zarobek od sierpnia do października razy cztery kwartały). Stanowi to 136,, 12 % rocznego wynagrodzenia w roku 1970. Rok 1971 to kwoty III-V - 9862 zł + VI-VIII 9830zł IX - 4247 złotych ( (...) -9830 + średni zarobek miesięczny z okresu od czerwca do sierpnia tj. (...)). za październik, listopad i grudzień również przyjęto po 4247 złotych miesięcznie, a za styczeń i luty ( (...):3 miesiące x2 miesiące ) = 6575 złotych . Łącznie: (...) + (...)+9830+4247x 4 =43255 złotych, to jest 152,87% rocznego wynagrodzenia. Obliczone stosunki z wynagrodzenia uzyskanego przez ubezpieczonego w roku 1970 1971 nie odbiegają od wynagrodzenia osiągniętego w latach następnych. Dopiero od 1983 roku ubezpieczony osiągnął zarobki w wysokości przekraczającej 250 proc; rocznego wynagrodzenia . Sąd ustalił stan faktyczny na postawie akt organu rentowego oraz kopii akt osobowych ubezpieczonego, a zwłaszcza kart zasiłkowych znajdujących się w aktach, w oparciu o które możliwe było ustalenie faktycznie otrzymywanych zarobków w latach 1970 i 1971. Dowodom tym sąd dał wiarę , z tym zastrzeżeniem ,że podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowiły wszystkie składniki wynagrodzenia otrzymywane przez pracownika, a podstawę wymiaru składek w tym okresie nie stanowiły na przykład nagroda barbórkowa i czternaste pensje . Sąd zważył, co następuje: Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Ubezpieczony domaga się przeliczenia emerytury na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 110 a;art. 110 a ust. 1)">art. 110a ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>. Zgodnie z tym przepisem wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 15)">art. 15</a>, z uwzględnieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 110;art. 110 ust. 3)">art. 110 ust. 3</a>, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 15;art. 15 ust. 5)">art. 15 ust. 5</a>, jest wyższy niż 250%. Jak wskazano powyżej zachowały się zarobki ubezpieczonego za 23 lata pracy na kopalni. Wysokość zarobków wynikająca z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 29 sierpnia 2017 roku nie była kwestionowana przez strony, chociaż zarobki z lat stanowiących podstawę obliczenia wysokości emerytury w roku 1994 były niższe w stosunku do wykazanych w druku Rp-7 z 2017 roku,. . Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru dwudziestu najkorzystniejszych dla wyniósł 248,99 % i nie obejmuje on w roku 1972 1973 i 1992, ponieważ są tu zarobki niekorzystne do obliczenia wskaźnika z dwudziestu najkorzystniejszych lat. Trzeba uwzględnić zarobek z roku 1994 roku w wysokości 187,31 % ponieważ w tym roku ubezpieczony podlegał ubezpieczeniom społecznym po nabyciu prawa do emerytury. Aby wykazać co najmniej 250 % średniego zarobku z dwudziestu najkorzystniejszych lat. wskaźnik wysokości podstawy wymiaru musiałby wzrosnąć o 21,2 % średniego rocznego wynagrodzenia a więc zarobki musiały być wyższe od najniższego zarobku przyjętego do obliczeń (...) to jest zarobku z roku 1991 w wysokości 192,32 %.. Zdaniem sądu ubezpieczony nie jest w stanie wykazać że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5 ustawy emerytalnej był wyższy niż 250 %, a co za tym idzie nie zostały spełnione przesłanki z artykuł 110 a ustawy. Wskazać należy, że ustalona wysokość wynagrodzenia przez sąd z lat 1970 i 1971 zawiera wszystkie dodatki przysługujące ubezpieczonemu. Może to być wynagrodzenie zawyżone, bo do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego wliczano wynagrodzenie faktycznie otrzymane, a nagroda barbórkowa i 14 pensja nie stanowiły podstawy wymiaru składek w tym okresie. Odwołanie jako bezpodstawne oddalono. Wyrok wydano na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477 14 § 1 k.p.c.</a> (-) SSO Teresa Kalinka </div>