III OSK 3711/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 433/20 w sprawie ze skargi Gminy B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora [...] I. prostuje oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 433/20 w ten sposób, że zamiast oznaczenia strony skarżącej "Gminy B. - Burmistrza B." wpisuje "Gminy B.", II. oddala skargę kasacyjną, III. oddala wniosek o zasądzenie od Gminy B. na rzecz A. S. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 433/20 oddalił skargę Gminy B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] stwierdzające nieważność zarządzenia Burmistrza B. z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie odwołania A. S. ze stanowiska dyrektora [...] w B. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż analiza treści uzasadnienia zarządzenia, jak i zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, nie pozwalają na przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek powodujący konieczność odwołania A. S. ze stanowiska Dyrektora Szkoły w trybie art. 66 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 1148) zwanej dalej P.o. Podkreślono, że skorzystanie przez organ z możliwości wynikającej z powyższego przepisu byłoby usprawiedliwione wyłącznie takimi okolicznościami, które obiektywnie powodowały destabilizację pod względem dydaktycznym, wychowawczym czy oświatowym szkoły i w związku z tym jedyną możliwością zapobieżenia takiej sytuacji było odwołanie dyrektora w trakcie roku szkolnego, w trybie natychmiastowym. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zarządzenia z dnia [...] listopada 2019 r. sprowadzająca się do wskazania, że w związku z przeprowadzeniem próbnego alarmu antyterrorystycznego dyrektor nie uwzględnił potrzeb dzieci i nie określił ich stanu psychofizycznego, naraził dzieci i uczniów na niepotrzebny stres i spowodował zagrożenie ich życia i zdrowia, nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawie zaistniał przypadek, o którym mowa w art. 66 P.o. Zwrócono uwagę, że zorganizowana w dniu [...] listopada 2019 r. na terenie placówki symulacja ataku terrorystycznego została wykonana zgodnie z jej zwerbalizowanym zapisem w planie działania z dnia [...] listopada 2019 r. począwszy od etapu: informacyjnego (powiadomienie wskazanych powyżej osób), uprzedzającego (zidentyfikowane organy wskazane w pkt 2 lit. a i b. planu oraz w/w osoby), wykonawczego, a kończąc na wyjaśnieniu celu i sensu (pkt 8 planu) zrealizowanego przedsięwzięcia. Zamiar jego przeprowadzenia był realizacją zalecenia [...] Kuratora Oświaty z 2016 r. zobowiązującego dyrektorów szkół do wprowadzania procedury organizowania prób na wypadek ataków terrorystycznych. Głównym celem organizowania takowych symulacji miała być weryfikacja przygotowania nauczycieli do odpowiednio reagowania na takową sytuację zagrożenia (oświadczenie skarżącej złożone na rozprawie). W ocenie Sądu zamiarowi przeprowadzenia rzeczonej symulacji nie sposób zarzucić intencji (szczególnie złej) pokrzywdzenia dzieci (w szczególności), naruszenia jakichkolwiek obowiązków pragmatyki zawodowej, nie wspominając o przepisach powszechnie obowiązujących jako, że tego rodzaju akcja nie jest normatywnie uregulowana, a z naruszenia przepisów powszechnie obowiązujących należałoby (w pierwszej kolejności, jeśli nie głównie) wywodzić konsekwencje, o których stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. Z uwagi na powyższe wskazane w zarządzeniu Burmistrza B. zarzuty o narażeniu uczniów na niepotrzebny stres i zabranie im poczucia bezpieczeństwa są całkowicie nieuzasadnione, wręcz mogą świadczyć o niezrozumieniu istoty zrealizowanego przedsięwzięcia, którego cele były wektorowo odmienne od statuowanych przez Burmistrza wniosków, a ukierunkowane właśnie na zapewnienie rzeczonego poczucia bezpieczeństwa (przynajmniej względnego) na wypadek rzeczywistego ataku terrorystycznego, niejednokrotnie tragicznego w skutkach dla zdrowia (życia). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła strona skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 1 § 1, art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) zwanej dalej P.u.s.a., art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) zwanej dalej K.p.a., polegające na nieprawidłowej kontroli przez WSA legalności rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, a w konsekwencji błędne uznanie, że zarządzenie Burmistrza B. narusza art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o., podczas gdy z treści uzasadnienia zarządzenia Burmistrza B. z dnia 29 listopada 2019 r. jednoznacznie wynika, że w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek powodujący konieczność odwołania A. S. ze stanowiska; b) art. 148 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez ograniczenie kontroli legalności aktu nadzoru tylko do wybranych dowodów i oddalenie skargi bez koniecznej i prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sporządzenie uzasadnienia wyroku z pominięciem wymagań ustawowych; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Wojewodę Warmińsko- Mazurskiego przepisów postępowania administracyjnego: - art. 10 K.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.g. poprzez uniemożliwienie organom Gminy czynnego udziału w toczącym się postępowaniu nadzorczym, - art. 7, art. 77, art. 107 K.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 u.s.g. - poprzez niedostateczne zbadanie przez organ nadzoru okoliczności faktycznych związanych z odwołaniem, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń w zakresie istnienia przesłanek dla uznania istnienia "szczególnie uzasadnionych przypadków" warunkujących możliwość odwołania dyrektora szkoły bez wypowiedzenia, brak wyczerpującego oraz wszechstronnego rozpatrzenia całości stanu faktycznego oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego, polegającą w szczególności na uwzględnieniu przez organ wyłącznie niekorzystnych dla skarżącej kasacyjnie okoliczności, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności przemawiających za zasadnością odwołania dyrektora ze stanowiska, niewystarczające uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego, - art. 6 i art. 8 K.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 u.s.g. poprzez nieprzestrzeganie zasady praworządności oraz pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, polegające na wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego pomimo istnienia wskazanych w zarządzeniu przesłanek do niezwłocznego odwołania Dyrektora [...] z zajmowanego stanowiska, które to przesłanki sprowadzały się w głównej mierze do zagrożenia interesów dzieci uczęszczających do placówki oraz nieudzieleniu im niezbędnej pomocy po zdarzeniu, 2) prawa materialnego: a) art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż zarzuty podniesione w zarządzeniu nie należą do kategorii "szczególnie uzasadnionych przypadków", warunkujących możliwość odwołania dyrektora szkoły bez wypowiedzenia, b) art. 91 ust. 1 u.s.g. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowe zarządzenie jest sprzeczne z prawem. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zaskarżonego aktu nadzoru, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. S. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Pismem z dnia [...] października 2021 r. A. S. poinformowała o wyniku postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Rejonowym w Olsztynie i Sądem Okręgowym w sprawie z Jej powództwa o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem odwołania z funkcji Dyrektora [...] oraz przytoczyła argumentację zawartą w wydanych wyrokach w zakresie zastosowania w sprawie art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa ta podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną po wniesieniu skargi kasacyjnej zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do oceny, czy w tej sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający odwołanie dyrektora szkoły publicznej bez wypowiedzenia na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. Zgodnie z tym przepisem organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, jeżeli zaistnieje szczególnie uzasadniony przypadek. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w okolicznościach tej sprawy nie zaistniała przesłanka szczególnie uzasadnionego przypadku pozwalająca na odwołanie dyrektora [...] ze swojego stanowiska w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia. W orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, zgodnie z którym "szczególnie uzasadniony przypadek" może dotyczyć tylko sytuacji zupełnie wyjątkowych, nadzwyczajnych i nagłych, kiedy organ prowadzący ma prawo ocenić, czy dalsze kierowanie szkołą lub placówką oświatową stanowi istotne zagrożenie dla funkcjonowania tych jednostek lub z jakichkolwiek innych, obiektywnie ważnych przyczyn jest nie do przyjęcia (tak np. NSA w wyroku z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17; wyrok NSA z 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2870/17; wyrok NSA z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17). Ponadto pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" winno być rozumiane wąsko i oznaczać takie sytuacje, w których nie jest możliwe spełnianie przez nauczyciela funkcji kierowniczej, a konieczność natychmiastowego przerwania jego czynności zachodzi ze względu na zagrożenie interesu publicznego, ponieważ naruszenie prawa przez dyrektora jest na tyle istotne, że nie pozwala na dalsze wykonywanie obowiązków przez daną osobę, a stwierdzone w jej pracy uchybienia mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, a przy tym nie ulega wątpliwości, że dyrektor utracił zdolność wykonywania powierzonej mu funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na nim obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 86/08; wyrok NSA z 3 lutego 2022 r. sygn. akt III OSK 1499/21). Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie akceptuje ww. stanowisko zajęte w orzecznictwie sądowym. Dodatkowo należy podnieść, że w orzecznictwie sądowym wskazano - uwzględniając okoliczności konkretnych spraw - następujące przypadki uzasadniające spełnienie przez dyrektora szkoły przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku": 1) kradzież (np. alkoholu) przez dyrektora w sklepie; 2) błędy organizacyjne, które postawiły placówkę w stan zagrożenia likwidacją; 3) poniżanie, upokarzanie i ignorowanie pracownika oraz wykorzystanie pracowników do przeprowadzenia remontu w mieszkaniu dyrektora; 4) zaniedbania w nadzorze nad pracownikami skutkujące molestowaniem seksualnym podopiecznych; 5) notoryczne nieregulowanie zobowiązań finansowych szkoły; 6) długotrwałą chorobę uniemożliwiającą wykonywanie funkcji kierowniczej, która negatywnie wpływa na szkołę, powodując jej dezorganizację (por. wyrok NSA z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17; wyrok NSA z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17; wyrok NSA z 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 109/17). Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił i zdefiniował brak zaistnienia szczególnie uzasadnionej przesłanki pozwalającej na odwołanie w trybie natychmiastowym Dyrektor [...] w B. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo uznano za należycie ustalony stan faktyczny sprawy i przedstawiono zarówno czynności Dyrektor [...] w B. przed dniem [...] listopada 2019 r. - kiedy to na terenie placówki szkolnej przeprowadzono upozorowany atak terrorystyczny przez wyspecjalizowany zespół - mające na celu zarówno poinformowanie organu prowadzącego [...], jak i policję o planowanym zdarzeniu, jak i przygotowanie na to nauczycieli oraz wykonanie zaleceń organu nadzoru pedagogicznego. Sąd pierwszej instancji opisał także sam przebieg zdarzenia w dniu [...] listopada 2019 r., podczas którego w symulowanym ataku terrorystycznym wraz z osobami przebranymi za napastników poruszała się Dyrektor [...] wraz z kierownikiem gospodarczym, nie wchodzono do sal lekcyjnych w których przebywały najmłodsze dzieci z nauczycielami, a po odwołaniu alarmu antyterrorystycznego osoby pozorujące atak omówiły w każdej klasie w obecności Dyrektor [...] zasady zachowania się na wypadek ogłoszenia takiego alarmu. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że o ile reakcje samych dzieci były różne i można było bardziej zabezpieczyć je przed stresem, to jednak nie był to szczególnie uzasadniony przypadek nakazujący natychmiastowe odwołanie Dyrektor [...]. Przechodząc do kontroli pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 1 § 1, art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. polegający na nieprawidłowej kontroli przez ten Sąd legalności rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, a w konsekwencji błędne uznanie, że zarządzenie Burmistrza B. narusza art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o., podczas gdy z treści uzasadnienia zarządzenia Burmistrza B. z dnia 29 listopada 2019 r. jednoznacznie wynika, że w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek powodujący konieczność odwołania A. S. ze stanowiska. Art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. ma charakter ustrojowy, gdyż określa w sposób ogólny kompetencję sądów administracyjnych i kryterium legalności jako wyznacznik wykonywanej kontroli działalności organów administracji publicznej. Jednakże to, czy ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w danej sprawie była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. W orzecznictwie podkreśla się, że art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16; wyrok NSA z 13 października 2015 r. sygn. akt II OSK 312/15). Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji w ramach określonych ustawowo kompetencji rozpoznał skargę na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego przy uwzględnieniu kryterium zgodności z prawem, przyjmując jako wzorzec kontroli przepisy ustawy Prawo oświatowe, przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia nadzorczego. Także wskazany w podstawie kasacyjnej art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 P.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08). Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11; wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 745/11). Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. jest niezasadny, ponieważ zgodnie z jego treścią kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę aktu nadzoru Wojewody Warmińsko-Mazurskiego. Naruszenie tego przepisu miałoby miejsce wówczas, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny przeprowadził na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. kontrolę innego aktu niż akt nadzoru nad samorządem. Taka sytuacja nie zaistniała w tej sprawie. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zarzut ten jest przy tym nieprawidłowo zredagowany, ponieważ pkt 1 ww. artykułu dzieli się na trzy odrębne litery, z których każda zawiera odrębną normę prawną. Bez doprecyzowania tego zarzut nie ma możliwości przeprowadzenia kontroli zaskarżonego wyroku, ponieważ to Naczelny Sąd Administracyjny musiałby precyzować zarzut skargi dotyczący bądź to naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), bądź naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy) lub też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadza się do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutu skargi kasacyjnej i nie może obejmować poprawiania lub precyzowania zarzutu. Ponadto należy stwierdzić, że art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowiąc wzorzec kontroli przeprowadzanej przez wojewódzki sąd administracyjny dotyczy skarg na decyzje administracyjne lub postanowienia, a w tej sprawie skarga nie została wniesiona na decyzję administracyjną, tylko na akt nadzoru. Przepisem regulującym sposób orzekania przez sąd administracyjny w przypadku wniesienia zasadnej skargi na akt nadzoru jest art. 148 P.p.s.a., a w przypadku jej nieuwzględnienia – art. 151 P.p.s.a. Nie jest również zasadnym zarzut niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia w toku postępowania nadzorczego art. 77 § 1 K.p.a. Przepis ten nakazuje w toku postępowania zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i jego rozpoznanie. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, Wojewoda Warmińsko-Mazurski w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym wskazał na zebrany materiał dowodowy mający znaczenie dla ustalenia w tej sprawie stanu faktycznego i go opisał w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze trafnie uznał, że materiał dowodowy został zebrany w sposób prawidłowy i odzwierciedla rzeczywisty stan faktyczny sprawy. Podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dokumenty takie jak opinia kuratora oświaty z [...] listopada 2019 r., protokół z posiedzenia komisji oświaty, zdrowia i spraw społecznych Rady Miejskiej w B. z [...] listopada 2019 r. czy też nagranie z posiedzenia ww. komisji z dnia [...] listopada 2019 r. zawierają przede wszystkim ocenę zdarzenia jakie miało miejsce w dniu [...] listopada 2019 r. Okoliczność dokonania przez organ nadzoru własnej oceny samego zdarzenia pod kątem braku możliwości zakwalifikowania go jako szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. została trafnie uznana przez Sąd pierwszej instancji jako oparta na prawidłowo zebranym materiale dowodowym. Należy przy tym stwierdzić, że Wojewoda Warmińsko-Mazurski kontrolował konkretne zarządzenie Burmistrza B. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] tak co do jego rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienia. Z treści zaś tego uzasadnienia wprost wynika, że powodem natychmiastowego odwołania na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. było zdarzenie mające miejsce w dniu [...] listopada 2019 r. i polegające na symulowaniu ataku terrorystycznego w szkole. Trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że popełniono uchybienia tak przy organizacji tego zdarzenia, jak i w zakresie późniejszej pomocy uczniom, ale nie każde uchybienie powinno skutkować zaistnieniem szczególnie uzasadnionego przypadku nakazującego natychmiastowe odwołanie dyrektora szkoły. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 148 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. i w związku z art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez ograniczenie kontroli legalności aktu nadzoru tylko do wybranych dowodów i oddalenie skargi bez koniecznej i prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz sporządzenie uzasadnienia wyroku z pominięciem wymagań ustawowych. Zgodnie z art. 148 P.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo stwierdził, że skoro zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza prawa, to skarga podlega na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddaleniu. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 148 P.p.s.a. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy, w tym także ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Ponadto nie można dostrzec niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zarzut braku dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia w toku postępowania nadzorczego art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nie znajduje uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie trafnie uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie uzasadniał uznania zdarzenia mającego w dniu [...] listopada 2019 r. w [...] w B. jako spełniającego przesłanki uzasadniające natychmiastowe odwołanie Dyrektor tego Zespołu. Jak już zostało to wyjaśnione, przesłanka objęta art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. dotyczy wyjątkowych sytuacji, w których dalsze kierowanie szkołą przez jej dotychczasowego dyrektora będzie prowadzić do destabilizacji działalności placówki oświatowej lub zagrażać interesowi publicznemu. Przesłanki tej nie można sprowadzać do każdego naruszenia prawa przez dyrektora szkoły. Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda Warmińsko-Mazurski pismem z dnia [...] marca 2020 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania nadzorczego i wezwał Burmistrza B. o przekazanie zarządzenia z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. Jednocześnie działając na podstawie art. 88 u.s.g. zwrócił się o przedłożenie także innych dokumentów i informacji dotyczących tej sprawy. Tym samym zapewnione zostało w toku postępowania nadzorczego prawo strony skarżącej do udziału w postępowaniu i przedłożenia dowodów na podstawie których zostało wydane zarządzenie nr [...]. Takie działanie nie stanowi naruszenia art. 10 K.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 u.s.g. ponieważ zagwarantowano Gminie B. udział w postępowaniu nadzorczym poprzez możliwość przedkładania dowodów i informacji dotyczących tej sprawy. Co istotne, postępowanie nadzorcze objęte przepisami ustawy o samorządzie gminnym nie jest jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym, w którym rozstrzyga się o prawach lub obowiązkach strony. Celem postępowania nadzorczego jest jedynie kontrola legalności aktu organu gminy i taka kontrola została w tej sprawie prawidłowo przeprowadzona. Nie można także podzielić zasadności i tego zarzutu skargi kasacyjnej, z którego wynika brak dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia w toku postępowania nadzorczego art. 6 i art. 8 K.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 u.s.g. Art. 6 K.p.a. stanowi, że każdy organ administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa. Naruszenie tego przepisu zawierającego jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy w danej sprawie organ administracyjny w sposób oczywisty narusza przepisy prawa i jego działaniu nie można przyznać znamion działania legalnego. Taka sytuacja w tej sprawie nie zaistniała. Zaskarżone do Sądu pierwszej instancji rozstrzygniecie nadzorcze zostało wydane na podstawie przepisów prawa, a odrębna ich ocena przez stronę skarżącą kasacyjnie nie stanowi w okolicznościach tej sprawy naruszenia powołanego art. 6 K.p.a. Nie została również naruszona zasada pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, objęta art. 8 § 1 K.p.a. Trafnie organ nadzoru ocenił, że podniesione w objętym nadzorem zarządzeniu okoliczności nie stanowiły szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. Poza zdarzeniem mającym miejsce w dniu [...] listopada 2019 r. nic nie wynika z akt sprawy, aby zagrożony był - jak wskazała na to strona skarżąca kasacyjnie – interes dzieci. Okoliczności dotyczące podnoszonego przez stronę skarżącą kasacyjnie braku udzielenia przez Dyrektor [...] w dostatecznym zakresie pomocy niektórym uczniom w trakcie lub po zakończeniu symulowanego ataku terrorystycznego także nie stanowią o naruszeniu zaufania do organu prowadzącego postępowanie nadzorcze. Wojewoda Warmińsko-Mazurski uznał bowiem, że także i ta okoliczność nie uzasadnia zastosowania trybu odwołania wynikającego z art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o. Mając powyższe należy stwierdzić, że w tej sprawie zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogą doprowadzić do jego uchylenia. Trafnie Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze uznał, że nie narusza ono prawa. Wojewoda Warmińsko-Mazurski prawidłowo zastosował art. 91 ust. 1 u.s.g. i unieważnił zarządzenie Burmistrza B. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w sprawie odwołania A. S. ze stanowiska Dyrektor [...] w B.. Zarządzenie to naruszało art. 66 ust. 1 pkt 2 P.o., ponieważ nie zostało wykazanie zaistnienie szczególnie uzasadnionej przesłanki nakazującej natychmiastowe odwołanie osoby kierującej [...]. W związku z powyższym w okolicznościach tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w punkcie drugim wyroku oddalił skargę kasacyjną. W punkcie trzecim Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek uczestniczki A. S. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestnika nie będącego organem, jeżeli oddalono skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę. W punkcie pierwszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny sprostował, na podstawie art. 156 § 1 i § 3 P.p.s.a., oczywistą omyłkę w sentencji zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w zakresie oznaczenia strony skarżącej. W tej bowiem sprawie skargę wniosła Gmina B., reprezentowana przez Burmistrza B. Wynika to wprost z treści samej skargi. Gminę reprezentuje jej organ wykonawczy, a w przypadku Gminy B. jest nim Burmistrz tej Gminy. Tym samym skoro jako stronę skarżącą oznaczono Gminę B., to tak również powinno się ją opisać w sentencji wyroku Sądu pierwszej instancji.