II SA/Kr 1023/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. P., M. B., E. B., B. L. i K. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 czerwca 2022 r. znak: Wl-l.7840.10.21.2020.MA w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżących M. P., M. B., E. B., B. L. i K. S. kwotę 1 365 zł (tysiąc trzysta sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Starosta Oświęcimski decyzją z dnia 10 lipca 2019 r. nr 555/19 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla K. i M. S.: budowę samoobsługowej myjni bezdotykowej wraz z kontenerem technicznym i wewnętrznymi instalacjami oraz placem utwardzonym i infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] położonej w O. przy ul. [...]. W dniu 26 sierpnia 2019 r. do organu wpłynął wniosek A. i K. S. (dz.[...]) o uznanie ich za stronę postępowania. Z kolei w dniu 26 sierpnia 2019 r. taki wniosek złożony został przez W. P., P. P., M. P., M. P., B. W., J. W., A. Ł., K. Ł., A. Ł., S. Ł. (będący jednocześnie pełnomocnikiem A. i K. Ł.), M. B., S. B., B. L., M. L., O. L., E. B., L. B., W. B., N. B.. Starosta Oświęcimski pozostawił bez rozpoznania wniosek B. W., J. W., S. Ł., A. Ł., M. L., O. L., L. B., W. B. i N. B.. W stosunku do W. P. i S. B. umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa. Postanowieniem z dnia 24 września 2019 r. organ I instancji wznowił postępowanie na wniosek A. i K. S., a P. P. M. P., M. P., A. Ł., K. Ł., M. B., B. L., E. B., uznając za strony postępowania, zawiadomił, że postępowanie wznowieniowe jest w toku. Starosta Oświęcimski decyzją z dnia 16 października 2020 r. nr WAB.6740.1.412.2019.KK, po rozpatrzeniu wniosków K. S., M. P., E. B., B. L., M. B. i S. Ł., na podstawie art.151 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 10 lipca 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zakres przedmiotowy decyzji Starosty Oświęcimskiego z dnia 10 lipca 2019 r. obejmuje wykonanie robót budowlanych polegających na budowie samoobsługowej myjni bezdotykowej wraz z kontenerem technicznym z wewnętrznymi instalacjami oraz placem utwardzonym i infrastrukturą techniczną. Inwestycją nie objęty był zamiar budowy przyłącza w tym przyłącza do kanalizacji sanitarnej, które to będą realizowane przez inwestora w trybie art. 29 a ustawy Prawo budowlane. Na podstawie art. 388 ust. 3 ustawy z dnia 4 grudnia 2018 r. Prawo wodne dopiero przed zgłoszeniem budowy przyłącza do kanalizacji sanitarnej inwestor będzie musiał legitymować się ostatecznym pozwoleniem wodno – prawnym wydanym. Z dokumentów przedłożonych przez inwestora w toku postępowania wznowieniowego w przedmiotowej sprawie wynika, że inwestor dysponuje ostatecznym pozwoleniem wodno – prawnym na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe do środowiska wodnego, pochodzących z samoobsługowej myjni bezdotykowej zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...]. Przedłożył również kopię protokołów odbioru technicznego i końcowego robót przyłącza kanalizacji sanitarnej i przyłącza kanalizacji deszczowej. Organ wyjaśnił, że działka inwestycyjna zlokalizowana jest na terenie objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr XLIX/389/97 Rady Miejskiej w Oświęcimiu z dnia 29.10.1997 r. dla jednostki o symbolu 10 UHGRT+KS.: "Teren przeznaczony jest jako rezerwa dla lokali usług, handlu, gastronomii, rzemiosła turystyki i innych. Obecnie zdewastowana częściowa zabudowa przeznaczona jest do wyburzenia. Konieczna jest szczegółowa koncepcja zagospodarowania terenu. Usytuowanie budynków winno być uzgodnione z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków ze względu na historyczny układ ul. [...]. Dopuszczalna wysokość: 3 kondygnacje. Zachowuje się istniejącą zabudowę mieszkaniową. Możliwość łączenia funkcji mieszkaniowej z usługową". Zapisy powołanego wyżej planu zagospodarowania nie definiują usług, które mogą być realizowane na tym terenie, nie zawierają również wskazania o zakazie realizacji usług jakim jest myjnia. Bezdotykowa myjnia, stanowiąca zespół urządzeń przeznaczonych do mycia i konserwacji pojazdów mechanicznych stanowi udostępnianie klientom usługi służącej zaspakajaniu potrzeb mieszkańców w sposób bezpieczny dla środowiska. Organ podkreślił, że środki myjące i zastosowana technika mycia bezdotykowego nie mogą być szkodliwe dla zdrowia osób myjących pojazd, więc tym bardziej nie mogą wywierać jakiegokolwiek negatywnego wpływu na działki sąsiednie, w tym przypadku znacznie oddalone od stanowisk myjni (min. 20 metrów). W dalszej części organ wskazał, że dokumentacja projektowa zawiera uzgodnienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 10.06.2019 r. W piśmie tym Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Krakowie zaopiniował pozytywnie możliwość zlokalizowania samoobsługowej myjni bezdotykowej wraz z kontenerem technicznym i wewnętrznymi instalacjami oraz placem utwardzonym i infrastrukturą techniczną przy ul. [...] na działkach o nr ew. [...] oraz [...]. Odnosząc się do podstawowych zarzutów nieprzyznania wnioskodawcom statusu strony w postępowaniu administracyjnym o pozwoleniu na budowę organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stronami postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 ww. ustawy przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Organ stwierdził, że ustalony w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty Oświęcimskiego z dnia 10.07.2019 r. obszar oddziaływania nie dawał żadnych podstaw do uznania, że działki należące do osób podpisanych we wniosku o wznowienie postępowania znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Działka o nr ewidencyjnym: [...] (M. B.) położona przy ul. [...]: minimalne odległości od projektowanego na działce inwestycyjnej o nr ew. [...] obiektu (zewnętrznych stanowisk myjni od strony krawędzi ul. [...]) wynoszą: min. 20 metrów do najbliżej położnego narożnika działki i min. 35 metrów do najbliżej położonego na tej działki narożnika budynku mieszkalnego, pomiędzy terenem inwestycji, a działką i budyniem zlokalizowana jest droga publiczna ul. [...] o szerokości 15 metrów w liniach rozgraniczających ustalonych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Działka o nr ewidencyjnym: [...] (B. L., E. B.) położona przy ul. [...] minimalne odległości od projektowanego na działce inwestycyjnej o nr ew. [...] obiektu (zewnętrznych stanowisk myjni od strony krawędzi ul. [...]) wynoszą: min. 20 metrów do budynku mieszkalnego zlokalizowanego bezpośrednio przy linii rozgraniczającej ul. [...]. Działka o nr ewidencyjnym: [...] (A. Ł., K. Ł., M. P., M. P.) położona przy ul. [...] minimalne odległości od projektowanego na działce inwestycyjnej o nr ew. [...] obiektu (stanowisk myjni) wynoszą: ok 30 metrów do granicy działki, i ok. 34 metry do pełnej ściany budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tej działce. Działka o numerze ewidencyjnym: [...] (A. S., K. S.) położona przy ul. [...] minimalne odległości od projektowanego na działce inwestycyjnej o nr ew. [...] obiektu (stanowisk myjni) wynoszą: ok. 20 metrów (w miejscu najbliższego skrajnego stanowiska myjni) do granicy w ww. działką i ok. 30 metrów do zlokalizowanego na tej działce budynku mieszkalnego. Opisane wyżej odległości projektowanego obiektu od granic działek i budynków osób składających wniosek o wznowienie postępowania pozwalają na przyjęcie stanowiska o braku możliwości jakiegokolwiek wpływu nawet potencjalnego na możliwość zagospodarowania w tym zabudowy działek o nr ewidencyjnych: [...], [...], [...] w kontekście obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w szczególności § 12, § 13, § 60, § 271 do 273 i § 324. Przepisami odrębnymi określającymi dopuszczalne poziomy hałasu są przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 14.06.207 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. 2014.112). Dla terenów przeznaczonych na cele mieszkaniowo-usługowe (w które wpisuje się teren określony w planie zagospodarowania przestrzennego jako jednostka 10UHGR + KS przeznaczony pod rezerwę usług, handlu, gastronomi, rzemiosła turystyki i innych) oraz terenów pod zabudowę mieszkaniową (w które wpisuje się w teren określony w planie zagospodarowania przestrzennego jako jednostka 9 MM przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe z przewagą wielorodzinnego) jako dopuszczalny długookresowy średni poziom dźwięku A w dB dla obiektów i działalności będącej źródłem hałasu jest 50 dB dla przedziału czasu odniesienia równego wszystkim dobom w roku (L dwn) i 45 dla przedziału czasu odniesienia równego wszystkim porom nocy (ln). Zgodnie z przedłożonym do akt sprawy opracowaniem pn. "Sprawozdanie z badań emisji hałasu do środowiska", sporządzonym przez Przedsiębiorstwo Badań i Ekspertyz Środowiska sp. z o.o. Laboratorium Akredytowane przez [...] Centrum Akredytacji Nr certyfikatu [...] w sierpniu 2020 r., w miejscu funkcjonowania Myjni Bezdotykowej przy ul. [...] w miejscu najmniejszego oddalenia punktu pomiarowego od terenów podlegających ochronie akustycznej wyniki przeprowadzonych pomiarów wynoszą: LAeq D = 54,8 dB, dla pory nocy LAeq N = 44,8 dB. Brak ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego mogącego rzutować na korzystanie z działek sąsiadujących z inwestycją w sposób zgodny z przeznaczeniem, wyklucza możliwość przyznania ich właścicielom statusu strony postępowania. Organ rozważył również możliwość potencjalnej zabudowy działek [...], [...], [...] w kontekście ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Działka inwestycyjna oraz działki o nr ew. [...] zlokalizowane są na terenie objętym ustaleniami jednostki o symbolu 10 UHGRT+KS planu. Istniejące zagospodarowanie działki [...], na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny posadowiony w granicy z działką drogową i działką sąsiadującą o nr ew[...] oraz istniejące zagospodarowanie działki [...] i powierzchnia terenu niezagospodarowanego potencjalnie uniemożliwiają wprowadzenie na tym terenie dodatkowej zabudowy. Organ podkreślił, że teren niezagospodarowany działki [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej spełniającego wymogi określone w przepisie § 14 warunków technicznych, gdyż istniejący dojazd faktyczny urządzony jest częściowo na działce [...] a częściowo na działce [...]. Uznał także, że istniejące zagospodarowanie działki [...] zabudowanej budynkiem mieszalnym jednorodzinnym i jej rozmiary pozwalają na lokalizację zabudowy usług, handlu, gastronomii, rzemiosła, turystyki i innych na części działki oddalonej od projektowanej myjni co najmniej 30 metrów, z zachowaniem odległości normatywnych od granic tej działki i zachowania odległości ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Działki o nr ew. [...] i [...] zlokalizowane są na terenie objętym ustaleniami jednostki o symbolu 9 MM planu, z przeznaczeniem w szczególności na zespół budownictwa wielorodzinnego i jednorodzinnego zwartego, o 3 kondygnacjach, ze wskazaniem iż zaleca się układ budynków jak na rysunku planu, a od strony ulicy [...] preferuje się zwarte budownictwo jednorodzinne z lokalami usługowymi w parterach. W obrębie tych działek istnieje potencjalna możliwość zabudowy i nie ogranicza jej projektowany na działce [...] obiekt. Organ ocenił, że kwestionowana inwestycja na działce o nr ew. [...] pozostaje bez wpływu na zapewnienie dla działek [...], [...] dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Dalej wskazał, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w tym także postępowaniu wszczętym na skutek wznowienia postępowania zakończonego udzieleniem pozwolenia na budowę normą prawną określającą krąg postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ustalenie przez organ okoliczności, które na gruncie konkretnej normy prawa materialnego mogłyby stanowić ograniczenie w możliwości zagospodarowania jakiejkolwiek innej nieruchomości powinno skutkować objęciem właściciela, wieczystego użytkownika bądź zarządcy takiej nieruchomości zakresem podmiotowym postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe oraz przeprowadzoną szczegółową analizę organ stwierdził, że projektowana inwestycja nie wprowadzi żadnych ograniczeń na istniejący lub potencjalnie możliwy sposób zagospodarowania działek o nr ew. [...], [...]. Organ odwoławczy wskazał również, że S. Ł. został omyłkowo wymieniony w sentencji decyzji organu I instancji, gdyż jego wniosek pozostawiony został przez ten organ bez rozpoznania. Uchybienie to, zdaniem Wojewody, nie mogło być powodem uchylenia decyzji organu I instancji. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. P., S. Ł., M. B., E. B., B. L., J. W., K. S. zarzucając naruszenie art. 115a prawo ochrony środowiska w związku z § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. niezgodne z przepisami przeprowadzenie pomiaru natężenia hałasu generowanego przez myjnię, co doprowadziło do stwierdzenia przez organ l instancji, że normy te nie zostały przekroczone. Kolejno wskazano na uchybienie art. 7, art. 77 § 1 kpa poprzez uznanie, że dowody zgromadzone w sprawie nie pozwalają na przyjęcie, że projektowana inwestycja nie wprowadzi żadnych ograniczeń na istniejący lub potencjalny możliwy sposób zagospodarowania działek o nr. ew. [...], [...]. Zarzucili także, że analiza akustyczna została przeprowadzona błędnie oraz niezgodność projektowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętym Uchwałą Nr XLIX/389/97 Rady Miejskiej w Oświęcimiu z dnia 29 października 1997 r. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 23 czerwca 2022 r. nr WI-I.7840.10.21.2020.MA, po rozpatrzeniu odwołań M. P., M. B., E. B., B. L. i K. S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosownie do przepisu art. 151 § 1 pkt 1 kpa właściwy organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a jej wydanie jest następstwem ustalenia przez organ administracji braku podstaw wznowieniowych. W szczególności stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną, skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że status strony w postępowaniu wynika z regulacji materialnoprawnych. Stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez "obszar oddziaływania obiektu budowlanego" rozumieć należy - stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Skarżący wywodzą swój "interes prawny" w sprawie z art. 144 k.c. Podkreślić jednak należy, że o przymiocie strony w ocenianej sprawie decydować może jedynie to, czy działka skarżących znajduje się w zdefiniowanym wyżej obszarze oddziaływania planowanego obiektu tj. czy znajduje się w obszarze, który z uwagi na regulacje odrębne, doznaje ograniczeń w zagospodarowaniu. Organ II instancji uznał, że projektowana inwestycja w ogóle nie oddziałuje na działkę nr [...], gdyż nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z tą nieruchomością. Działki te oddziela działka drogowa ul. [...] (dz. nr [...] o szerokości ponad 15 m oraz wąska działka nr [...] o szerokości około 0,5 m). Co więcej projektowane budynki myjni nie są nawet zlokalizowane na wprost tej działki. Są one usytuowane w odległości ponad 20 m od granicy tej działki (dokonując pomiaru: na ukos"), a od istniejącego budynku w odległości ponad 32 m. Analogiczne wnioski dotyczą działki nr [...], gdyż jej granica od granicy działki inwestycyjnej oddzielona jest działką drogową o szerokości 15 m i wąską, bo o szerokości około 0,5 m, działką o nr [...]. Projektowane budynki myjni tylko częściowo (na szerokości około 2,5 m) zlokalizowane są na wprost istniejącego budynku usytuowanego w granicy z działką skarżącej. Projektowany obiekt oddalony jest od tego budynku na odległość ponad 20 m, ale tylko na szerokości 2,5 m, a na pozostałej szerokości na wprost istniejącego budynku znajduje się zieleń i place utwardzone. Taki sam wniosek należy wysnuć odnosząc się do działki nr [...]. Graniczy ona bezpośrednio z działką inwestycyjną niemniej jednak budynki myjni oddalone są od tej granicy na odległość ponad 30 m. Place utwardzone na długości 12,5 m będą realizowane w odległości ponad 6,00 m ze spadkiem w kierunku działki inwestycyjnej. Budynek myjni od istniejącego budynku na tej działce oddalony jest na odległość 32 m, a od granicy tej działki ponad 30 m. Istniejący budynek od strony działki nr [...] posiada ścianę bez okien i drzwi. Z kolei działka nr [...] jest długa na 60 m od strony nieruchomości inwestycyjnej. Natomiast na długości ponad 27 m graniczy ona z działką nr [...], ale od strony nieobjętej jakimikolwiek robotami budowlanymi. Teren inwestycji od tej działki oddalony jest o ponad 20 m (teren utwardzony), a same budynki myjni o 22 m. Budynek myjni usytuowany jest prostopadle do tej działki, w związku z czym tak naprawdę "mija" się z istniejącym budynkiem mieszkalnym znajdującym się na działce nr [...]. Odległość między nimi wynosi ponad 28 m. Organ ocenił, że projektowane zamierzenie budowlane, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie oraz zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozostaje bez wpływu na w/w nieruchomości. Zgodnie z brzmieniem § 12 rozporządzenia budynki należy sytuować w odległości 4,00 m od granicy z działkami (ścianą z oknami i drzwiami) lub 3,00 m (ścianą bez okien i drzwi). Budynek myjni został usytuowany w odległości ponad 30 m od granicy z działką nr [...], ponad 22 m od granicy z działką nr [...], w odległości ponad 20 m od granicy z działką nr [...] (nie granicząca bezpośrednio - wymiar na "ukos") oraz w odległości ponad 20 m od granicy z działką nr [...]. Zatem z powyższego wynika że budynek projektowany znajduje się w dużo większych, niż wymagają tego przepisy prawa, odległościach od granic z działkami należącymi do skarżących. W związku z tym organ uznał, że obiekt myjni w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na ewentualną przyszłą zabudowę tych działek. Analiza § 13 i § 60 rozporządzenia, regulujących kwestie przesłaniania i nasłoneczniania doprowadziła organ do analogicznego wniosku. Obiekt myjni jest wysoki na 4,25 m. Zaprezentowane powyżej odległości jednoznacznie pozawalają na stwierdzenie, iż wartość ta jest kilkukrotnie mniejsza niż odległość między budynkami wynosząca od ponad 20 m do ponad 30 m. Oznacza to, że projektowana inwestycja w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na istniejące budynki, w szczególności jeśli chodzi o przesłanianie oraz nasłonecznienie. Odnosząc się do przepisów przeciwpożarowych o których mowa w § 271- § 273 organ odwoławczy wyjaśnił, że minimalne odległości między budynkami powinny wynosić 8 m. Projektowany obiekt oddalony jest od istniejącej zabudowy na odległość dużo większą niż 8,00 m. W przypadku ewentualnej przyszłej zabudowy, nawet w granicach działek należących do skarżących wymagane 8 m między budynkami będzie zachowane. Co więcej, jak wskazano na stronie 15 projektu budowlanego, elementy konstrukcyjne i wykończeniowe projektowanej myjni będą wykonane z materiałów niepalnych, trudnopalnych i nierozprzestrzeniających ogień. Organ zacytował § 324 rozporządzenia, stanowiący że budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i przeciwdrganiowej określonego w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach. W tym przypadku przepisami odrębnymi o których mowa powyżej, jest rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U.2014.112). Z załącznika pn.: "dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku Tabela 1 Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne, wyrażone wskaźnikami LAeq D i LAeq N, które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby", wynika, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego wartość ta winna wynosić nie więcej niż 55 dB dla przedziału czasowego odniesienia równego 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym (l-Aeq d) oraz 45 dB dla przedziału czasowego odniesienia równego 1 najmniej korzystnej godzinie nocy (l_Aeq n). Zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka inwestycyjna oraz działki nr [...] i [...] znajdują się w terenie oznaczonym symbolem 10 UHGRT+KS, a działki nr [...] i nr [...] w jednostce strukturalnej o symbolu 9 MM. Inwestor przedłożył "Sprawozdanie z badań emisji hałasu do środowiska" wykonanych przez Dział Pomiarowo-Analityczny w sierpniu 2020 r. Wynika z niego, że w porze dnia podczas przeprowadzenia pomiarów równoważny poziom dźwięku nie przekraczał wartości dopuszczalnej wynoszącej 55 dB bowiem wynosił 54,8 dB, a w nocy nie przekraczał 45 dB i wynosił 44,8 dB. W związku z tym uznać należy, że projektowana myjnia nie będzie oddziaływać na nieruchomości wnioskodawców. Odnosząc się również do potencjalnej przyszłej zabudowy organ stwierdził, że projektowany obiekt budowlany ze względu na swoją wielkość i funkcję nie będzie ograniczał możliwości zabudowy działek skarżących w dopuszczonym przepisami prawa zakresie. Działka nr [...] oraz nr [...], jak wspomniano powyżej znajdują się w terenach oznaczonych symbolem 9 MM. Zgodnie z zapisami planu (obowiązującymi na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę) teren ten jest przeznaczony na zespół budownictwa wielorodzinnego i jednorodzinnego zwartego o 3 kondygnacjach. Od strony ulicy [...] istnieje ciąg budynków wielorodzinnych, należących do PKP i będących pod ochroną konserwatorską, wymagających modernizacji. Uzupełnienie zabudowy winno być poprzedzone opracowaniem szczegółowej koncepcji zagospodarowania całego terenu. Zaleca się układ budynków jak na rysunku planu. Od strony ulicy [...] preferuje się zwarte budownictwo jednorodzinne z lokalami usługowymi w parterach. Nowe budynki przy ulicy [...], w lukach istniejącej zabudowy powinny mieć 2 kondygnacje, ale dopuszcza się 3 kondygnacje z działkami do 500 m2. Działka o numerze [...] może zostać zabudowana bez żadnych przeszkód, czy też ograniczeń spowodowanych przez projektowaną inwestycję, natomiast jeśli chodzi o działkę nr [...], to jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, budynek niemal z każdej strony zbliżony jest do jej granic tak, że jego rozbudowa, czy też budowa nowego jest niemożliwa. Z kolei odnosząc się do działek nr [...] i nr [...], których przeznaczenie jest takie samo jak działki inwestycyjnej organ wyjaśnił, że parametry działki nr [...] zabudowanej już budynkiem mieszkalnym i budynkiem oznaczonym literą "i" umożliwiają ewentualną przyszłą zabudowę, ale tylko budynkiem o funkcji usługowej, zgodnie z postanowieniami planu. Na działce nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym w granicy z działka drogową i działką nr [...], z uwagi na treść przepisów dotyczących lokalizacji budynków względem granic działek i budynków, niemożliwe staje się zlokalizowanie nowego budynku. Co więcej, istniejący dojazd do tej działki częściowo zlokalizowany jest na działce inwestycyjnej, w części nieobjętej żadnymi robotami budowlanymi. Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie postępowania odwoławczego, w dniu 25 maja 2021 r. wszedł w życie nowy miejscowy plan przyjęty Uchwałą Nr XXXIV/548/21 Rady Miasta Oświęcim z dnia 28 kwietnia 2021 r. Dlatego przedstawić należy obecne przeznaczenie działek. I tak działki nr [...] oznaczone są w miejscowym planie symbolem 2MW/U. Są to tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług. Względem tych nieruchomości możliwości ich zabudowy są analogiczne jak opisane wyżej. Działka nr [...] oznaczona jest w planie symbolem 3U - tereny zabudowy usługowej. Z uwagi na treść przepisów dotyczących odległości od granic i budynków jej zabudowa jest niemożliwa. Natomiast względem działki [...], która oznaczona jest w planie symbolem 4MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej organ wyjaśnił, że możliwa jest jej zabudowa, odmiennie niż wcześniej, budynkiem mieszkalnym, a nie usługowym. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że zarzuty dotyczące prawidłowości wykonania opracowania dotyczącego badania poziomu hałasu, w tym art. 115a prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów są bezzasadne. Dokumentację tą opracował Dział Pomiarowo-Analityczny Przedsiębiorstwa Badań i Ekspertyz Środowiska "[...] Sp. z o.o., którego laboratorium jest akredytowane przez Polskie Centrum Akredytacji. Pomiary wykonano za pomocą aparatury posiadającej certyfikaty akredytacji. Przedstawiona analiza wykazała, że dopuszczalne poziomy hałasów nie zostały przekroczone. Skarżący zarzucają nieprawidłowości przy dokonywaniu pomiarów hałasu, niemniej jednak zarzuty te są niczym nieuzasadnione. Odwołujący na poparcie swojego stanowiska nie przedstawili dowodów, które podważyłyby dane wskazane w opracowaniu przedłożonym przez inwestora. Organ podkreślił, że nie kwestionuje wystąpienia ewentualnych uciążliwości związanych z funkcjonowaniem myjni, jednak dla uznania interesu prawnego wymagane jest wykazanie, że właśnie te uciążliwości będą miały wpływ na zakres konkretnego prawa przysługującego skarżącemu w związku z przekroczeniem przez immisje ponadprzeciętnej miary. Samo twierdzenie o negatywnym oddziaływaniu projektowanej inwestycji i powołanie się na doświadczenie życiowe - w ocenie organu odwoławczego - nie może skutkować uznaniem przedłożonego przez inwestora opracowania za wadliwe, w sytuacji gdy dokonana przez organ odwoławczy jego analiza nie budzi wątpliwości co do przedstawionych wniosków. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, na który powołują się odwołujący mówi o ograniczeniu "w zagospodarowaniu terenu", a nie o immisjach, tak więc skarżący wadliwie przyjmują, że obszar oddziaływania jest tożsamy z uciążliwościami związanymi z funkcjonowaniem myjni. (...) Natomiast przekroczenie dopuszczalnego poziomu immisji w rozumieniu art. 144 k.c. może rodzić określone roszczenia cywilnoprawne, nie daje natomiast praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Nie można również zdaniem organu odwoławczego wywodzić swojego interesu prawnego do bycia stroną postępowania z faktu ewentualnego zwiększenia hałasu. Hałas uznawany jest jako immisja pośrednia, a tego typu immisje mogą wynikać z użytkowania obiektu (nawet takiego, którego realizacja jest zgodna z zapisami mpzp). Istotne jest aby wielkość immisji nie przekraczała dopuszczalnych norm. W przypadku przekroczenia tych norm osobie, której naruszono posiadania, służy roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem oraz zaprzestanie naruszeń ze strony właściciela, którego działania zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.) Przywrócenie stanu poprzedniego z prawem nie zawsze oznacza to samo co przywrócenie stanu poprzedniego. Zwrot ten może odnieść się również do ograniczenia immisji, które ponownie będą mieścić się w normie. Rozstrzygnięcie powyższych kwestii leży w kompetencji sądów cywilnych. Reasumując, uciążliwości związane z powstającymi obiektami np. w postaci zwiększonego (w granicach normy) hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08).Należy podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Gdyby jednak skutkiem faktycznych działań związanych z eksploatacją myjni w danym miejscu, doszło do naruszenia norm np. hałasu, to podmioty takim działaniem pokrzywdzone mogą domagać się stosownej ochrony ze strony organów ochrony środowiska. Co do zasady, nie może to jednak mieć znaczenia dla oceny możliwość udziału skarżących jako strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej myjni. Postanowieniem z dnia 23.06.2022 r. Wojewoda Małopolski stwierdził niedopuszczalność odwołania S. Ł. i J. W.. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. P., M. B., E. B., B. L. i K. S. zarzucając naruszenie: 1) art. 15 kpa poprzez zaniechanie merytorycznego (wnikliwego i rzetelnego) rozpoznania sprawy, a przede wszystkim rozpatrzenia i odniesienia się do zarzutów odwołania; 2) art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. w zw. z § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. niezgodne z przepisami przeprowadzenie procedury pomiaru natężenia hałasu generowanego przez myjnię przy ul. [...] w O., co doprowadziło do stwierdzenia, że normy te nie zostały przekroczone; 3) art. 7, 77 § 1 i 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, jak też niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie uwzględnienie wniosku zawartego w odwołaniu o ponowne badania pomiarowe natężenia hałasu generowanego przez myjnię usytuowaną przy ul. [...] w O.; 4) art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej bowiem dowody zgromadzone w sprawie pozwalają na przyjęcie, że projektowana inwestycja wprowadza ograniczenia na istniejący lub potencjalnie możliwy sposób zagospodarowania działek o nr. ew. [...], [...], [...]; 5) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez stwierdzenie, że normy regulujące możliwe natężenie hałasu nie zostały przekroczone; 6) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez uznanie, że inwestycja nie oddziałuje na działki skarżących, podczas gdy nie jest miarodajna sama odległość od granicy, ale także poziom hałasu (prawidłowo i obiektywnie zbadany). W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty, wnosząc w konkluzji o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z epidemią COVID-19, od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 20 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (zob. § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz.U.2020.433 oraz § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Z kolei w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do dnia 16 maja 2022 r. obowiązywał stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz. U. z 2020 r. poz. 491 z późn. zm.). Stan epidemii został odwołany z dniem 16 maja 2022 r., w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U.2022.1027). Od dnia 16 maja 2022 r., do odwołania, na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązuje ponownie stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (zob. § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz.U.2022.1028). Zgodnie z przepisem art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2021.2095 t.j. z dnia 2021.11.22) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak - to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Ponieważ nie wszystkie strony wskazały takie adresy, Przewodniczący Wydziału zarządził, że rozpoznanie skargi nastąpi na posiedzeniu niejawnym. Przechodząc do oceny skargi, wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Badając legalność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Sąd stwierdził, że zostały one wydana z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela poglądu organu odwoławczego, że "przekroczenie dopuszczalnego poziomu immisji w rozumieniu art. 144 k.c. może rodzić określone roszczenia cywilnoprawne, nie daje natomiast praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego". Akcentowany przez organy administracyjne obu instancji brak naruszenia przepisów (np. norm technicznych) nie oznacza, że w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym legalności postępowania w sprawie pozwolenia na budowę skarżący nie posiadają interesu prawnego, uprawniającego do przyznania im w ramach art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. Pogląd ten znajduje swoje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Należy mieć na względzie, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 Prawa budowanego w zw. z art. 28 K.p.a., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie norm, lecz czy dana inwestycja w ogóle może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zostało prawnie zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Definicja ta zaś abstrahuje od kwestii przekroczenia norm w zakresie oddziaływania inwestycji. W innym wypadku, tylko w sytuacji przekroczenia norm, a więc wykazania de facto braku legalności inwestycji, miałby istnieć interes prawny uzasadniający przyznanie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym mającym na celu zbadanie legalności postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Tego rodzaju stanowisko jest nieuprawnione, ponieważ to wskazywany interes prawny powinien stanowić podstawę gwarancji prawnych, umożliwiających konkretnym podmiotom poddanie kontroli danej inwestycji pod względem jej zgodności z prawem. Z reguły stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę są właśnie właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Oczywiście istnienie interesu prawnego jest warunkiem przyznania danemu podmiotowi przymiotu strony postępowania administracyjnego. Interes prawny musi zaś wynikać z konkretnej normy prawa materialnego. W kontrolowanej sprawie skarżący istnienie swojego interesu prawnego wiązali z prawem własności nieruchomości, a więc z prawem, które wynika z treści art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że źródłem interesu prawego w postępowaniu dotyczącym oceny legalności procesu inwestycyjno-budowlanego może być wynikające z art. 140 K.c. prawo własności. Istotne jest bowiem to, że wskazany przepis jest nośnikiem interesu prawnego podmiotu, który ma prawo wymagać, aby sąsiednia zabudowa nie oddziaływała z naruszeniem prawa na jej nieruchomość. Zgodnie z art. 140 K.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Z przepisu tego wynika, że niedopuszczalne są bezpośrednie ingerencje w wykonywanie prawa własności przez właściciela, określane w literaturze jako tzw. immisje bezpośrednie. Prawo cywilne reguluje również tzw. immisje pośrednie. W myśl art. 144 K.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Immisje pośrednie są w świetle tego przepisu dopuszczalne, o ile nie zakłócają korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad określoną w art. 144 K.c. miarę przeciętną. Jednakże takie immisje zawsze będą takie zakłócenia powodowały. Objęcie danej nieruchomości immisjami pośrednimi wywołanymi przez inwestycję będzie oznaczało, że właściciel tej nieruchomości ma interes prawny w postępowaniu, niezależnie od tego, czy są to immisje pośrednie dopuszczalne, czy też zakazane w świetle art. 144 K.c. Każde zatem niezabronione przepisami prawa cywilnego zakłócenie przez inwestycję korzystania z nieruchomości powoduje, że jej właścicielowi przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. (por. wyroki NSA: z 8 listopada 2017 r., II OSK 2873/16; z 24 czerwca 2016 r., II OSK 2603/16; z 8 lipca 2015 r., II OSK 2969/13; z 23 kwietnia 2015 r., II OSK 2148/13). W orzecznictwie przyjął się pogląd, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji, nawet jeżeli jest to oddziaływanie dopuszczalne wg norm prawa (por. wyroki NSA z 28 marca 2007 r., II OSK 208/06; z 15 lipca 2016 r., II OSK 2759/14, z 15 grudnia 2016 r., II OSK 807/15). Ponadto w niniejszej sprawie nie można pominąć sprzecznych interesów wynikających z okoliczności sąsiedztwa nieruchomości o różnej formie zabudowy, a mianowicie samochodowej myjni samoobsługowej z nieruchomościami pełniącymi funkcje mieszkaniowe (por. wyroki NSA: z 8 listopada 2017 r., II OSK 2873/16; z 24 czerwca 2016 r., II OSK 2603/16; z 8 lipca 2015 r., II OSK 2969/13; z 23 kwietnia 2015 r., II OSK 2148/13). wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2701/19). Skarżący powinni mieć prawo do zakwestionowania oceny merytorycznej jako strona postępowania (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2701/19). Przypomnieć należy, że organy ustaliły, że podczas przeprowadzenia pomiarów hałasu generowanego przez myjnię samoobsługową równoważny poziom dźwięku w porze dnia wynosił 54,8 dB - przy wartości dopuszczalnej 55 dB, a w nocy 44,8 dB - przy wartości dopuszczalnej 45 dB. Tak więc poziom hałasu jest tylko nieznacznie mniejszy od dopuszczalnych norm. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu będzie uwzględnić wyżej przedstawione stanowisko Sądu i ocenić, czy powoływanie się na prawo własności (art. 140 K.c.i 144 K.c.) wyczerpuje w okolicznościach tej sprawy przesłankę z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego odnoszącą się do "przepisów odrębnych", które służą wyznaczeniu terenu w otoczenia obiektu budowlanego na potrzeby ustalenia obszaru oddziaływania obiektu. Będzie miał przy tym na uwadze, że przy udzielaniu pozwolenia na budowę uwzględnieniu wymagają uzasadnione interesy osób trzecich, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Podkreślenia wymaga, że stosownie do treści art.149 kpa organ zobowiązany jest do podjęcia postanowienia o wznowieniu postępowania wtedy, gdy strona wskazuje we wniosku o wznowienie ustawową podstawę wznowienia. Postanowienie to wywiera jedynie skutki procesowe (nie przesądza o bycie prawnym decyzji ostatecznej), natomiast ustalenie, czy przyczyny wznowienia rzeczywiście wystąpiły dokonywane jest dopiero po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 kpa. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz (po dokonaniu ustalenia, że przyczyny wznowienia rzeczywiście istnieją) co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ponieważ organy oceniły, że przyczyny wznowienia rzeczywiście nie istnieją, nie prowadziły postępowania rozstrzygającego istotę sprawy, czyli nie badały prawidłowości kwestionowanej decyzji. Dlatego też odniesienie się do zarzutu skargi o niezgodności projektowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Nr XLIX/389/97 Rady Miejskiej w Oświęcimiu z dnia 29 października 1997 r. jest przedwczesne. Do kontroli merytorycznej kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego można przystąpić dopiero po ustaleniu, że skarżącym przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Organ odwoławczy, oceniając że nie ziściła się przesłanka wznowieniowa – skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją – nie przeprowadził merytorycznej kontroli tej decyzji. Można to uczynić dopiero po przesądzeniu, że skarżący z naruszeniem prawa pozbawieni zostali udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Organy nie mogły naruszyć przepisu art.115a z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ponieważ go nie stosowały. Zgodzić się natomiast z zarzutem skargi, że przez zaniechanie rozważenia, czy w świetle art.140 K.c. i 144 K.c. skarżącym przysługuje przymiot strony w omawianym postępowaniu sprawia, że organy obydwu instancji naruszyły art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a., co było wynikiem błędnej wykładni art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Mając na uwadze zawartość akt administracyjnych, na marginesie należy tylko zauważyć, że ocena organu udzielającego pozwolenia na budowę co do zgodności z planem kwestionowanej inwestycji była niezwykle ogólnikowa, a w aktach brak było nawet rysunku planu. W przypadku merytorycznego rozpoznania sprawy organ będzie zobowiązany do przeprowadzenia szczegółowej analizy uchwały Nr XVII/69/90 Miejskiej Rady Narodowej w O. z dnia 27 kwietnia 1990 r. ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Bielskiego Nr 9 z dnia 29 czerwca 1990r. poz. 124 z późniejszymi zmianami, uchwały Nr XLIX/389/97 Rady Miejskiej w Oświęcimiu z dnia 29.10.1997 r. w sprawie zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Oświęcimia dla terenu w rejonie dworca PKP, ograniczonego ulicami: [...] i [...] uchwały Nr IV/31/03 Rady Miasta Oświęcim z dnia 22 stycznia 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Oświęcim dla obszaru położonego w Oświęcimiu, ograniczonego ulicami: [...] oraz [...] (Małop.2003.62.916), uchwały Nr XIII/126/07 z dnia 26 lipca 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Oświęcim dla obszaru położonego w Oświęcimiu, ograniczonego ulicami: [...] [...] oraz [...] w części dotyczącej fragmentu jednostki 2 U Kom oraz 46 KZ w/w planu (Małop.07.635.4194) oraz uchwały Nr XXI/407/16 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w Oświęcimiu przy ulicy [...] [...] (Małop.16.2935) wraz z rysunkami, a to dla jednoznacznego określenia ustaleń planistycznych obowiązujących w dacie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W oparciu o powyższe, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzoną kwotę 1365 zł składają się: 800 zł uiszczonego wpisu, 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących ustalonego jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).