IV SA/Wr 604/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant: Iga Nowik, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi: H.T. na niewykonanie przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 lutego 2022 r. sygn. akt IV SAB/Wr 672/21 I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 100 (sto) złotych; II. stwierdza bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w wykonaniu wyroku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Skarżący H. T. - obywatel V. - w piśmie z dnia 17 lutego 2021 r. złożył skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w rozumieniu przepisów ustawy o cudzoziemcach. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpatrzeniu skargi w wyroku z dnia 4 lutego 2022 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 672/21 stwierdził w pkt I sentencji, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 19 czerwca 2019 r. a w pkt II - że bezczynność, o której mowa w pkt I, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt III sentencji zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 19 czerwca 2019 r. w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt IV przyznał od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości w wysokości 1200; w pkt V oddalił dalej idącą skargę; w pkt VI zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wpłynął do organu w dniu 1 sierpnia 2022 r. W dniu 7 września 2022 r. pełnomocnik skarżącego przekazał organowi aktualne dokumenty (załącznik nr 1, umowę o pracę wraz z aneksem, dokumenty ZUS) zaś w dniu 8 września 2022 r. wezwał organ do wykonania wyroku, informując, że termin 30 dni do rozpatrzenia wniosku już upłynął. W dniu 15 września 2022 r. wpłynęła do organu skarga strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie powołanego na wstępie wyroku z dnia 4 lutego 2022 r. Strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w wysokości 697 złotych. Z lektury akt administracyjnych wynika, że organ zakończył postępowanie decyzją z dnia 26 września 2022 roku, udzielając skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi podkreślając, iż w dacie 26 września wydał decyzję oraz wykonał także przelew na kwotę 1200 zł tytułem zapłaty sumy pieniężnej i zwrotu kosztów postępowania wyłożonych przez stronę a zasądzonych w wyroku – na rachunek wskazany przez pełnomocnika strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; w skrócie "p.p.s.a."), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się (por. Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018), że środki przewidziane w art. 154 p.p.s.a mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. W świetle powyższego przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30.05.2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24.05.2017 r., III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594). Cytowany art. 154 § 1 p.p.s.a. formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie przesłanki prawne zostały spełnione. W szczególności w sprawie został dochowany warunek pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 8 września 2022 r. wzywające organ do wykonania wyroku, a tym samym rozpoznania wniosku. Bezspornie również wyrokiem z dnia 4 lutego 2022 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 672/21, Sąd uwzględnił skargę cudzoziemca na bezczynność organu i zobowiązał organ do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jak zaś wynika z akt sprawy administracyjnej, odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi doręczony został organowi w dniu 1 sierpnia 2022 r. (data umieszczona na prezentacie organu). Od tego dnia rozpoczął bieg termin 30 dni do załatwienia sprawy, który upływał z końcem 31 sierpnia 2022 r. Od 1 września 2022 r. zatem organ popadł w zwłokę, gdyż nie załatwił przedmiotowej sprawy w terminie wyznaczonym w punkcie III prawomocnego wyroku. W myśl art. 35 § 5 k.p.a. do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Jednakże przesłane Sądowi akta administracyjne nie dokumentują faktu, że organ jakiekolwiek czynności procesowe podejmował w sierpniu 2022 r. Trzeba podkreślić, że Sąd podziela zapatrywanie, iż w przypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. Wyznaczony przez sąd administracyjny termin do wydania aktu lub podjęcia czynności jest terminem dodatkowym w stosunku do terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. (Z. Żukowski, Glosa do postanowienia NSA z 12.05.1998 r., IV SA 1317/96, OSP 1999/3, poz. 57). Wskazanie przez sąd w trybie art. 149 p.p.s.a. terminu załatwienia sprawy jest elementem wyroku, zaś przepis art. 37 § 2 k.p.a. nie wyposaża organu w kompetencję do ingerowania i zmiany prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Organ wydał decyzję w sprawie w dacie 26 września 2022 r. zezwalającą skarżącemu na pobyt i pracę, zaś 19 września 2022 r. skierowano do Dyrektora Wydziału Organizacji i Rozwoju pismo w sprawie przekazania zasądzonych w wyroku kwot na konto podane przez stronę skarżącą. Niewątpliwa w rozpoznawanej sprawie zaistniała bezczynność organu po otrzymaniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy nie miała wszakże - w ocenie Sądu - charakteru rażącego, pomimo że orzeczonego przez Sąd 30-dniowego terminu na załatwienie sprawy organ nie dochował. Opieszałość bowiem organu była krótkotrwała utrzymując się tylko przez 25 dni. Z tego powodu Sąd uznał, że wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję z tytułu niewykonania wyroku spełni grzywna w wysokości 100 złotych, która mieści się w wymiarze art. 154 § 6 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepis § 6 wymienionego artykułu bowiem nie wprowadza dolnej granicy grzywny. Jednocześnie wskazać wypada, że zgodnie z treścią przepisu art. 154 § 7 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę, może, lecz nie musi, przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. Sąd w niniejszym przypadku doszedł do przekonania, że z uwagi na stosunkowo niewielki upływ czasu po wydaniu wyroku do dnia wydania decyzji zezwalającej na pobyt nie jest konieczne przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej W powyższym świetle, Sąd na mocy art. 154 § 1, 2, 6 i 7 oraz art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania składają się - wpis od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego - 480 zł i uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).