V Ua 17/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. VUa 17/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 14 grudnia 2017 roku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim, </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wydział V w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSO Mariola Mastalerz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SSO Beata Łapińska</strong> </p> <p>SSO Agnieszka Leżańska (spr.)</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: st.sekr.sądowy Marcelina Machera</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 roku w Piotrkowie Trybunalskim</strong> </p> <p>na rozprawie</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z wniosku <span class="anon-block">K. S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> </strong> </p> <p>o świadczenie rehabilitacyjne</p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego IV Wydziału Pracy w Piotrkowie Tryb. z dnia </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->10 lutego 2017r. sygn. IV U 179/16</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację. </strong> </p> <p>Sygn. akt VUa 17/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">T.</span> decyzją z dnia 10 maja 2016 roku, sygn.<span class="anon-block">(...)</span>, odmówił <span class="anon-block">K. S.</span> prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, ze komisja lekarska orzeczeniem z 5maja 2016r. orzekła, że stan zdrowia wnioskodawcy nie uzasadnia przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Dlatego została wydana decyzja odmowna.</p> <p>Odwołanie od decyzji wniósł <span class="anon-block">K. S.</span> podnosząc, że uległ wypadkowi przy pracy dnia 9.lipca 2015r., złamał kostkę boczną lewego podudzia. Miał założone zespolenie, a czas jego usunięcia to lipiec 2016r. nie odzyskał zdolności do pracy przed usunięciem tego zespolenia.</p> <p>ZUS nie uznał odwołania i wniósł o jego oddalenie.</p> <p>Wyrokiem z dnia 20 lutego 2017 roku wydanym w sprawie IVU179/16 - Sąd Rejonowy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał <span class="anon-block">K. S.</span> prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 6 kwietnia 2016 roku do 31 sierpnia 2016 roku w wysokości 100 % (stu procent) podstawy wymiaru.</p> <p>Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu Rejonowego :</p> <p> <span class="anon-block">K. S.</span> uległ dnia 9 lipca 2015r. wypadkowi przy pracy, doznał złamania kostki bocznej podudzia lewego. ZUS przyznał mu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 7 stycznia 2016r. do 5 kwietnia 2016r. Kolejną decyzją odmówił przedłużenia świadczenia rehabilitacyjnego. Ubezpieczony był leczony poprzez repozycję i zespolenie złamania przy użyciu śrub i płytki neutralizującej, przez 6 tygodni nosił opatrunek gipsowy, a następnie przez 6 miesięcy poruszał się z użyciem kul. W czasie przyznanego świadczenia rehabilitacyjnego skarżący poddany był zabiegom rehabilitacyjnym. <span class="anon-block">K. S.</span> był niezdolny do pracy do miesiąca sierpnia 2016r. Wnioskodawca był przed wypadkiem zatrudniony jako dekarz, a praca ta wymaga wyjątkowej sprawności i zachowania równowagi, co obciąża wybitnie nogi i ich stawy. Powód odczuwał nadal dolegliwości bólowe ze stawu skokowego. Takie dolegliwości ustępują po usunięciu zespolenia. A takie nastąpiło w lipcu 2016r.</p> <p>W oparciu o powyższe ustalenia, Sąd Rejonowy uznał opinię biegłego <span class="anon-block">D. D. (1)</span> za właściwą, albowiem w ocenie Sądu I Instancji biegły wskazał w niej dolegliwości bólowe, na jakie cierpiał skarżący, czego nie wykluczył także biegły <span class="anon-block">J. B.</span>. Biegły <span class="anon-block">D. D. (1)</span> wiązał jednak stan zdrowia powoda z wykonywanym przez niego zatrudnieniem i w tym zakresie Sąd Rejonowy podzielił stanowisko biegłego, że dolegliwości bólowe i nieusunięte zespolenie miały negatywny wpływ na zdolność powoda do pracy.</p> <p>Z tych względów, Sąd Rejonowy przyjął, że <span class="anon-block">K. S.</span> po dniu 5 kwietnia 2016r. był nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie, w tym usunięcie zespolenia, rokowało odzyskaniem przez niego zdolności do pracy.</p> <p>Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki z art. 18 ustawy zasiłkowej, od których uzależnione jest prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i w związku z tym zmienił decyzję ZUS i przyznał <span class="anon-block">K. S.</span> prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres do końca miesiąca sierpnia 2016 roku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 47714;art. 47714 § 2)">art.47714§2 kpc</a>).</p> <p>Apelacje od powyższego orzeczenia wniósł organ rentowy zarzucając wyrokowi:</p> <p>1. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść zaskarżonego</p> <p>wyroku, tj.:</p> <p>• <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 k.p.c.</a> poprzez błędna ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie i uznanie, że wnioskodawca jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie rokuje odzyskanie zdolności do pracy i w konsekwencji przyznanie wnioskodawcy prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres - do dnia 31 sierpnia 2016r,, podczas gdy materiał dowodowy nie pozwala na sformułowanie takiego wniosku, bowiem wnioskodawca po wykorzystaniu 3- miesięcznego okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego (świadczenie przyznane do dnia 5.04.2016r.) odzyskał zdolność do pracy, a zatem nie spełnia podstawowej przesłanki warunkującej przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego,</p> <p>• <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 286)">art. 286</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c</a>, poprzez oparcie swego rozstrzygnięcia na jednej z dwóch sprzecznych w swych wnioskach opinii biegłych lekarzy sądowych ortopedów-traumatologów co do zasadniczej okoliczności dotyczącej zdolności wnioskodawcy do wykonywania pracy i niedopuszczeniu dowodu z opinii kolejnego biegłego tej specjalności, podczas gdy w sprawie nie zostały wyjaśnione sprzeczności pomiędzy tymi opiniami oraz wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, na które organ rentowy zwracał uwagę w piśmie procesowym.</p> <p>2. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie :</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990600636" title="Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - Dz. U. z 1999 r. Nr 60, poz. 636 (art. 18;art. 18 ust. 1)">art. 18 ust. 1 ustawy z 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa</a> (Dz.U. z 2016r., poz. 372, ze zm.) poprzez przyznanie wnioskodawcy prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres od 6 kwietnia 2016r, do 31 sierpnia 2016r, na skutek uznania, że wnioskodawca był nadal niezdolny do pracy w tym okresie, podczas gdy wnioskodawca nie ma prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, bowiem po wyczerpaniu zasiłku chorobowego i 3-miesięcznego okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego nie był niezdolny do pracy,</p> <p>- art. 18 ust. 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa poprzez przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 6 kwietnia 2016r. do 31 sierpnia 2016r., podczas gdy świadczenie rehabilitacyjne przyznawane jest w miesiącach (maksymalnie na 12 miesięcy).</p> <p>Wskazując na powyższe organ rentowy wniósł o:</p> <p>1. zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania,</p> <p>2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Sąd Okręgowy poczynił dodatkowo następujące ustalenia faktyczne:</p> <p>ubezpieczony <span class="anon-block">K. S.</span> był niezdolny do pracy od 06.04.2016r do 31.08.2016 roku, z uwagi na utrzymujące się bóle z powodu konfliktującego zespolenia kostki bocznej. Złamanie u skarżącego zostało wygojone, ale konfliktujący metal zespalający powodował dalsze naruszenie sprawności w stopniu uniemożliwiającym wykonania zawodu dekarza. Bóle i konflikt metalu zespalającego czynił nadal staw niesprawnym przez kolejny okres kilku miesięcy, na co wskazuje nadto zakres ruchów, który w dacie badania przez biegłego <span class="anon-block">J. B.</span> wynosił 40° i był gorszy niż zakres podany w pomiarach Komisji lekarskiej ZUS, która w maju 2016 roku stwierdziła, że zakres zgięcia podeszwowego wynosi "48°" tj a więc był większy o 8°, niż ustalił dr <span class="anon-block">J. B.</span> w opinii z dnia 09.09.2016 roku. Ubytek stwierdzony przez biegłego <span class="anon-block">J. B.</span> świadczy o utrzymującej dysfunkcji organu, co skutkuje uznaniem, iż ubezpieczony był niezdolny do pracy od dnia 06.04.2016 roku do dnia 31.08.2016 roku (dowód: opinia biegłego <span class="anon-block">D. D. (1)</span> k-60,61 opinia biegłego ortopedy <span class="anon-block">R. E.</span> k-104-105,opinia uzupełniająca k-116).</p> <p>Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</p> <p>apelacja podlega oddaleniu, choć nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są bezzasadne.</p> <p>Dokonując analizy podniesionych w apelacji zarzutów nie sposób odmówić słuszności zarzutowi naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 286)">art. 286</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c</a>, poprzez oparcie swego rozstrzygnięcia na jednej z dwóch sprzecznych w swych wnioskach opinii biegłych lekarzy sądowych ortopedów, co do zasadniczej okoliczności dotyczącej zdolności wnioskodawcy do wykonywania pracy i niedopuszczeniu dowodu z opinii kolejnego biegłego tej specjalności, podczas gdy w sprawie nie zostały wyjaśnione sprzeczności pomiędzy tymi opiniami oraz wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, na które organ rentowy zwracał uwagę w piśmie procesowym. Wszak w świetle ugruntowanego już poglądu prezentowanego przez Sąd Najwyższy nie budzi wątpliwości, iż dochodzi do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 KPC</a>, gdy sąd polemizuje w sferze wymagającej wiadomości specjalnych z wnioskami biegłego bez uzupełnienia stanowiska biegłych, którzy wydali odmienne opinie lub bez zasięgnięcia opinii innego biegłego. Teza ta wychodzi z założenia, że ocena niezdolności do pracy wymaga wiadomości specjalnych i musi znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych. Wprawdzie w ramach przyznanej mu swobody w ocenie dowodów, sąd nie tylko może, ale także powinien uznać opinię jednego biegłego za przekonywającą, a opinię drugiego biegłego zdyskwalifikować, lecz nie może opierać się wyłącznie na własnej wiedzy, oderwanej od specjalistycznej wiedzy medycznej (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lipca 2005 r., II UK 277/04 OSNP 2006 nr 5-6, poz. 97, nadto por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 1952 r., Ł.C. 207/52, Nowe Prawo 1953 nr 5, s. 80 i z dnia 24 sierpnia 1972 r., II CR 222/72, OSPiKA 1973 nr 5, poz. 93). W żadnym wypadku opinia biegłego, która sądu nie przekonała, nie może być weryfikowana, a zwłaszcza dyskwalifikowana, bez posłużenia się wiedzą specjalistyczną. Sąd nie może - wbrew opinii biegłych, dostarczających sądowi wiedzy specjalistycznej koniecznej do dokonania oceny stanu zdrowia osoby ubiegającej się o świadczenie rentowe, w tym rodzaju występujących schorzeń, stopnia ich zaawansowania i nasilenia związanych z nimi dolegliwości, stanowiących łącznie o zdolności do wykonywania zatrudnienia bądź braku takiej zdolności - oprzeć się na własnym przekonaniu, wiedzy powszechnej, zasadach logicznego myślenia, które to kryteria ze zrozumiałych względów nie obejmują specjalistycznej wiedzy medycznej (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 1949 r., WaC 167/49, Nowe Prawo 1951 nr 2, s. 62; wyroki Trybunału Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 lutego 1949 r., TR 123/48, niepublikowany i z dnia 23 grudnia 1958 r., I TR 1071/57, Praca i Zabezpieczenie Społeczne 1969 nr oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 maja 1986 r., IV CR 116/86, z dnia 19 grudnia I PR 148/90, OSP 1991 nr 11-12, poz. 300; z dnia 15 stycznia 1972 r., III CRN 341/72, z dnia 8 lutego 2002 r., II UKN 112/01, OSNP 2003 nr 23, poz. 580; z dnia 17 grudnia 2008 r., I UK 133/08, z dnia 10 stycznia 2012 r., I UK 235/11, z dnia 24 czerwca 2013 r., II PK 324/12, z dnia 12 lutego 2015 r., IV CSK 275/14, z dnia 1 marca 2016 r., I UK 211/15, z dnia 5 kwietnia 2016 r., I UK 145/15).</p> <p>W tym kontekście należy podzielić zarzut organu rentowego, że Sąd Rejonowy, zmieniając decyzję organu rentowego odmawiającej skarżącemu dalszego prawa do świadczenia rehabilitacyjnego bezpodstawnie, bez posłużenia się wiedzą specjalistyczną, zdyskwalifikował opinię biegłego <span class="anon-block">J. B.</span>, który uznał skarżącego za zdolnego do pracy w spornym okresie, dokonując ustaleń stanu faktycznego wyłącznie na podstawie wniosków wynikających z opinii biegłego <span class="anon-block">D. D. (1)</span>, który w swej opinii wywiódł wnioski zgoła odmienne. Tym samym Sąd dysponował dwiema rozbieżnymi opiniami w kwestii oceny zdolności do pracy skarżącego. W takiej sytuacji dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebne jest zażądanie trzeciej opinii w celu wyjaśnienia spornej kwestii bądź zażądanie ustnego wyjaśnienia rozbieżności przez biegłych, którzy dokonali przeciwstawnych ocen medycznych stanu zdrowia ubezpieczonego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2007 r., I UK 309/06). Mimo iż sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, to ma obowiązek dopuszczenia takiego dowodu wówczas, gdy w sprawie zostały wydane sprzeczne opinie biegłych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2010 r., II UK 172/09). Sąd nie powinien zastępować biegłych, jeżeli chodzi o uzyskanie specjalnych wiadomości medycznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 27 października 2005 r., I UK 37/05), a zatem polemizując z wnioskami biegłego w sferze wymagającej wiadomości specjalnych, bez zasięgnięcia opinii innego biegłego lub w drodze uzupełnienia stanowiska biegłych, którzy wydali odmienne orzeczenie, narusza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 KPC</a> (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2012 r., I UK 235/11). W wyroku z dnia 13 września 2016 r. I UK 344/15 Sąd Najwyższy wskazał, że w przypadku wydania w sprawie dwóch rozbieżnych w istotnych kwestiach opinii lekarskich, nieprawidłowe jest oparcie ustaleń na jednej z tych opinii, bez wyjaśnienia. W przypadku gdy rozbieżność poglądów na kwestie medyczne nie wynika z błędów lub niedokładności występujących w jednej z opinii, argumentacja za przyjęciem jednego lub drugiego stanowiska wymaga wiedzy fachowej. W takiej sytuacji dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebne jest zażądanie trzeciej opinii w celu wyjaśnienia spornej kwestii, bądź zażądanie ustnego wyjaśnienia rozbieżności przez biegłych, którzy dokonali przeciwstawnych ocen medycznych stanu zdrowia ubezpieczonego.</p> <p>Dlatego też, uznając zasadność podniesionego w powyższym zakresie zarzutu Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii kolejnego biegłego sądowego z zakresu ortopedii <span class="anon-block">R. E.</span> na okoliczność ustalenia dalszej niezdolności do pracy skarżącego. Wszak sąd odwoławczy jest instancja merytoryczną, zaś przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art. 381 KPC</a> nie może być postrzegany jako przeszkoda do wyjaśnienia okoliczności koniecznych do prawidłowego rozstrzygnięcia sporu, zwłaszcza jeżeli taka potrzeba zaistniała na etapie postępowania odwoławczego (tak wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 14 lipca 2017 r. II CSK 655/16).</p> <p>W świetle wiarygodnej opinii biegłego ortopedy <span class="anon-block">R. E.</span>, zbieżnej z opinią biegłego <span class="anon-block">D. D. (1)</span>, nie budzi wątpliwości fakt, iż ubezpieczony był niezdolny do pracy od 06.04.2016r do 31.08.2016 roku. Biegły podkreślił, iż ortopeda <span class="anon-block">J. B.</span> nie brał pod uwagę w swojej opinii z 09.09.2016 roku treści wniosku N9 z maja 2016 roku, w którym lekarz leczący zaznaczył, że u wnioskodawcy utrzymują się bóle i pacjent oczekuje na zabieg usunięcia metalu, nadto nie uwzględnił powodu przyjęcia wnioskodawcy do szpitala w <span class="anon-block">T.</span> w lipcu 2016 roku tj. z powodu konfliktującego zespolenia kostki bocznej. Biegły wskazał, iż złamanie co prawda zostało wygojone, ale konfliktujący metal zespalający powodowały dalsze naruszenie sprawności w stopniu uniemożliwiającym wykonania zawodu dekarza, jak uzasadniał biegły dr <span class="anon-block">D.</span>. Bóle i konflikt metalu zespalającego czynił więc nadal staw niesprawnym przez kolejny okres kilku miesięcy, na co wskazuje nadto zakres ruchów, który w dacie badania przez biegłego <span class="anon-block">J. B.</span> wynosił 40° i był gorszy niż zakres podany w pomiarach Komisji lekarskiej ZUS, która w maju 2016 roku stwierdziła, że zakres zgięcia podeszwowego wynosi "48°" tj a więc był większy o 8°, niż ustalił dr <span class="anon-block">J. B.</span> w opinii z dnia 09.09.2016 roku. Ubytek stwierdzony przez biegłego <span class="anon-block">J. B.</span> świadczy o utrzymującej dysfunkcji organu, co skutkuje uznaniem, iż ubezpieczony był niezdolny do pracy od dnia 06.04.2016 roku do dnia 31.08.2016 roku (dowód: opinia biegłego <span class="anon-block">D. D. (1)</span> k-60,61 opinia biegłego ortopedy <span class="anon-block">R. E.</span> k-104-105,opinia uzupełniająca k-116).</p> <p>Powyższa konkluzja czyni bezzasadnymi podniesione w apelacji zarzuty naruszenia przez Sąd Rejonowy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990600636" title="Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - Dz. U. z 1999 r. Nr 60, poz. 636 (art. 18;art. 18 ust. 1)">art. 18 ust. 1</a> i2 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990600636" title="Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - Dz. U. z 1999 r. Nr 60, poz. 636 ()">ustawy z 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa</a> (Dz.U. z 2016r., poz. 372, ze zm.) i skutkuje ostatecznie uznaniem, iż wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.</p> <p>Sąd Okręgowy oddalił wnioski dowodowe apelującego zawarte w piśmie procesowym z dnia 13.11.2017 roku jako nie wnoszące nowych okoliczności do sprawy i zmierzające li tylko do przedłużenia postępowania w sprawie.</p> <p>Dlatego też, mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy ostatecznie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c</a> oddalił apelację organu rentowego, jako bezzasadną.</p> </div>