II OSK 143/17

SENTENCJA Dnia 11 grudnia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 207/16 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego we wznowionym postępowaniu administracyjnym 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Busku Zdroju z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], 2. zasądza od Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach solidarnie na rzecz [...] kwotę 657 (sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 października 2016 r., sygn. II SA/Ke 207/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę [...] na wydaną we wznowionym postępowaniu administracyjnym decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013, poz. 1409 ze zm.), Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Busku - Zdroju z [...] marca 2013 r. odmawiającą uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji Wójta Gminy Tuczępy z [...] lipca 1996 r. nakazującej [...]rozbiórkę części budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej w [...] W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że decyzją z [...] maja 1980 r. Naczelnik Gminy Tuczępy udzielił [...]pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na działce w [...]. Decyzja ta utraciła ważność na mocy decyzji Naczelnika Gminy Tuczępy z [...]sierpnia 1986 r., z uwagi na brak wykonania przez [...]obowiązku nakazanego decyzją Naczelnika Gminy Tuczępy z dnia [...] kwietnia 1983 r., tj. obowiązku wykonania zmian i przeróbek ław fundamentowych wykonanych niezgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę. Po uzyskaniu w dniu 3 sierpnia 1988 r. nowego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oraz szamba, inwestor rozpoczął dalszą realizację budynku mieszkalnego. Decyzją z [...] lipca 1996 r., znak [...], Wójt Gminy Tuczępy nakazał [...] (następcy prawnemu [...]) dokonanie rozbiórki części budynku mieszkalnego budowanego na działce nr ewid. [...] - zrealizowanego w 1995 r. po utracie ważności pozwolenia na budowę z 3 sierpnia 1988 r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że pozwolenie na budowę z dnia 3 sierpnia 1988 r. jakie uzyskał [...], straciło ważność w 1990 r. ze względu na przerwanie robót na okres dłuższy niż 2 lata, co organ ustalił w oparciu o wyjaśnienia strony złożone do protokołu z oględzin z dnia 26 kwietnia 1996 r. Organ odwoławczy wskazał też, że z pisma Wojewody Świętokrzyskiego z [...] kwietnia 2013 r. wynika, iż odwołanie od powyższej decyzji, datowane na [...] czerwca 1996 r. Wójt Gminy Tuczępy przesłał do Wojewody Kieleckiego. Zwracając akta sprawy organowi I instancji Wojewoda Kielecki w piśmie z 7 października 1996 r. poinformował strony postępowania, że nie jest możliwe rozpatrzenie przedmiotowego odwołania, ponieważ nie udało się ustalić od kogo to odwołanie pochodzi. Od 16 kwietnia 2010 r. nowymi właścicielami nieruchomości o nr ewid. [...] stali się [...] (dalej: skarżący), którzy pismem z 9 sierpnia 2011 r. zwrócili się o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji z [...] lipca 1996 r. w związku z pojawieniem się nowych dowodów mających wskazywać, że decyzja ta została wydana na podstawie faktów niepokrywających się z prawdą. Po wznowieniu postępowania, decyzją z [...] marca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Busku – Zdroju odmówił uchylenia decyzji Wójta Gminy Tuczępy z [...] lipca 1996 r. Odnosząc się do dokumentów przedłożonych przez wnioskodawców organ stwierdził, iż nie odnoszą się one do zdarzeń związanych z prowadzonymi robotami budowlanymi przy budowie budynku mieszkalnego w latach 1988-1995, lecz do zdarzeń sprzed 1988 r. Zeznania świadków nie wniosły nic nowego do sprawy, są rozbieżne i nieścisłe. Na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2015 r., II OSK 410/14, uchylającego decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] maja 2013 r. o umorzeniu postępowania wznowieniowego, Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego został zobowiązany do merytorycznego rozpatrzenia odwołania skarżących od decyzji Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Busku – Zdroju z dnia [...] marca 2013 r. o odmowie uchylenia decyzji Wójta Gminy Tuczępy z dnia [...] lipca 1996 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Busku – Zdroju z dnia [...] marca 2013 r. uznając, że nie ma podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy Tuczępy z [...] lipca 1996 r. Organ odwoławczy stwierdził, że przedstawione przez odwołujących się materiał źródłowy obejmujący kwity, dowody wpłat oraz specyfikacje wysyłkowe materiałów budowlanych odnosi się do procesu budowlanego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...], jednakże przedstawionych dokumentów nie można zakwalifikować jako dowodów istotnych dla sprawy. Odnosząc się do zeznań świadków organ odwoławczy wskazał, że istotnie niektóre z osób przesłuchanych w dniu 28 grudnia 2012 r. twierdzą, iż budowa przedmiotowego budynku trwała w latach 1988-1993, ale na podstawie tych zeznań nie można również wykluczyć, że budowa została jednak przerwana na okres dwóch lat. W świetle uzasadnienia decyzji z [...] lipca 1996 r., w oparciu o wyjaśnienia złożone przez nieżyjącego już [...] do protokołu oględzin z 26 kwietnia 1996 r. ustalono, że roboty budowlane zostały przerwane na okres dłuższy niż dwa lata. Protokół ten nie zachował się, jednak zdaniem organu przyjąć trzeba, że [...] jako właściciel nieruchomości posiadał najlepszą wiedzę o przebiegu procesu budowlanego. Zeznania świadków złożone po 20 latach od budowy obiektu będącego przedmiotem postepowania co do etapów budowy (daty) wydają się, zdaniem organu, mało autentyczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę skarżących na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdził, że decyzja z [...] lipca 1996 r., której uchylenia we wznowionym postępowaniu żądali skarżącym, była decyzją ostateczną. Podkreślił, że od wydania decyzji, którą nałożono obowiązek rozbiórki upłynęło 20 lat, w związku z tym nie jest obecnie możliwe uchylenie decyzji z 1996 r., skoro zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W ocenie Sądu, organ odwoławczy ocenił w sposób wszechstronny cały zebrany materiał i wskazał, dlaczego nie uznał za wiarygodne zeznań świadków. Ocena ta jest zdaniem Sądu prawidłowa i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy są upoważnione z mocy art. 80 k.p.a. Wydana decyzja czyni również zadość wymogom art. 107 k.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 26 października 2016 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnieśli [...]. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 15 i 16 k.p.a. w związku z art. 64 § 1 i 2 k.p.a. oraz z uwagi na niezastosowanie art. 151 § 2 k.p.a. względnie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący podali, że bezsporne jest, że od decyzji Wójta Gminy Tuczępy z dnia [...] lipca 1996 r. zostało wniesione przez [...] w dniu 24 lipca 1996 r. odwołanie, co wynika z zawiadomienia Urzędu Gminy Tuczępy z dnia [...].07.1996 r. znak [...] (oryginał zawiadomienia w aktach). Pismem z dnia 7 października 1996 r. znak [...] Urząd Wojewódzki w Kielcach zwrócił akta dotyczące nakazu rozbiórki części budynku mieszkalnego [...] wraz z "anonimowym" odwołaniem od decyzji nakazującej rozbiórkę, zaś pismem dnia 18 października 1996 r Urząd Wojewódzki w Kielcach poinformował odwołujących się [...], że nie może nadać sprawie biegu w trybie odwoławczym, gdyż odwołanie powinno być wniesione przez stronę. Poinformował jednocześnie odwołujących, że art. 63 § 3 i 4 k.p.a. wyraźnie mówi, że gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona. W dalszej części tego pisma organ II instancji zalecił [...] udanie się do Urzędu Gminy Tuczępy w "celu dokonania stosownych czynności umożliwiający rozpatrzenia Panów sprawy przez organ II instancji". Kwestia powyższa została pominięta przez organy obu instancji w postępowaniu po wznowieniu postępowania, jak również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który bezpodstawnie uznał, że decyzja Wójta Gminy Tuczępy stała się ostateczna. Tymczasem należało uwzględnić, że treści pism Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 7 października 1996 r i z dnia 18.10.1996 r znak [...] wynika, że odwołanie wniesione przez [...] było niepodpisane. Wojewoda Kielecki uznał tą okoliczność za przyczynę pozostawienia odwołania bez rozpoznania z uwagi na to, że nie można było ustalić osoby, od której odwołanie pochodzi. Brak podpisu stanowi jednakże brak usuwalny, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. W sytuacji, gdy [...] wnieśli odwołanie od decyzji Wójta Gminy Tuczępy nakazującej rozbiórkę budynku bez złożenia pod nim własnoręcznych podpisów, Wojewoda powinien był wezwać odwołujących w trybie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych odwołania poprzez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. W przedmiotowej sprawie Wojewoda Kielecki uchybił temu obowiązkowi sprawiając, że [...] zostali pozbawieni możliwości przeprowadzania kontroli instancyjnej decyzji Wójta w przedmiocie nakazania rozbiórki budynku i merytorycznego rozpoznania sprawy w drugiej instancji. W tych okolicznościach organy nadzoru budowlanego orzekające we wznowionym postępowaniu powinny, zdaniem skarżących, z urzędu uwzględnić, iż decyzja rozbiórkowa Wójta Gminy Tuczępy nie jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji. Z powołanych względów, w ocenie skarżących, w postępowaniu po wznowieniu postępowania organy powinny były z urzędu stwierdzić nieważność decyzji Wójta z dnia [...] lipca 1996 r. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżący wnieśli o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym w trybie regulowanym przepisami Rozdziału 12 Działu II kodeksu postępowania administracyjnego – Wznowienie postępowania. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji ostatecznej, instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 145 § 1 k.p.a. W świetle art. 145 § 1 k.p.a., postępowanie wznowieniowe można prowadzić wyłącznie względem decyzji ostatecznej, granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Przedstawiony do rozstrzygnięcia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu spór sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, który przyjął w ślad za organami, że żądanie, które doprowadziło do wydania we wznowionym postępowaniu decyzji administracyjnych objętych złożoną do Sądu I instancji skargą dotyczy postępowania zakończonego decyzją ostateczną, tj. decyzją Wójta Gminy Tuczępy z dnia [...] lipca 1996 r. o rozbiórce. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w oparciu o zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. w zw. z art. 15 i 16 w zw. z art. 65 § 1 i 2 k.p.a. skarżący zasadnie zarzucili Sądowi I instancji nieuprawnione w okolicznościach tej sprawy, gdyż co najmniej przedwczesne, przyjęcie, że decyzja z dnia [...] lipca 1996 r., której uchylenia we wznowionym postępowaniu żądali skarżący, była decyzją ostateczną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może budzić wątpliwości, że akta sprawy dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie decyzji, od której wniesiono w administracyjnym toku instancji odwołanie, ze względu na treść art. 145 § 1 k.p.a., powinny obejmować dokumenty, w oparciu o które możliwe byłoby ustalenie, czy wniesione odwołanie skutecznie uruchomiło postępowanie odwoławcze, czy też nie zostało rozpatrzone z uwagi na to, że dotknięte było brakami formalnymi, których strona pomimo stosownego wezwania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie usunęła. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji o rozbiórce - będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego - przepis art. 64 § 2 k.p.a. nakazywał organowi w przypadku, gdy podanie nie spełniało wymagań ustalonych w przepisach prawa, wezwanie wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Nałożonemu na organy na mocy art. 64 § 2 k.p.a. obowiązkowi podjęcia czynności w celu umożliwienia wnoszącemu podanie usunięcie jego braków formalnych odpowiada uprawnienie wnoszącego podanie do bycia wezwanym do dokonania konkretnych czynności, od których zależy skuteczne uruchomienie toku instancji. Niedopełnienie przez organ obowiązków wynikających z art. 64 § 1 i 2 k.p.a. stanowi naruszenie tego przepisu, którego skutkiem musi być stwierdzenie braku podstaw do pozostawienia podania (odwołania) bez rozpoznania, a w konsekwencji braku podstaw do uznania, że decyzja, od której odwołanie wniesiono, stała się ostateczna. Na gruncie rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji oraz organy posiadały wiedzę, że od decyzji Wójta Gminy Tuczępy z dnia [...] lipca 1996 r., której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, zostało wniesione odwołanie. Zapatrywanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i organy o posiadaniu przez ww. decyzję z dnia [...] lipca 1996 r. przymiotu ostateczności wyprowadzone zostało na podstawie ustalenia, że odwołanie to nie uruchomiło toku instancji, gdyż organowi odwoławczemu nie udało się ustalić, od kogo odwołanie to pochodzi. Ustalenie to, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, a następnie Sąd I instancji wyprowadzili w oparciu o informację udzieloną przez Wojewodę Świętokrzyskiego, podaną w znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia 14 kwietnia 2013 r. , znak: [...], że odwołanie wraz z aktami sprawy zostało zwrócone organowi I instancji, zaś strony pismem z dnia 7 października 1996 r. zostały poinformowane, że nie jest możliwe rozpatrzenie odwołania od anonimowej osoby. W odniesieniu do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że rozpoznawana sprawa stanowi przypadek, w którym pomimo tego, że akta sprawy nie zawierają odwołania od decyzji z [...] lipca 1996 r., to w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych uzasadnione jest przyjęcie domniemania, że odwołanie od ww. decyzji zostało wniesione. W aktach znajdują bowiem dokumenty, które świadczą o dokonaniu przez [...] takiej czynności. Są to: kopia pisma Wójta Gminy Tuczępy nr [...], data nieczytelna, z treści którego wynika, że odwołanie od decyzji znak [...] z dnia [...] lipca 1996 r. wniesione przez [...] zostało przekazane Wojewodzie Kieleckiemu, zawiadomienie z Urzędu Gminy Tuczępy z dnia 31 lipca 1996 r. o wniesieniu przez [...]odwołania od przedmiotowej decyzji, kopia pisma przewodniego organu I instancji z sierpnia 1996 r. (nieczytelna data dzienna) znak [...] przekazującego odwołanie Wojewodzie Kieleckiemu z wnioskiem o utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej oraz kopia zawiadomienia z dnia 9 sierpnia 1996 r. przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy związanymi z decyzją z dnia [...] lipca 1996 r. od której [...] wnieśli odwołanie. Akta nie zawierają jednak dokumentów w oparciu o które możliwym byłoby zweryfikowanie stanowiska organu o nieskuteczności wniesienia odwołania w tym np. dokumentów, które pozwoliłyby ustalić, że w sprawie podejmowane były czynności w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. zmierzające do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Brak w dotychczasowym postępowaniu tych ustaleń implikuje konieczność przyznania racji skarżącemu, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa procesowego – art. 15 i 16 oraz art. 64 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie przez Sąd I instancji decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Nieuczynienie tego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądza o trafności zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15, art. 16 i art. 64 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona opierając się na art. 188 p.p.s.a. rozpoznał skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, z uwagi na wydanie tych decyzji z naruszeniem – z przyczyn wyłożonych powyżej - art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 15, art. 16 i art. 64 k.p.a. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy zobowiązane będą poczynić w oparciu o stosownie uzupełnione akta sprawy ustalenia odnośnie do tego, czy decyzja Wójta Gminy Tuczępy z dnia [...] lipca 1996 r. jest decyzją ostateczną. Niezasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 151 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W okolicznościach tej sprawy, zważywszy na brak kompletnych, prawidłowo przyjętych ustaleń odnoszących się do zaistnienia warunków formalnych niezbędnych do merytorycznego rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, ocena, czy organy procedujące w tej sprawie powinny podstawą prawną swoich rozstrzygnięć uczynić art. 151 § 2 k.p.a., jest przedwczesna. Zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny również uznaje za nietrafny, uznając, że stanowisko strony, iż stwierdzenie uchybienie procesowe organu nosi cechy rażącego naruszenia prawa jest w okolicznościach tej sprawy zbyt daleko idące. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania za obie instancje Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 203 pkt 1 p.p.s.a., które obejmują zwrot opłat sądowych poniesionych przez skarżących oraz zwrot wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych.