I OSK 1266/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz NSA Marek Stojanowski Protokolant sekretarz sądowy Paweł Florjanowicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013r. sygn. akt I SAB/Wa 268/12 w sprawie ze skargi J.S. na bezczynność Burmistrza Miasta Sulejówek w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 28 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 268/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta Sulejówek, któremu zarzuciła nierozpoznanie wniosku o przyznanie zasiłku stałego. Wniosek z [...] maja 2012 r. o przyznanie zasiłku stałego wpłynął do Burmistrza Miasta Sulejówek [...] czerwca 2012 r., organ decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...] przyznał ten zasiłek oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne, która została doręczona J. S. [...] lipca 2012 r. Przed otrzymaniem decyzji J. S. skierowała zażalenie z [...] czerwca 2012 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach, które postanowieniem z [...] lipca 2012 r. nr [...], umorzyło postępowanie jako bezprzedmiotowe. Pismem z [...] czerwca 2012 r. J. S. wniosła skargę na bezczynność, zaś Burmistrz Miasta Sulejówek domagał się jej oddalenia. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd stwierdził, że wniosek J. S. z [...] maja 2012 r. został rozpoznany już w osiemnaście dni po jego wpływie (wpłynął [...] czerwca 2012 r., decyzja [...] czerwca 2012 r.), a decyzja czyniąca zadość jej żądaniu doręczona [...] lipca 2012 r., to w takim stanie trudno uznać, aby organ administracji w dniu wniesienia skargi, po wydaniu przez niego decyzji, a także w dacie rozpoznania skargi był bezczynny. Reprezentowana przez adwokata z urzędu J. S. wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu i zarzucając na podstawie art. 173 § 1, 176 i 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "p.p.s.a.": naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie: rażące naruszenie art. 151 oraz art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga ta powinna zostać uwzględniona poprzez stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ : a) zgodnie z art. 102 ust. 2 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej pomoc społeczna może być udzielana osobom zainteresowanym z urzędu, a w niniejszej sprawie zostały spełnione wszelkie przesłanki do działania organu z urzędu z chwilą wygaśnięcia w dniu 30 maja 2012 r. wcześniejszej, wydanej w 2010 r., decyzji o przyznaniu zasiłku stałego wraz ze składkami na ubezpieczenie zdrowotne ze względu na stan zdrowia skarżącej oraz jej sytuację majątkową, dobrze znaną organowi pomocy społecznej, a organ w myśl art. 7 w zw. z art. 35 § 1 i 2 k.p.a. zobowiązany był bez zbędnej zwłoki, z urzędu podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes skarżącej; b) zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, uwzględnienie skargi na bezczynność polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego, a zatem uwzględnienie skargi na bezczynność może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu (wyrok NSA z 13 listopada 2012 r. I OSK 2626/12 LEX nr 1247/155). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiadała usprawiedliwionych podstaw. O bezczynności organu można mówić wówczas, gdy nie załatwia on spraw w terminach wskazanych w art. 35 k.p.a. i nie czyni tego nie wykonując również obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a. Artykuł 35 § 1 k.p.a. obliguje organy do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, zaś w dalszych paragrafach tego artykułu uszczegóławia terminy poprzez wskazanie w § 2 jakie sprawy powinny być załatwione bezzwłocznie i określenie w § 3 terminów załatwienia spraw wymagających wyjaśnienia i w postępowaniach odwoławczych. Z kolei art. 36 nakłada na organ obowiązek powiadomienia stron o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, podania przyczyny zwłoki i wskazania nowego terminu. W niniejszej sprawie, w której J. S. zarzuciła Burmistrzowi Miasta Sulejówek bezczynność, jej wniosek został rozpoznany niezwłocznie, jak to nakazuje art. 35 § 2 k.p.a., bowiem jej podanie z [...] maja 2012 r., które wpłynęło do organu [...] czerwca 2012 r., zostało pozytywnie dla niej rozstrzygnięte decyzją z [...] czerwca 2012 r., którą odebrała [...] lipca 2012 r. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd zasadnie uznał, iż w postępowaniu Burmistrza nie było jakiejkolwiek zwłoki w załatwieniu sprawy, zatem nie miał podstaw do zastosowania art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej "p.p.s.a." i zasadnie ją oddalił, na podstawie art. 151 tej ustawy. Niezasadne natomiast są zarzuty, że organ, w stanie sprawy, miał obowiązek działania z urzędu. Art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 182) daje taką możliwość stanowiąc, że pomoc społeczna może być udzielana z urzędu, jednak nie można z tego w stanie niniejszej sprawy czynić zobowiązania do takiego działania. Burmistrz Miasta Sulejówek działał bowiem, na wniosek, ale bez zbędnej zwłoki. Jeżeli idzie z kolei o zarzut naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w aspekcie stwierdzenia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie, mimo niestwierdzenia bezczynności, to należy wskazać, że Wojewódzki Sąd stwierdził, iż ani w dacie wniesienia skargi, ani w dacie orzekania nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu, gdyż decyzja została wydana przed wniesieniem, a Sąd podkreślał, iż zwłoki w ogóle nie było. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.