VI Ka 872/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 872/17</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 1 września 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt VI K 292/17 Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach uniewinnił oskarżonych: <span class="anon-block">P. R.</span> i <span class="anon-block">M. W.</span> od popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia przestępstwa skarbowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 kks</a> a kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł oskarżyciel publiczny, który zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych. Zarzucił rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że oskarżeni działali w warunkach nieświadomości karalności czynu.</p> <p>Wniósł o uchylenie wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył co następuje:</p> <p>Apelacja jest zasadna.</p> <p>Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził dowody, ale ich przeprowadzenie nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem Sąd I instancji doszedł do przekonania, że oskarżeni mieli prawo nie uświadamiać sobie karalności zachowania penalizowanego na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 kks</a>. Wskazał, że trudno spodziewać się, by oskarżeni w dobie swobody prowadzenia działalności gospodarczej kierowali się wyłącznie niekorzystnymi dla siebie, występującymi w praktyce stosowania prawa władczymi stanowiskami organów państwa wypowiadanymi na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawy o grach hazardowych</a>, kiedy nawet w Sądzie Najwyższym stanowisko było niejednolite. Wprawdzie Sąd I instancji nie sformułował tezy, że oskarżeni działali w usprawiedliwionym błędzie, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 10;art. 10 § 4)">art. 10 § 4 kks</a>, ale zapewne to właśnie Sąd I instancji miał na myśli.</p> <p>Sąd Okręgowy stanowiska Sądu I instancji nie podziela. Nie ma żadnych powodów by rozciągać niemożność stosowania nienotyfikowanych przepisów o charakterze technicznym także na przepis, który nie ma charakteru technicznego, albo na przepis, który został notyfikowany kilkanaście miesięcy przed czynem zarzucanym oskarżonym (chodzi o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 6;art. 6 ust. 1;art. 6 ust. 23 a)">art. 6 ust. 1 i 23 a ustawy o grach hazardowych</a>). Nie można zaakceptować stanowiska, że skoro przepis o charakterze technicznym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 14;art. 14 ust. 1)">art. 14 ust. 1</a> ugh) ma treść częściowo pokrywającą się z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 6;art. 6 ust. 1)">art. 6 ust. 1</a> ugh to także ten drugi przepis nie może być stosowany. Trzeba stwierdzić, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 6)">art. 6</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 14 ust. 1)">ust. 1</a> ugh dotyczy działalności gospodarczej a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 14;art. 14 ust. 1)">art. 14 ust. 1</a> ugh- urządzania gier. To właśnie ta ostatnia okoliczność stanowi decydujące kryterium dla oceny, technicznego charakteru przepisu, albo braku takiego charakteru. Nie są przepisami o charakterze technicznym te przepisy, które stawiają przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą określone warunki. Trzeba też stwierdzić, że nie ma żadnych powodów do stwierdzenia niemożności stosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 23 a)">art. 23 a</a> ugh. Jakkolwiek przepis ten ma charakter techniczny to był notyfikowany w Komisji Europejskiej przed jego wprowadzeniem do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawy o grach hazardowych</a>.</p> <p>Co się tyczy dowodów, na których Sąd oparł rozstrzygnięcie, to żaden z nich, w najmniejszym stopniu nie wskazywał, by oskarżeni pozostawali w błędzie, tym bardziej w błędzie usprawiedliwionym. To o czym, pisze Sąd I instancji to błąd całkowicie abstrakcyjny, oderwany od realiów niniejszego postępowania. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że błędy o których mówi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 10)">art. 10 kks</a> to błędy rzeczywiste, rzutujące na podejmowane przez konkretne osoby decyzje dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej i urządzania gier, które swoimi regulacjami objęła <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ()">ustawa o grach hazardowych</a>. O takim błędzie nie ma mowy ani w dowodach, ani w wywodach Sądu I instancji.</p> <p>Trafnie zatem apelujący zarzuca rozstrzygnięciu Sądu I instancji błędne ustalenie, że oskarżeni działali w warunkach nieświadomości karalności czynu.</p> <p>W postępowaniu ponownym Sąd I instancji przeprowadzi postępowanie w pełnym zakresie.</p> </div>