III SA/Wr 416/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi Gminy [..] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [..] z dnia [..] r., nr SKO [..] w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Pismem z 13 sierpnia 2019 r. strona skarżąca wniosła skargę na opisane w osnowie niniejszego orzeczenia postanowienie, którym utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne decyzje administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zatem wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu pozwala na uniknięcie wywołania po stronie skarżącego niekorzystnych skutków aktu w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowoadministracyjne. W sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie uzasadniając tego żądania. Bez względu jednak na to, czy strona skarżąca poparła swój wniosek argumentacją, decydujące znaczenie w rozpoznawanej sprawie miał charakter objętego wnioskiem postanowienia. Podkreślić należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r., II OZ 455/09, LEX nr 564242). Do wykonania nie nadają się więc wszelkie odmowne akty administracyjne (por. T. Woś: Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie bowiem wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można natomiast mówić o wykonaniu postanowienia odmownego, ponieważ nie ma ono przedmiotu wykonania. Zaskarżone w sprawie postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu poprzez spowodowanie w sposób dobrowolny lub przez doprowadzenie w drodze egzekucji do stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Nie nakłada na stronę skarżącą żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2013 r. sygn. akt II FZ 1128/13, z dnia 20 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3385/12, z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 470/14). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.