II OSK 1658/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Wojciech Chróścielewski sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 480/05 w sprawie ze skargi E. Ć. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz E. Ć. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 480/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi E. Ć., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...], nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzjami powyższymi zostały ustalone warunki zabudowy dla K. i Z. B. na zamierzenie inwestycyjne polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego (dobudowie) w miejscowości B. na działce nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga E. Ć. jest zasadna, bowiem nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu wszystkim stronom – przede wszystkim J. N., M. N., W. N., J. N., A. N. i K. N.. W tej mierze Sąd I instancji uznał, że wiążąca jest ocena prawna wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 września 2004 r., sygn. akt II SA/Rz 213/04. Pominięto także w postępowaniu M. Ć. i L. Ć. – współwłaścicieli działki nr [...], sąsiadującej z działką inwestorów. Uchybienia powyższe, polegające na naruszeniu art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dają podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i stanowią zarazem przesłankę do uchylenia zaskarżonych decyzji przez sąd administracyjny. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy – art. 153 w związku z art. 142 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez niezasadne przyjęcie, iż organ uchybił zasadzie związania oceną prawną, co w konsekwencji doprowadziło do zaistnienia wad postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżący organ podniósł, iż wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 września 2004 r., sygn. akt II SA/Rz 213/04 dotyczył odrębnej sprawy. Wyrok powyższy, oddalający skargę w sprawie dotyczącej zawieszenia postępowania, nie podlegał z urzędu doręczeniu wraz z uzasadnieniem i nie zawierał wskazań co do dalszego postępowania. Nie mógł on stanowić podstawy do dalszego działania przez organy administracji, tym bardziej, że treść jego uzasadnienia nie była organom znana. Uchybienia powyższe oznaczają tym samym naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Pismem z dnia 18 września 2006 r. E. Ć. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku, skoro w sprawie rozpoznawanej przez Sąd pierwszej instancji nie zapewniono udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkim stronom. Faktu tego zdaje się nie kwestionować sama strona wnosząca skargę kasacyjną. Jeżeli tak to Sąd pierwszej instancji, stwierdzając naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., statuującego zasadę ogólną prawa strony do czynnego udziału w sprawie toczącej się przed organami administracji publicznej, zasadnie uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie, jako że została spełniona przesłanka do uchylenia zaskarżonej decyzji stosownie do regulacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (podstawa do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło zatem z tego właśnie powodu, choć Sąd pierwszej instancji zwrócił nadto uwagę, że w przedmiotowej sprawie, rozumianej szeroko, kwestia kręgu stron postępowania administracyjnego była już przedmiotem oceny w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 24 września 2004 r. (sygn. akt II SA/Rz 213/04), w którym Sąd oddalając skargę w uzasadnieniu tego wyroku zawarł stosowny pogląd prawny. W związku z tym w zaskarżonym wyroku Sąd zasadnie stanął na stanowisku, że pogląd ten, wyrażony w ww. wcześniejszym wyroku, wiązał organy administracji rozpatrujące sprawę, z mocy przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można bowiem rozumieć pojęcia sprawy administracyjnej tak wąsko jak chce tego strona skarżąca. Wręcz przeciwnie należy rozumieć to pojęcie szeroko jako każde działanie podjęte w granicach sprawy, w niniejszym przypadku sprawy ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego. W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy na znaczeniu traci zarzut skargi kasacyjnej, iż nie było organowi administracji znane uzasadnienie wcześniejszego wyroku Sądu w sprawie dotyczącej zawieszenia postępowania o ustalenie ww. warunków zabudowy, jako że nie było mu ono z urzędu doręczone. Niezależnie bowiem od tego, iż organ administracji mógł i powinien poznać ww. uzasadnienie trzeba podnieść, że gdyby nawet stanąć na stanowisku wąskiego pojmowania sprawy administracyjnej i w konsekwencji braku związania organu poglądem prawnym wyrażonym w przedmiotowym wyroku, to i tak ze względu na uchybienia zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego w kwestii ustalenia stron postępowania, rozstrzygnięcie to nie mogłoby się ostać w obrocie prawnym, powodując, iż zaskarżone orzeczenie sądowe uznać należy za odpowiadające prawu, a jeżeli tak to tym bardziej należało orzec jak w sentencji, stosownie do wymagań art. 184 przywołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.