I SA/Kr 1023/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Inga Gołowska sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione; oddala skargę. UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego E. M. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 26.11.2019 r. o nr [...] wystawionego przez Pocztę Polską S. A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (wierzyciela) obejmującego należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2014 r. do lipca 2019 r. w łącznej kwocie należności głównych 1.465,70 zł. Organ egzekucyjny w dniu 12.12.2019 r. doręczył zobowiązanemu odpis w/w tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia 29.11.2019 r. o zajęciu rachunku bankowego w Alior Banku S.A. Zobowiązany w dniu 10.12.2010 r. złożył zarzuty z art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2020 r. póz. 1427, dalej: upea) w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w których podniósł: 1. nieistnienie roszczenia/ obowiązku objętego tytułem wykonawczym, 2. przedawnienie roszczenia, 3. brak istnienia zawiadomienia przez wierzyciela o nadaniu mu numeru identyfikacyjnego, 4. brak odpowiedzi poczty polskiej/wierzyciela na wezwanie z dnia 4.09.2019r. o przesłanie dokumentów potwierdzających istnienie wierzytelności, 5. nie wykazanie, aby w okresie objętym tytułem wykonawczym posiadał zobowiązany możliwość korzystania z odbiorników radiowych lub telewizyjnych, a zatem aby ciążył obowiązek opłaty abonamentowej, 6. brak upoważnienia dla P. B. do zlecenia wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] oraz wydania tytułu wykonawczego (tytuł wydany przez osobę nieupoważnioną), 7. brak imienia i nazwiska (na tytule wykonawczym) osoby upoważnionej do wydania tytułu wykonawczego, 8. brak daty nadania klauzuli wykonalności na tytule wykonawczym, pomimo wszczęcia egzekucji i zajęcia rachunku bankowego. Organ egzekucyjny, w związku ze złożonymi zarzutami postanowieniem z dnia 10.12.2019 r., nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne. Następnie organ egzekucyjny zgodnie z art. 34 upea przekazał wierzycielowi w/w zarzuty, celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel postanowieniem z dnia 18.03.2020 r. nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela uznał zarzuty: nieistnienia obowiązku, przedawnienia oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 upea za nieuzasadnione. Zobowiązany złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Następnie, wierzyciel postanowieniem nr [...] z dnia 25.06.2020r. utrzymał w mocy w/w postanowienie z dnia 18.03.2020 r. w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, które tym samym stało się ostateczne. Organ egzekucyjny po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, wydał w dniu 7.07.2020 r. postanowienie nr [...] uznające zarzuty za nieuzasadnione. Na postanowienie organu egzekucyjnego zobowiązany złożył zażalenie zarzucając: 1. nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, kwestionując, aby podpisał wniosek o rejestrację odbiornika, gdzie podpis jak i pieczęć jest nieczytelna, 2. błędne ustalenie przez organ egzekucyjny, iż adres ul. K. [...] to aktualnie adres ul. M. [...] a zatem i błędne przyjęcie skutecznego doręczenia jakiejkolwiek korespondencji, w tym i nr identyfikacyjnego nr [...], 3. błędne ustalenie, iż był zobowiązany do zgłoszenia zmian stanu prawnego/faktycznego dotyczącego rejestracji radioodbiornika, wobec wskazania na str.3 zaskarżonego orzeczenia, iż dopiero rozporządzeniem Ministra z dnia 17.12.2013r. na użytkowników został nałożony jednoznacznie obowiązek powiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej o wszelkich sprawach dotyczących danych dotyczących radioodbiornika, a zatem nie ciążył do roku 2013 żaden obowiązek tym bardziej zgłaszania wyrejestrowania odbiornika, z którego nie korzystał, 4. przedawnienie roszczenia, 5. brak istnienia/wygenerowania w roku 2007 i 2008 nr identyfikacyjnego i następnie nie zawiadomienia przez Wierzyciela o nadaniu numeru identyfikacyjnego, nie zostało wykazane, aby zawiadomienie zostało wydane w tym czasie, 6. błędne przyjęcie, iż nie odnotowano zwrotu wysłanej do niego korespondencji z numerem identyfikacyjnym 12629212, w sytuacji kiedy organ nie wykazał, aby jakakolwiek korespondencja zawierająca numer identyfikacyjny 12629212, została kiedykolwiek wysłana, 7. brak dowodu, iż zawiadomienie o nadaniu nr identyfikacyjnego zostało wydane dnia 27.08.2008r., tj. aby nadanie numeru zostało dokonane w terminie 12 m-cy od dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 25.09.2007 (dalej zwane również, jako "Rozporządzenie: § 5), 8. w roku 2008 nie mieszkał pod adresem u. , a zatem nie został prawidłowo ,,powiadomiony" o nadaniu nr identyfikacyjnego wobec nie zamieszkiwania pod ww. adresem (§ 5 ust. 2 Rozporządzenia), z uwagi na wypowiedzenie umowy najmu lokalu przy ul. K. [...] z dnia 24.10.1996r. (mieszkanie służbowe), nie zamieszkiwanie faktyczne pod adresem ul. K. [...] od 05.1996, gdyż w tym czasie był w trakcie separacji, wymeldowanie się spod adresu ul. K. [...], to jest jeszcze przed wznowieniem książeczki mieszkaniowej 23.12.1996r., zameldowanie się i zamieszkanie z rodzicami w O. ul. [...], 9. brak odbioru książeczki mieszkaniowej z dnia 23.12.1996r. oraz wystąpienie o nową książeczkę, na przesłanych kopiach dokumentów nie znajduje się jego podpis, 10. brak odpowiedzi poczty polskiej/wierzyciela na wezwanie z dnia 4.09.2019r. do przesłania wszelkich dokumentów potwierdzających istnienie wierzytelności, gdyż jak wynika z ww. postanowienia szereg dowodów nie zostało ujawnione, 11. nie wykazanie, aby w okresie objętym tytułem wykonawczym posiadał możliwość korzystania z odbiorników radiowych lub telewizyjnych, a zatem aby ciążył obowiązek opłaty abonamentowej, 12. brak upoważnienia dla P. B. do zlecenia wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] oraz wydania tytułu wykonawczego, 13. brak imienia i nazwiska (na tytule wykonawczym) osoby upoważnionej do wydania tytułu wykonawczego, gdyż przesłany w załączeniu do zaskarżonego postanowienia dokument nie został prawidłowo potwierdzony za zgodność z oryginałem, 14. brak daty nadania klauzuli wykonalności na tytule wykonawczym, pomimo wszczęcia egzekucji i zajęcia rachunku bankowego, 15. brak potwierdzenia, iż przekazanie dokumentów do Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało przekazane podpisem elektronicznym oraz aby osoby, które to wykonywały miały do tego stosowne uprawnienia, 16. nieautentyczność wszystkich przesłanych dowodów z dokumentów z przyczyn wskazanych powyżej oraz ze względu, iż brak jest dowodów potwierdzających, aby osoba potwierdzając dokumenty za zgodność z oryginałem miała do tego uprawnienia oraz aby oryginały takich dokumentów istniały oraz potwierdzenie za zgodność z oryginałem zostało wykonane w sposób prawidłowy, organ powinien wskazać miejsce położenia wszystkich dokumentów, na które się powołuje w zaskarżonym postanowieniu, 17. brak podstaw do wystawienia duplikatu zawiadomienia o nadaniu nr identyfikacyjnego, 18. brak samodzielnego rozważenia sprawy w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie posiadanie materiału dowodowego przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia, a zatem oparcie wydanego orzeczenia wyłącznie na twierdzeniach Wierzyciela, które nie zostały przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zweryfikowane ze względu na brak dokumentacji w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] na podstawie art. 138 § l pkt 1 oraz art. 144 kpa w związku z art. 17, art. 18, art. 33 w zw. art. 34 oraz art. 23 § 4 pkt 1 upea, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podano, iż stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku jest wiążące dla organów egzekucyjnych, a skarżący miał możliwość jego kwestionowania w tamtym postępowaniu. Odnośnie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 upea, organ odwoławczy podzielił stanowisko wierzyciela i organu egzekucyjnego, iż w/w tytuł wykonawczy spełnia wymogi zawarte w art. 27 § l upea. Zarzuty podniesione w pkt od 1 do 17 zażalenia sprowadzają się przede wszystkim do kwestionowania wyjaśnień i ustaleń zawartych w stanowisku wierzyciela. Organ egzekucyjny jak i organ odwoławczy nie miał podstaw do kwestionowania stanowiska wierzyciela w powyższym zakresie, ponieważ był związany stanowiskiem wierzyciela. Powyższy pogląd potwierdza linia orzecznicza sądów administracyjnych, m.in. jeden z najnowszych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26.06.2020r., sygn. akt I SA/Kr 1279/19. To wierzyciel prowadził postępowanie w celu wyjaśnienia, czy obowiązek określony w tytule wykonawczym istnieje i czy nie przedawnił się. Zobowiązany nie zgadzał się ze stanowiskiem wierzyciela i złożył zażalenie na postanowienie wierzyciela. Poczta Polska S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej utrzymała w mocy postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Stanowiło to stanowiło podstawę do wydania postanowienia przez organ I instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. nie jest organem wyższego stopnia nad wierzycielem - Pocztą Polską S.A., zatem nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska w sprawie istnienia, przedawnienia i zasadności obowiązku poddanego egzekucji. Umocowany do tego jest wyłącznie wierzyciel. Zobowiązany mógł i podniósł powyższy zarzut oraz przytoczone w zażaleniu argumenty w trakcie postępowania dwuinstancyjnego przed organami wierzycielskimi. Wierzyciel szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, załączając do postanowienia dokumenty potwierdzające zasadność podjętego rozstrzygnięcia. Nadzór organu nad wierzycielem jest również ustawowo ograniczony, na mocy art. 23 § 4 pkt 2 upea do kontroli przestrzegania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. "Ograniczenie zakresu kontroli i związanie stanowiskiem wierzyciela (będącego jednocześnie organem egzekucyjnym) wynika nie tylko z powołanych powyżej przepisów, ale zostało wielokrotnie potwierdzone w orzecznictwie, gdzie stwierdzono że uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucja administracyjną nie stwarza podstawy do merytorycznej kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Przepis art. 29 § 1 ww. ustawy, nie nakłada na organ egzekucyjny powinności zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie; czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19.09.2011 r. sygn. akt I SA/Kr 1101/11). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., zauważył że zobowiązany w pkt 1 zażalenia podniósł dodatkowo zarzut dotyczący zagadnienia błędu co do osoby zobowiązanego z art. 33 § 1 pkt 4 upea. Zarzut ten zobowiązany podniósł dopiero na etapie zażalenia - zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 maja 2019 r. sygn akt. III SA/Łd 240/19). Odnosząc się do argumentacji podniesionej w pkt od 12 do 16 zażalenia, organ podał, iż sprowadzają się one do zakwestionowania spełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 upea (art. 33 § 1 pkt 10 upea) i nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie art. 268a Kpa w związku z art. 7 ust 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2015 r. o opłatach abonamentowych (t. j. Dz. U. z 2014 r. póz. 1204 ze zm.) Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Taką osobą jest pracownik podpisany na w/w tytule wykonawczym w imieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. W ocenie organu odwoławczego tytuł wykonawczy został sporządzony prawidłowo, na obowiązującym druku ministerialnym TW-1 (3). W części F, rubryce nr 7 odnotowano, że osobą upoważnioną do działania w imieniu wierzyciela, jest P. B.. W rubryce tej odnotowano również fakt podpisania "bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego certyfikatu kwalifikowanego". Prawidłowość złożonego podpisu elektronicznego została pozytywnie zweryfikowana przez organ egzekucyjny przy pomocy narzędzi informatycznych wykorzystywanych do rejestrowania tytułów wykonawczych w bazie danych tego organu. Odnosząc się do zarzutu "braku daty nadania klauzuli wykonalności na tytule wykonawczym" organ odwoławczy wyjaśnił, że jest on chybiony. W części I przedmiotowego tytułu wykonawczego zamieszono klauzulę organu egzekucyjnego, poprzez złożenie w rubryce nr 2 własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu organu egzekucyjnego, wraz z podaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego. Osoba nadająca klauzulę o skierowaniu tytułów wykonawczych do egzekucji administracyjnej działała z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], co znalazło potwierdzenie w treści pieczęci. W rubryce na odcisku pieczęci znajduje się również data nadania klauzuli tj. 27.11.2019r. Przedmiotem zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 upea może być brak nadania tytułowi wykonawczemu klauzuli wykonalności, a nie brak umieszczenia w tytule wykonawczym daty jej nadania. Nadto kwestie autentyczności dokumentów wytworzonych przez wierzyciela, posiadania stosownych uprawnień przez jego pracowników do wykonywania czynności kancelaryjnych, czy też brak podstaw do wystawienia duplikatu zawiadomienia o nadaniu nr identyfikacyjnego (pkt. 17 zażalenia) mogły być podnoszone w postępowaniu toczącym się przed wierzycielem, które odbyło się w dwóch instancjach. Kwestie te wykraczają poza zakres rozstrzygania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., gdyż nie jest on organem wyższego stopnia nad wierzycielem - Pocztą Polską S.A. Poczta Polska S.A. stanowi instytucję zaufania publicznego, a zatem dokumenty załączone przez nią do wydanych przez siebie postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela należy uznać, jako dowód w rozumienia art. 75 § 1 Kpa W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. M. przywołał argumentację przedstawioną w zażaleniu, formułując dodatkowo zarzuty naruszenia; - § 5 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 25.09.2007r. poprzez m.in. przyjęcie, że nadanie numeru zostało wydane w terminie i nadane w terminie pomimo, iż brak jest dowodów potwierdzających takie twierdzenia, - art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez błędne jej zastosowanie i przyjęcie, iż skarżący był zobowiązany do ponoszenia takich opłat pomimo, iż nie posiadał i nie korzystał z odbiornika radiowego/telewizyjnego, - art. 35 § 1 upea poprzez nie rozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania i nie wydanie w tym zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia oraz poprzez nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie pomimo, iż aktualnie toczy się postępowanie przed WSA w Gliwicach w sprawie skargi na postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia 25.06.2020r. pod sygn. akt I SA/Gl 1028/20, - brak wszechstronnego rozpoznania zgromadzonego materiału dowodowego i nieprawidłową jego ocenę, nie zgromadzenie w sprawie całego materiały dowodowego, nieprawidłowe uzasadnienie postanowienia, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 kpa, art. 1a kpa, art. 8 kpa art. 11 kpa, art. 77 § 1 i 4 kpa, art. 80 kpa w zw. ze 107 § 1 i § 3 kpa poprzez błędne przyjęcie, iż brak podstaw do uwzględnienia zarzutów nieistnienia obowiązku, przedawnienie zaległości i niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów z art. 27 upea. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe swe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna. Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadzała się do kwestii istnienia zobowiązania z tytułu nieuiszczenia opłat abonamentowych i zasadności w związku z tym egzekucji, zwłaszcza w kontekście zarzucanego w skardze braku wiarygodnych dowodów potwierdzających status skarżącego, jako dłużnika przedmiotowej wierzytelności. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż organy niewadliwie powołały się na brak podstaw do rozstrzygania zarzutów, których ocena należy do wyłącznej kompetencji wierzyciela. Organ wyższego stopnia właściwy dla organu egzekucyjnego, na skutek wniesionego zażalenia na postanowienie w zakresie zgłoszonych zarzutów, dokonuje kompleksowej kontroli zarówno zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego, jak i poprzedzającego go tytułu wykonawczego, w związku z którym wniesiono zarzuty. Organ odwoławczy nie może kwestionować stanowiska wierzyciela, co do istnienia egzekwowanego obowiązku. Przepis art. 34 § 1 upea nakłada na organ egzekucyjny obowiązek rozpatrzenia zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 upea, po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. W zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 upea, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Jednocześnie w art. 34 § 4 upea wyraźnie zaznaczono, iż do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów konieczne jest, aby postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, posiadało walor ostateczności. W niniejszej sprawie, organ egzekucyjny wydał postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutu po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Ponieważ przedmiotem rozpatrzenia były zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 upea tj. nieistnienie obowiązku oraz jego przedawnienie, opinia wierzyciela w tym zakresie wyrażona w postanowieniu, była dla organu egzekucyjnego wiążąca. Tym samym organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów. Organ egzekucyjny mógł jedynie dokonać analizy, czy postępowanie wierzyciela było prawidłowe pod względem merytorycznym. Organ odwoławczy, sprawujący jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną, jest związany stanowiskiem wierzyciela, jednak powinien zbadać, czy organ egzekucyjny przeanalizował stanowisko wierzyciela pod kątem, o którym była mowa powyżej. Organ nadzoru jest bowiem uprawniony do rozpoznania zażalenia, jednakże z zastrzeżeniem art. 29 § 1 upea. W realiach rozpoznawanej sprawy zobowiązany mógł i podnosił zarzut nieistnienia oraz przedawnienia obowiązku w trakcie postępowania dwuinstancyjnego przed wierzycielem. Badanie tej kwestii przez organ egzekucyjny i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oznaczałoby, że sprawa ta jest wbrew ustawie rozpatrywana przez trzecią i czwartą instancję. Byłoby to sprzeczne z podstawowymi zasadami, na jakich opiera się procedura administracyjna, a co jest ugruntowane w orzecznictwie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17.08.2017r. sygn. akt I SA/Kr 176/17, wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt: II OSK 946/10, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt: II FSK170/10, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt: I OSK 1508 10). Sąd podziela prawidłowość oceny wierzyciela w zakresie zarzutu nieistnienia zobowiązania i jego przedawnienia. W szczególności istotne było, iż obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 roku. Ustawa ta nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczania opłat abonamentowych począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych trwa do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania, które może nastąpić wyłącznie w momencie zaprzestania korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015 r. Brak dopełnienia owych czynności formalno-prawnych skutkuje naliczaniem kwot opłat abonamentowych za kolejne miesiące. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych Poczta Polska S.A. jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Zgromadzone w sprawie dowody są wystarczające do zbadania tej spornej kwestii i wbrew zarzutom skargi, posiadają one walor wiarygodności. Rejestracja odbiorników radiofonicznego/ telewizyjnego pod adresem: ul. K. [...], [...] K. (aktualnie ul. [...] M. B. [...], [...] K. została dokonana w dniu [...] K. 16 na dane osobowe skarżącego. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna nr [...] stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służyła do dokonywania opłat abonamentowych (por. kserokopia "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" z dnia 5 lipca 1988 r., potwierdzona za zgodność z oryginałem). Następnie z powodu wyczerpania dowodów opłat abonamentowych 23 grudnia 1996 r. w Urzędzie Pocztowym K. 16 na podstawie Odcinka "U" Nr [...] została skarżącemu wydana książeczka radiofoniczna o numerze X 051880. (por. kserokopia Odcinka "U" nr [...] z dnia 23 grudnia 1996 r., potwierdzona za zgodność z oryginałem). W momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nadany został skarżącemu, jako użytkownikowi odbiorników indywidualny numer identyfikacyjny 12629212. Rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, które weszło w życie dnia 13 grudnia 2007 r., Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie (w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia). Rozporządzenie stanowiło, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników są dowodem zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Poczta Polska wysłała do abonentów zawiadomienia, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia, o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, które stanowią dowód zarejestrowania radiofonicznego/telewizyjnego i zastępują dotychczasowe dowody zarejestrowania w formie imiennych książeczek radiofonicznych. Do abonentów zobowiązanych do wnoszenia opłat oprócz zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłano 5 spersonalizowanych blankietów opłat abonamentowych (blankiet spersonalizowany zawiera imię i nazwisko, adres oraz numer rachunku bankowego dla opłat abonamentowych). Użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy o radiofonii i telewizji z dnia 29 grudnia 1992 r. oraz wcześniejszych uregulowań prawnych, poprzedzającej ustawę z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat abonamentowych (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania). Na podstawie przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Z kolei zawiadomienie o nadaniu skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego 12629212 (wraz ze spersonalizowanymi blankietami opłat abonamentowych) stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki zostało wysłane w dniu 27 sierpnia 2008 r., co wynika z załączonych dokumentów (por. duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych /telewizyjnych z dnia 27 sierpnia 2008 roku). Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. nie posługuje się pojęciem "doręczenia", lecz "przesłania zawiadomienia", w związku z czym poprzez przesłanie zawiadomień Poczta Polska wykonała obowiązek powiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat radiofonicznych/telewizyjnych) o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych. Dodać także należy, iż pisma kierowane do abonentów w formie "zawiadomienia" mają charakter informacyjny. Wysyłany dokument jest wydrukiem komputerowym, nie wymaga dodatkowych podpisów oraz pieczęci i doręczany jest listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru. Zatem dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt l SA/GI 518/14, jaki i wyrok WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt. l SA/Bd 106/15). Dodatkowo obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Tak więc nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku wnoszenia opłat, nałożonych ustawą abonamentową. Skarżący nie wskazał, aby składał reklamację lub w jakiejkolwiek innej formie złożył, w placówkach pocztowych zarzut nieotrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, bądź wystąpił o przesłanie duplikatu tego zawiadomienia, co pozwalało zasadnie przyjąć, że zostało mu ono skutecznie doręczone. Nadto w przypadku braku znajomości indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz numeru rachunku bankowego, na który należy wnosić opłaty abonamentowe wszelkich informacji dotyczących wnoszenia opłat abonamentowych abonenci mogą uzyskać w placówkach pocztowych. W przypadku zgłoszenia się abonenta, który zagubił, zniszczył lub nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wraz z imiennymi blankietami opłat, pracownik placówki pocztowej ma obowiązek ustalenia numeru rachunku bankowego abonenta i przyjąć opłatę na standardowym blankiecie polecenia przelewu gotówki. Zatem wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego/ telewizyjnego, opisanych w powołanych wyżej powszechnie obowiązujących przepisach, może doprowadzić do ustania obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, to nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych. Wywiązanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, wnoszenia opłat abonamentowych oraz zgłaszania w placówce pocztowej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, należy do obowiązków abonenta. Wierzyciel zasadnie więc wskazał, iż obowiązek uiszczania opłat abonamentowych przypisany jest do osób, które dokonały rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, a nie do adresu rejestracji. Na abonencie spoczywa obowiązek aktualizacji danych, a w przypadku zaprzestania używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych – obowiązek ich wyrejestrowania. W kontrolowanej sprawie dopiero w dniu 12 grudnia 2019 r. w Urzędzie Pocztowym K. 11 skarżący dopełnił formalności wyrejestrowania przedmiotowych odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego zarejestrowanych na indywidualnym numerze identyfikacyjnym 12629212. Powyższe oznacza, że do dnia poprzedzającego przeprowadzenie formalności wyrejestrowania tj. 11 grudnia 2019 r. był zobowiązany do dokonywania opłat abonamentowych. Skarżący nie przedstawił dokumentu, który potwierdziłby zgłoszenie w placówce pocztowej zmian formalno - prawnych odnośnie wyrejestrowania odbiorników w okresie objętym przedmiotowym tytułem wykonawczym. Niezasadne jest wywodzenie przez skarżącego korzystnych dla siebie skutków prawnych z faktu, iż nie dochował obowiązku poinformowania właściwego organu o zmianie miejsca zamieszkania. W 1998 r., gdy skarżący zmieniał miejsce zamieszkania obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 1993r. nr.70 póz. 338). Zgodnie z brzmieniem § 4 tego aktu posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy o zmianie nazwiska, miejsca stałego pobytu (siedziby), zagubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiornika. Zobowiązany nie może wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych z faktu zaniechania spełniania wynikającego z przytoczonego przepisu obowiązku, lub braku możliwości udokumentowania, że tego obowiązku dochował. W razie braku poinformowania odpowiedniego organu o zmianie adresu korespondencyjnego, korespondencja może być skutecznie kierowana na dotychczasowy adres. Organ administracji publicznej nie jest zobowiązany badać z urzędu, czy adres mu znany jest adresem aktualnym (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 273/19). W związku z powyższym nie można także przyjąć, iż zobowiązany nie został zawiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Jak wyżej wskazano przesłane użytkownikowi zawiadomienie ma jedynie charakter informacyjny, a zatem nie wpływa na istnienie obowiązku opłaty abonamentu rtv. Obowiązek nadania nowego numeru Identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie wywiera skutków w zakresie obowiązku wynikającego z uprzedniego zarejestrowania odbiornika. Zobowiązany, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt. 1 upea, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasi z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Na nim spoczywa ciężar dowodu, gdyż to zobowiązany wnosząc zarzut egzekucyjny usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie skutków. W kontrolowanej sprawie skarżący jedynie gołosłownie kwestionuje istnienie obowiązku z uwagi na podnoszony brak zamieszkiwania pod danym adresem, czy brak posiadania odbiornika, podkreślając niewiarygodność w/w dowodów z dokumentów, w tym ich nieczytelność, kwestie autentyczności dokumentów wytworzonych przez wierzyciela, posiadania stosownych uprawnień przez jego pracowników do wykonywania czynności kancelaryjnych, czy też brak podstaw do wystawienia duplikatu zawiadomienia o nadaniu nr identyfikacyjnego, nie przedstawiając żadnych przeciwdowodów. W świetle art. 75 § 1 kpa Poczta Polska S.A. stanowi instytucję zaufania publicznego, a zatem dokumenty załączone przez nią do wydanych postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela należy uznać jako wiarygodny dowód. Należności z tytułu opłat abonamentowych są należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych. Za przyjęciem takiego charakteru opłat abonamentowych przemawia regulacja art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r., w myśl którego do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym oraz fakt, że w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Opłata z tytułu rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego (abonamentu rtv) stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej, a to oznacza, że ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 tej ustawy, a więc że opłata ta przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/GI 210/12). Ponadto zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Biorąc pod uwagę fakt, iż skuteczny środek egzekucyjny zastosowano w dniu 5 grudnia 2019 r., roszczenie obejmujące zobowiązanie płatne za okres od stycznia 2014 r. do lipca 2019 r., objęte tytułem wykonawczym o numerze [...] z dnia 26 listopada 2019 r. nie uległo przedawnieniu. Co do wymogów określonych w art. 27 upea (art. 33 § 1 pkt 10 upea), na podstawie art. 268a Kpa w związku z art. 7 ust 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2015 r. o opłatach abonamentowych Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Taką osobą jest pracownik podpisany na spornym tytule wykonawczym w imieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S. A. Tytuł wykonawczy został sporządzony prawidłowo, na obowiązującym druku TW-1 (3). W części F, rubryce nr 7 odnotowano, że osobą upoważnioną do działania w imieniu wierzyciela, jest P. B.. W rubryce tej odnotowano również fakt podpisania "bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego certyfikatu kwalifikowanego". Prawidłowość złożonego podpisu elektronicznego została pozytywnie zweryfikowana przez organ egzekucyjny przy pomocy narzędzi informatycznych wykorzystywanych do rejestrowania tytułów wykonawczych w bazie danych tego organu. W części I przedmiotowego tytułu wykonawczego zamieszono klauzulę wykonalności organu egzekucyjnego, poprzez złożenie w rubryce nr 2 własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu organu egzekucyjnego, wraz z podaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego. Osoba nadająca klauzulę o skierowaniu tytułów wykonawczych do egzekucji administracyjnej działała z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], co znalazło potwierdzenie w treści pieczęci. W rubryce na odcisku pieczęci znajduje się również data nadania klauzuli tj. 27.11.2019r. W świetle art. 33 § 1 pkt 10 upea przedmiotem zarzutu może być brak nadania tytułowi wykonawczemu klauzuli wykonalności, a nie brak umieszczenia w tytule wykonawczym daty jej nadania. W kwestii zawieszenia, organ, dysponując ostatecznym postanowieniem wierzyciela, nie ma obowiązku zawieszenia własnego postępowania, nawet jeśli to w sprawie postanowienia wierzyciela toczy się ono przed sądem administracyjnym. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a., oddalając skargę.