II SA/Bd 575/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 września 2007 r. w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie stypendium szkolnego odmówić sprostowania wyroku. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 25 września 2007 r. oddalił skargę A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...] w przedmiocie stypendium szkolnego. Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. skarżący wniósł o sprostowanie wyroku z dnia 25 września 2007 r. w zakresie ostatniego zdania uzasadnienia o treści: "Przepisy prawa dopuszczają przyznanie świadczenia w okresie krótszym niż 10 miesięcy w roku szkolnym". We wniosku o sprostowanie skarżący zażądał przywołania, w których przepisach prawa jest wskazane, że może być okres krótszy niż 10 miesięcy. Zakres wniosku dotyczył zatem sprostowania poglądu Sądu wyrażonego na podstawie art. 90 d ust. 10 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.), który to przepis stanowi, że stypendium szkolne jest przyznawane na okres nie dłuższy niż od września do czerwca w danym roku szkolnym. Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprostowaniu mogą podlegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi o takie sytuacje, gdy wbrew zamierzeniu Sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., sygn. II SA 863/00). Merytoryczna analiza przedmiotowego wniosku wykazała, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie zachodzi, bowiem w niniejszej sprawie przypadek, że wyrok zawiera niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, o których mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego, Sąd uznał wniosek skarżącego za bezzasadny i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.