II OZ 874/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. i R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 346/08 oddalające wniosek E. i R. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. i R. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 346/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek E. i R. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. i R. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie wykazali istnienia wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku skarżący wskazali tylko, bez bliższego wyjaśnienia, iż zapłacenie kwoty grzywny w wysokości 5 tys. zł, narazi ich na poniesienie znacznej szkody materialnej. Sąd wskazał przy tym, że skarżący mogą uniknąć tego obowiązku wykonując egzekwowany obowiązek rozbiórki. W zażaleniu na powyższe postanowienie E. i R. G. stwierdzili, że Sąd I instancji nie przeanalizował wszystkich okoliczności jakie skarżący zawarli w pismach i załącznikach kierowanych najpierw do Powiatowego a później do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Podali, że we wniosku do PINB w K. o czasowe odroczenie nakazanej rozbiórki i odstąpienie wymierzania kary w celu przymuszenia oraz w załącznikach do niego wskazali okoliczności nie pozwalające im na zajęcie się obecnie nakazaną rozbiórką domku letniskowego w B. (działka nr [...]), jak i przedstawili konsekwencje jakie spowoduje nałożona na nich grzywna w wysokości 5000 zł w celu przymuszenia. Wskazali, że priorytetem jest dla nich obecnie kosztowna rehabilitacja powypadkowa córki M.. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie wcześniejszej decyzji WINB w G. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Do zażalenia załączono kopię wymienionego wniosku o czasowe odroczenie nakazanej rozbiórki i odstąpienie wymierzania kary w celu przymuszenia z dnia 16 lutego 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co prowadzi do oczywistej konkluzji, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd. W niniejszej sprawie analiza zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia prowadzi do stwierdzenia, że skarżący nie wykazali, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia wiązało się z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący stwierdzili jedynie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia narazi ich na poniesienie znacznej szkody materialnej w momencie, kiedy nie zostało jeszcze wszczęte postępowanie administracyjne dotyczące wniosku o czasowe odroczenie nakazanej rozbiórki. Z twierdzenia tego nie można wywieść, że w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia nastąpią skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazali, aby uiszczenie grzywny wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. W wyniku wykonania postanowienia nie nastąpią również trudne do odwrócenia skutki – zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. Nr 229, poz. 1954) – na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Ponadto, jak wskazał Sąd I instancji skarżący mogą uniknąć zapłacenia grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.