I SA/Łd 914/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia za czerwiec 2005 roku kwoty podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Sprawa toczy się ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy Pismem z dnia 6 lipca 2011 r. strona skarżąca złożyła pismo zawierające "wniosek o zawieszenie egzekucji w administracji o charakterze pieniężnym". We wniosku wskazała, że nie jest w stanie jednorazowo uiścić kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji bez utraty płynności firmy. Podniosła, iż w 2010 r. poniosła znaczne koszty na rozszerzenie działalności gospodarczej firmy. Zarządzeniem z 9 września 2011 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do wskazania czy powyższe pismo ma zostać potraktowane jako wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji – a jeśli tak to podanie numeru i daty, której dotyczy wniosek, w terminie 7 dni – pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Odpowiadając na powyższe zarządzenie strona w piśmie z 22 września 2011 r., podniosła, że wnosi o wstrzymanie decyzji zaskarżonych do tutejszego Sądu w sprawach o sygnaturach od I SA/Łd 908/11 do I SA/Łd 920/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. W przedmiotowej sprawie skarżąca, poza hasłowym sformułowaniem wniosku nie wskazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 1 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Zaznaczyć należy, iż wnioskodawca w żaden sposób nie konkretyzuje powyższych okoliczności i nieuprawdopodabnia ich wystąpienia. Nie wskazuje dlaczego wykonie decyzji spowoduje utracenie płynności finansowej firmy. W przypadku wskazanego wniosku wnioskodawca powinien przekonać Sąd, że wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku niezasadnie doprowadzi do sytuacji wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pamiętać także należy, że prowadząc działalność gospodarczą należy liczyć się z różnymi zagrożeniami, łącznie z czasowym lub stałym brakiem płynności finansowej, która doprowadzić może nawet do eliminacji podmiotu gospodarczego z obrotu gospodarczego. Zadaniem Sądu jest jedynie zbadać czy istotnie zagrożenia z art. 61 § 3 p.p.s.a. będą w swych skutkach nie adekwatne do wcześniejszego sposobu prowadzenia przez podmiot gospodarczy działalności (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach - www.nsa.gov.pl). Ponieważ zaś z treści skargi nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się dla skarżącej z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przeto, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. P.Z-C.