II SA/Rz 1306/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku DS i KS o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi DS i KS na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], nakazującą AG rozbiórkę budynku gospodarczego, oraz postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2015 r. wydane w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. W dniu 18 sierpnia 2016 r. skarżący skierowali do organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zgłoszone żądanie podali, że zaskarżoną decyzją kasatoryjną organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując inną podstawę prawną do prowadzenia postępowania. Zdaniem skarżących zastosowanie trybu legalizacyjnego określonego w art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zamiast jak uprzednio trybu, o którym mowa w art. 48 tej ustawy, może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw, a także niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody na majątku inwestora. W przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd, inwestor poniesie bowiem szkodę majątkową w związku z przedłożeniem dokumentacji projektowej lub wykonaniem robót budowlanych nakazanych przez organ. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uwzględnienia żądania skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Zasadniczym warunkiem uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a w istocie merytorycznej oceny jego zasadności, jest ustalenie, że objęty wnioskiem akt bezpośrednio podlega wykonaniu. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a ponadto nie każdy wymaga wykonania. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej odnosi się do takich aktów, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, a za taki akt nie sposób uznać rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym. Oznacza to, że wniosek skarżących nie był możliwy do uwzględnienia, jako że zaskarżona decyzja WINB jest orzeczeniem o charakterze procesowym (niemerytorycznym), które nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Stąd też bezprzedmiotowe jest odnoszenie się przez Sąd do argumentacji zawartej we wniosku skarżących, gdyż jak wspomniano wyżej, merytoryczna ocena wniosku jest możliwa wyłącznie wtedy, gdy objęty wnioskiem akt podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 Ppsa. Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.