II SA/Wr 695/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku magazynowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej u.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji podjętej w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku magazynowego. W opinii skarżącej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podyktowany jest niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody, a także możliwością spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania skarżonej decyzji przed wydaniem orzeczenia przez Sąd. Nie przesądzając, jakie merytoryczne rozstrzygnięcie może zapaść w niniejszej sprawie, zauważyć wypada, że – jak wynika z treści zaskarżonej decyzji i z akt administracyjnych sprawy – podstawową przyczyną orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu było stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że istnienie tego obiektu stanowi zagrożenie dla życia i mienia. Na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie można przesądzić, że takie zagrożenie rzeczywiście zachodzi, niemniej jednak nie można też wykluczyć jego realności. Skoro zatem organ nadzoru budowlanego dostrzegł takie zagrożenie, to sąd administracyjny na tym etapie postępowania nie ma podstaw ani możliwości do poczynienia ustaleń wykluczających istnienie wspomnianego zagrożenia. Gdyby jednak po przeprowadzeniu całego postępowania okazało się, że powyższe zagrożenie w rzeczywistości nie istniało oraz że orzeczony nakaz rozbiórki nie był uzasadniony, skarżącej przysługiwałoby w takiej sytuacji prawo do odszkodowania. Mając zatem na uwadze, że konieczność zapewnienia bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi ma pierwszeństwo przed ewentualnym wyrządzeniem szkody w mieniu, którą będzie można naprawić stosownym odszkodowaniem, zgodnie z art. 61 § 3 u.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.