II SA/Sz 1168/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. I. oraz C. K. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezczynności organu postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu ponaglenia W. K., B. I. oraz C. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. w sprawie działalności zakładu kamieniarskiego na działkach nr [...] i [...] w Ł. , stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nie dopuścił się bezczynności w ww. sprawie. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, B. I. oraz C. K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia w sprawie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., zaś w świetle prawa na takie postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest w pierwszej kolejności ocenić dopuszczalność złożonej skargi, w tym, czy zaskarżone działanie podlega kontroli sądu administracyjnego z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 k.p.a., które ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a. Strona nie ma uprawnień do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Postanowienie wydane na skutek wniesienia ponaglenia, nie należy do katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się jednolicie, że wniesienie ponaglenia nie uruchamia postępowania, którego sposób zakończenia postanowieniem mógłby stanowić samodzielny przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 3092/19; wyrok NSA z dnia 29 października 2019 r., sygn. II OSK 2011/19, wyrok NSA z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. II OSK 244/20, postanowienie NSA z dnia 7 września 2021 r. sygn. I OSK 811/19, post. NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. III OSK 6523/21, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.