I FZ 235/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1831/19 o odrzuceniu skargi D.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zapoznania się z dokumentami postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1831/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę D.S. (dalej: Strona lub Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 sierpnia 2019 r. w przedmiocie odmowy zapoznania się z dokumentami. 2. Przebieg czynności procesowych na etapie postępowania sądowego, które poprzedzały podjęcie rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi, przedstawiał się następująco: - Strona pismem z dnia 3 września 2019 r. złożyła skargę, którą sporządził i wniósł w jej imieniu doradca podatkowy, bez uiszczenia należnego od skargi wpisu; - zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 8 października 2019 r. Strona została wezwana (do rąk pełnomocnika) do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi; - w terminie odpowiedzi na to wezwanie Skarżący, działając osobiście, złożył na formularzu PPF datowanym na dzień 2 listopada 2019 r. (wpływ do Sądu w dniu 7 listopada 2019 r.) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, którego w całości nie wypełnił (rubryki od pkt 5 do pkt 11); - pismem z dnia 19 listopada 2019 r. Skarżący został wezwany (do rąk pełnomocnika) do uzupełnienia braków formalnych wniosku (poprzez wypełnienie lub zakreślenie rubryk od pkt 5 do pkt 11), ale na to wezwanie nie odpowiedział mimo jego prawidłowego doręczenia w dniu 5 grudnia 2019 r.; - w konsekwencji zarządzeniem z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt I SPP/Gd 407/19, starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania; - na zarządzenie z dnia 26 lutego 2020 r. Skarżący złożył sprzeciw, po którego rozpoznaniu prawomocnym postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SPP/Gd 407/19, Sąd orzekł o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarskiego pozostawiającego bez rozpoznania wspomniany wniosek o przyznanie prawa pomocy; - w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 kwietnia 2020 r. pismem sądowym z dnia 22 kwietnia 2020 r. wezwano Stronę do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 8 października 2019 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia (wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 11 maja 2020 r.); - w dniu 12 maja 2020 r. Skarżący ponownie złożył formularz PPF domagając się zwolnienia od kosztów sądowych (podając w nim, że termin do zapłaty wpisu sądowego nie rozpoczął biegu, natomiast jego sytuacja uległa zmianie "w związku ze wzrostem liczby przypadków zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 w Polsce, ogłoszeniem przez Światową Organizację Zdrowia stanu pandemii, a także stanu epidemii w Polsce, oraz zapadającymi na szczeblu rządowym decyzjami w sprawie konieczności podjęcia szczególnych środków ostrożności mających na celu zapobieżenie rozprzestrzenianiu się wirusa"); - formularz ten nie zawierał wypełnionych rubryk od pkt 6 do pkt 15, w tym obarczony był brakiem podpisu; - w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 27 maja 2020 r. wezwano Skarżącego (do rak jej pełnomocnika) pismem sądowym z dnia 2 czerwca 2020 r. do usunięcia tych braków formalnych; - na wezwanie Skarżący nie odpowiedział mimo prawidłowego jego doręczenia w dniu 18 czerwca 2020 r.; - w konsekwencji zarządzeniem z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. akt I SPP/Gd 178/20, referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. 3. W tak przedstawiających się procesowo aspektach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji odnotował, że: 1) w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu; 2) pierwsze postępowanie z wniosku Skarżącego stało się prawomocne; zatem zasadnie ponownie został on wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, którego pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia nie uiścił; 3) złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy wywołuje skutek od chwili jego wniesienia, a więc nie obejmuje zwolnienia od kosztów sądowych, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem; złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, dokonane nawet w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może zatem uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi; 4) w zaistniałej sytuacji upływ terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu obligował Sąd do odrzucenia skargi; odmienne działanie Sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie skutkowałoby nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania; 5) ponowny wniosek Skarżącego z dnia 12 maja 2020 r. o przyznanie prawa pomocy został zarejestrowany pod sygn. akt I SPP/Gd 178/20 i wnioskowi temu nadano bieg; 6) w takim stanie rzeczy skargę należało odrzucić jako nieopłaconą mimo wezwania, stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) 4. Na postanowienie o odrzuceniu skargi Strona - reprezentowana przez pełnomocnika - złożyła zażalenie wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a nadto o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. przez odrzucenie skargi z uwagi na jej nieopłacenie, w sytuacji gdy bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego został skutecznie przerwany w wyniku złożenia przez Skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. 5.2. W pierwszej kolejności odnotowania wymagało, że mimo odrzucenia skargi zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2020 r., postępowanie wpadkowe zainicjowane wnioskiem Strony złożonym w dniu 12 maja 2020 r. o przyznanie prawa pomocy nie zostało umorzone (jako bezprzedmiotowe, czy zbędne). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku bowiem postępowanie w tym przedmiocie - po rozpoznaniu sprzeciwu Skarżącego wniesionego w dniu 19 sierpnia 2020 r. - zakończył prawomocnym postanowieniem z dnia 7 września 2020 r. orzekając o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2020 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek Strony o przyznanie prawa pomocy. Ostateczny wynik tego postępowania oznaczał, że Skarżący w tej sprawie nie wykazał (z powodu procesowych zaniechań), aby w stosunku do jego osoby zachodziły usprawiedliwione podstawy do nie opłacenia złożonej przez niego skargi. Tego rodzaju rozstrzygnięcie sądowe w przedmiocie pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania nie było jedynym w sprawie Skarżącego, gdyż postępowanie z jego pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy (z dnia 2 listopada 2019 r.) zakończyło się identycznie, a mianowicie postanowieniem Sądu z dnia 8 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SPP/Gd 407/19. W sprawie sądowej zainicjowanej skargą Strony, po wnioskach składanych w odpowiedzi na wezwania do uiszczenia wpisu, wydane zostały postanowienia utrzymujące w mocy zarządzenia referendarskie o pozostawieniu wniosków Strony bez rozpoznania, a to z uwagi na nie uzupełnienie w obu przypadkach braków formalnych tych wniosków. Odrzucenie zaś skargi jako nieopłaconej nastąpiło po prawomocnym postanowieniu Sądu z dnia 8 kwietnia 2020 r., sygn. akt I SPP/Gd 407/19, utrzymującym w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 26 lutego 2020 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek Strony o przyznanie prawa pomocy oraz po wydaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2020 r. o takiej samej treści co poprzednie zarządzenie referendarskie, a przed wydaniem kolejnego postanowienia sądowego z dnia 7 września 2020 r. pod sygn. akt I SPP/Gd 178/20 o utrzymaniu w mocy tego ostatniego zarządzenia. 5.3. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, brak prawomocnego procesowego załatwienia kolejnego wniosku Skarżącego z dnia 12 maja 2020 r. w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych (w którym powołano się na zmianę sytuacji Strony z uwagi na zaistniały stan epidemiczny), w istocie stanowić powinien czasową przeszkodę do odrzucenia skargi. Przeszkoda ta obecnie jednak już nie występuje, z uwagi na prawomocne i negatywne dla Skarżącego zakończenie postępowania w przedmiocie prawa pomocy, przy jednoczesnym stwierdzeniu braku uiszczenia przez niego wpisu sądowego od skargi. Rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi jako nieopłaconej w wyznaczonym czasie odpowiada więc prawu, aczkolwiek motyw sformułowany przez Sąd pierwszej instancji oparty na braku terminowego wykonania zarządzenia z dnia 17 kwietnia 2020 r. (wzywającego do wykonania zarządzenia z dnia 8 października 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi), w sytuacji gdy w dacie odrzucania skargi nie został jeszcze prawomocnie rozpoznany złożony kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy (powołujący się na okoliczności wywołane przez epidemię), nie był właściwy. Krytyczna ocena tak ujętego motywu sądowego wyrażonego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynikała z nazbyt uproszczonego powołania przez ten Sąd poglądu orzeczniczego zgodnie z którym z przymiotu prawomocności orzeczenia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wpisu. Nadto Sąd ten wyszedł z mylnego założenia, że odmienne działanie Sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie skutkowałoby nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania. Tymczasem, po pierwsze dostrzec należało, że w przedstawionym przez Sąd pierwszej instancji poglądzie orzeczniczym mowa jest o "odmowie" zwolnienia z kosztów sądowych, a więc merytorycznym rozstrzygnięciu w zakresie prawa pomocy, a w niniejszej sprawie postępowanie wpadkowe z wniosku Skarżącego nie zakończono rozstrzygnięciem o takim charakterze. Po drugie, w realiach tej sprawy Skarżący złożył wniosek o prawo pomocy, znaczenie którego Sąd powiązał z możliwością odrzucenia skargi, w odpowiedzi na pierwsze wezwanie sądowe do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 8 października 2019 r. Po trzecie, możliwe jest jednak przyjęcie takiej metodologii stosowania przepisów procedury sądowej dotyczącej wpisów oraz prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, która negatywnym zjawiskom w postaci nieuzasadnionego wydłużania postępowania będzie przeciwdziałać, zapewniając przy tym realizację uprawnionych oczekiwań co do prawa do sądu (w znaczeniu materialnym) dla osób rzeczywiście nie mogących ponieść kosztów z tym związanych. 5.4. Przypomnieć zatem raz jeszcze trzeba było, że z powodu nieopłacenia skargi Strona została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 października 2019 r. do uiszczenia wpisu od skargi. Zamiast dokonać tej opłaty, w nakreślonym terminie wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych na formularzu PPF. Wniosek w tym przedmiocie obarczony był brakami, którego Skarżący mimo właściwego wezwania sądowego w wyznaczonym terminie nie usunął. Takie jego zaniechanie doprowadziło finalnie do prawomocnego pozostawienia wniosku bez rozpoznania (postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2020 r. utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 26 lutego 2020 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek Strony o przyznanie prawa pomocy). Podkreślić należało, że Skarżący w żaden sposób nie wytłumaczył swojej bezczynności w realizacji wezwania, a zwłaszcza nie wnosił o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formularza PPF z powołaniem się na brak winy po jego stronie w uchybieniu terminu wyznaczonego do usunięcia tych braków. W ten sposób Strona w istocie zrezygnowała - nie wykazując przy tym niezawinionych przez siebie powodów - z dążenia do uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych, czyli również zwolnienia od wpisu. Wprawdzie końcowe prawomocne załatwienie wniosku Skarżącego miało charakter rozstrzygnięcia wyłącznie formalnego, niemniej jednak prowadziło też do konkluzji, że nie istniały procesowo stwierdzone przeszkody do uiszczenia wpisu od skargi przez Stronę. W następstwie tego właściwym stało się wymaganie od niej poniesienia tego ciężaru finansowego. Oczywiście samo w sobie nie uniemożliwiało to późniejszego jeszcze złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, ale jego złożenie musiało być brane pod uwagę przy dalszym prowadzeniu sprawy i kształtowaniu sposobu realizacji wymogu uiszczenia wpisu od skargi przez Skarżącego. Słusznie zatem - po prawnym wykluczeniu istnienia stanu, który zgłoszony w terminie pierwszego wezwania o wpis miał stać na przeszkodzie działaniu czyniącemu zadość temu wezwaniu - uznano, że konieczne stało się wezwanie Strony do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 8 października 2019 r. w terminie 7 dni, co uczyniono pismem z dnia 22 kwietnia 2020 r. w wykonaniu zarządzenia z dnia 17 kwietnia 2020 r. Wpływ do Sądu kolejnego wniosku Strony o zwolnienie od kosztów sądowych jako złożonego w reakcji na otrzymane wezwanie do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu, także wymagał jego rozpoznania. Dopiero zaś po jego negatywnym załatwieniu - i co do zasady prawomocnym - możliwe i konieczne staje się odrzucenie skargi wobec braku uiszczenia wymaganej opłaty. W takim przypadku nie zachodzi już potrzeba dalszego ponawiania wezwania Skarżącego do wykonania wezwania w przedmiocie uiszczenia wpisu od skargi. Jeżeli bowiem w trakcie kolejnego otwarcia biegu terminu do opłacenia skargi strona obowiązana do jego uiszczenia po raz drugi decyduje się na wdrożenie procedury zmierzającej do uzyskania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych, to w przypadku niezasadności jej oczekiwań, odrzucenie skargi bez trzeciego z kolei wezwania o wpis nie czyni nadmiernie utrudnionym lub niemożliwym dostęp do sądu. Mylne zaś wyobrażenie strony co do tego, że tym razem zasługiwała na zwolnienie od kosztów sądowych, ale jej zapatrywania okazały się nieusprawiedliwione, nie powinno niweczyć skutków jakie normalnie należało wywieść z tytułu niewykonania na czas i to w warunkach braku istnienia obiektywnych przeszkód finansowych drugiego z wezwań. Taki pogląd przedstawiany był już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie z dnia 29 października 2018 r., sygn. akt I FZ 259/18) i w warunkach tej sprawy zasługiwał na przypomnienie oraz aprobatę. Schemat procesowego działania, w sytuacji wnioskowania o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jako reakcji na wezwanie do uiszczenia wpisu, jawi się więc stosunkowo prosto: - wezwanie o wpis; - w odpowiedzi wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych; - doprowadzenie do prawomocnego załatwienia wniosku w sposób formalny lub merytoryczny, zależnie od postawy strony; - w przypadku nie przyznania zwolnienia, wezwanie do wykonania pierwszego wezwania o wpis; - w sytuacji złożenia kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych albo o zmianę prawomocnego postanowienia odmownego w tym przedmiocie, doprowadzenie do jego prawomocnego załatwienia; - negatywny wynik powoduje odrzucenie skargi bez ponawiania wezwania o wpis; - w przypadkach niezawinionych przez stronę, możliwe wdrożenie instytucji przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, po uprzednim jego uiszczeniu. Przedstawiony schemat powinien być zastosowany również do przypadku tej sprawy, w której postępowanie z pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zakończyło się merytorycznym rozstrzygnięciem. Bacząc na prawo do uruchomienia kontroli sądowej trudno bowiem różnicować uprawnienia strony do końcowego załatwienia ponownego wniosku, w zależności od tego, czy wniosek ten, złożony w odpowiedzi na pierwsze wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wpisie, może być lub jest albo nie jest wnioskiem złożonym w trybie zmiany (art. 243 w związku z art. 165 P.p.s.a.) Strona składając ponowny wniosek działa przecież w przeświadczeniu, że wnieść go może (a nie ma przepisu negatywnie kwalifikującego złożenie wniosku w terminie wyznaczonym do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu) i nierzadko, jak w niniejszej sprawie, czyni to w przeświadczeniu o zmianie okoliczności. Tym samym zarówno, w sytuacji w której strona, po uprzedniej merytorycznej odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, przedkłada w odpowiedzi na wezwanie jej do wykonania prawomocnego zarządzenia o wpisie ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych albo o zmianę prawomocnego postanowienia odmownego, jak i w sytuacji gdy strona składa, po wezwaniu jej do wykonania prawomocnego zarządzenia o wpis, drugi wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, przy uprzednim lecz jedynie formalnym zakończeniu postępowania w przedmiocie pierwszego z jej wniosków - postępowania z tych wniosków powinny być prawomocnie zakończone przed ewentualnym odrzuceniem skargi. W podanych konfiguracjach procesowych można oczywiście przedstawiać argumentację wykazującą nieidentyczne ich podłoże prawne, czy rozważać nastawienie strony do uzyskania przez nią merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy. Jednak z perspektywy funkcji ochronnej procedury sądowej wniesienie w nakreślonych okolicznościach wniosków o zwolnienie od kosztów sądowych nie powinno - bez wyraźnego przepisu prawa o tym stanowiącego - wywoływać odmiennych konsekwencji procesowych. Z tej przyczyny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w obu analizowanych przypadkach sąd, przed ewentualnym odrzuceniem skargi (z uwagi na nie uiszczenie wpisu), powinien doprowadzić do prawomocnego załatwienia wniosku złożonego w terminie wyznaczonym do wykonania prawomocnego zarządzenia o wpisie. Podejście takie zapewnia jedną zasadę do sytuacji ponownego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy w odpowiedzi na wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wpisie, co niewątpliwie sprzyja pewności prawa. 5.5. W realiach sprawy Sąd pierwszej instancji przedwcześnie więc uznał, że gdy w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, to nowy wniosek Skarżącego, nie może uchronić przed konsekwencjami wynikającymi z wezwania sądu do wykonania zarządzenia nakazującego uiścić należny wpis od wniesionej skargi. Prawnie zasadne było poczekanie na prawomocne załatwienie wniosku Strony złożonego w odpowiedzi na wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wpisie. Dopiero w obliczu negatywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie (merytorycznie albo formalnie) dopuszczalne było odrzucenie skargi z powodu nie uiszczenia w terminie na wezwanie stosownej opłaty sądowej. Wcześniejsze jednak odrzucenie skargi w okolicznościach tej konkretnej sprawy, nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia 18 sierpnia 2020 r. Skarżący bowiem, co już prawomocnie zostało przesądzone, nie uzyskał zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd utrzymał bowiem w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o prawo pomocy, także tego drugiego. Z akt sprawy wynika zaś, że skarga nie została w ogóle opłacona (przy uwzględnieniu, że opłata była wymagalna, gdyż w świetle art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15 zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15 zzs tej ustawy, rozpoczęły bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - a więc 24 maja 2020 r.) W konsekwencji skarga, z powodu jej nieopłacenia, przy dwukrotnym zainicjowaniu przez Stronę postępowań w przedmiocie zwolnienia od kosztów ostatecznie zakończonych dla niej negatywnie, podlegała stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzuceniu, o czym orzekł Sąd pierwszej instancji. 5.6. Mając na uwadze zapatrywania wyrażone w poprzednich punktach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 in fine w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.