I FSK 1329/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. [...] s.r.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2908/17 w sprawie ze skargi T. [...] s.r.o. z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 6 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za sierpień 2016 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wyrok sądu I instancji. 1.1. Wyrokiem z 25 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2908/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.[...] s.r.o. z siedzibą w C. (dalej skarżąca spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 6 lipca 2017 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za sierpień 2016 r. 2. Przedstawiony przez Sąd I instancji przebieg postępowania. 2.1. Postanowieniem z 7 października 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. [...] (dalej organ pierwszej instancji) przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT za sierpień 2016 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia skarżącej spółki w ramach czynności sprawdzających. 2.2. Następnie postanowieniem z 9 listopada 2016 r. organ pierwszej instancji przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazany w deklaracji VAT-7 za sierpień 2016 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia skarżącej strony w ramach kontroli podatkowej. 2.3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej także organ drugiej instancji, organ odwoławczy), postanowieniem z 24 lutego 2017 r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji z 9 listopada 2016 r., w części dotyczącej terminu przedłużenia zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2016 r. i wyznaczył termin przedłużenia zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2016 r. do 28 kwietnia 2017 r. 2.4. Organ pierwszej instancji postanowieniem z 21 kwietnia 2017 r. przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2016 r do 31 sierpnia 2017 r. 2.5. Organ drugiej instancji, po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skarżącą spółkę, postanowieniem z 6 lipca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z 21 kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu tego postanowienia przyjęto, że prawidłowo przyjął organ pierwszej instancji, że w sprawie istniały uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia skarżącej spółki za sierpień 2016 r. Podkreślono, że z uwagi na trwające w skarżącej spółce kontrole zasadności zwrotu podatku od towarów i usług w ramach kontroli podatkowej związanej z podejrzeniem uczestnictwa skarżącej spółki w karuzeli podatkowej, zasadna była ich dalsza weryfikacja. 3. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 3.1. Skarżąca spółka w wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: 3.1.1. art. 217 § 2 w związku z art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej Ordynacja podatkowa), przez brak uzasadnienia faktycznego, zawierającego wskazanie przesłanek uzasadniających przedłużenie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2016 r., 3.2.2. art. 216 § 1 i 2 i art. 292 Ordynacji podatkowej w związku z art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., poz. 1054 ze zm. dalej ustawa o VAT), przez błędne zastosowanie, skutkujące przedłużeniem terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w sytuacji braku przesłanek do takiego przedłużenia w świetle czynności przeprowadzonych przez organ w stosunku do całego okresu objętego kontrolą podatkową - od października 2015 r. do października 2016 r., w stosunku do których podatnik wystąpił o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. 3.3. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 4. Wyrok Sądu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że warunkiem, od którego uzależniona jest możliwość przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku jest potrzeba dodatkowego zweryfikowania zasadności tego zwrotu. Przy tym wymóg dodatkowego zweryfikowania powinien opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego danej sprawy. Sąd I instancji podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wystarczająco przedstawiono przyczyny przedłużenia terminu zwrotu. Wskazano w nim bowiem na okoliczności przemawiające za dodatkową weryfikacją zasadności zwrotu podatku od towarów i usług, związane z nabyciem i realizacją wewnątrzwspólnotowych dostaw wyrobów farmaceutycznych, w tym bardzo krótkie terminy płatności, przemieszczenia towaru własnym transportem, czy też częściowy powrót towaru do Polski. Zwrócono uwagę na to, że organ drugiej instancji przedstawił szereg czynności podejmowanych w toku kontroli podatkowej, mających na celu ustalenie stanu faktycznego, między innymi wystąpienie z wnioskami do właściwych organów podatkowych polskich i obcych celem przeprowadzenia czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej wobec kontrahentów skarżącej spółki. Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skarżącej spółki, że podanie wskazanych wyżej okoliczności dopiero w postanowieniu organu drugiej instancji było niedopuszczalną konwalidację braków rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy. Podkreślił, że rozbudowanie argumentacji w uzasadnieniu postanowienia organu drugiej instancji, przy utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, nie może być uznane za naruszenie art. 217 Ordynacji podatkowej. 5. Skarga kasacyjna. 5.1. Od powyższego wyroku skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. 5.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 5.2.1. art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez bezpodstawne oddalenie skargi, która zasługiwała na uwzględnienie z powodu naruszenia przez organ drugiej instancji art. 217 § 2 w związku z art. 292 Ordynacji podatkowej, polegającego na niedostrzeżeniu braku uzasadnienia faktycznego do postanowienia organu pierwszej instancji, które zawierałoby wskazanie przesłanek uzasadniających przedłużenie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2016 r.; 5.2.2. art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez bezpodstawne oddalenie skargi, która zasługiwała na uwzględnienie z powodu naruszenia przez organ drugiej instancji art. 216 § 1 i 2 oraz art. 292 Ordynacji podatkowej w związku z art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, przez ich błędne zastosowanie, skutkujące przedłużeniem terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w sytuacji braku przesłanek do takiego przedłużenia w świetle czynności przeprowadzonych przez organ w stosunku do całego okresu objętego kontrolą podatkową - od października 2015 r. do października 2016 r., w stosunku do których podatnik wystąpił o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. 5.3. Organ drugiej instancji nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), stwierdził, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. 6.2 Na wstępie, przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, konieczne jest przypomnienie, że podstawową zasadą postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnego wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest rozpoznanie sprawy w granicach wyznaczonych jej podstawami (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zasada ta oznacza, że to strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przepisów, które zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną naruszył sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04; opublikowane: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Elementem składowym skargi kasacyjnej jest jej uzasadnienie, które powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych w zarzutach przepisów, a także wykazanie wpływu takiego uchybienia na wynik sprawy. Pominięcie, czy też zbyt lakoniczne sygnalizowanie określonych zagadnień w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Sąd I instancji, a przez to przyjętej przez ten sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 września 2017r., sygn. akt I FSK 2298/15, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – dalej CBOSA). 6.3. Przypomnienie powyższych, oczywistych i utrwalonych w orzecznictwie zasad ma w rozpoznawanej sprawie znaczenie istotne z uwagi na sposób sporządzenia skargi kasacyjnej, tj. jej zarzutów oraz ich uzasadnienie. Należy bowiem odnotować, że w uzasadnieniu podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, poza odmienną od przyjętej przez Sąd pierwszej instancji oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, i ogólną polemiką ze stanowiskiem przyjętym przez ten Sąd brak było wymaganego przez art. 176 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyjaśnienia, na czym konkretnie polegało naruszenie przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w zarzutach przepisów i jaki w jaki sposób to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Skarżąca spółka w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w lakoniczny sposób odwołała się do zarzutów podniesionych w pkt 5.2.2. skargi kasacyjnej błędnie ponadto wskazując, że art. 87 ust. 2 ustawy o VAT jest przepisem postępowania, a nie przepisem prawa materialnego i w konsekwencji wadliwie umieszczając zarzut jego naruszenia w podstawie kasacyjnej, o której stanowi art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 6.4. Przy ocenie rozpatrywanej skargi kasacyjnej podkreślić trzeba, że sformułowane w niej podstawy kasacyjne koncentrowały się z jednej strony na wykazaniu braku należytego uzasadnienia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego przedłużającego termin zwrotu nadwyżki VAT (pkt 5.2.1.), z drugiej zaś zmierzały do podważenia samej zasadności przedłużenia terminu tego zwrotu i zastosowania art. 87 ust. 2 ustawy o VAT (pkt 5.2.2.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że "(...) braki uzasadnienia faktycznego postanowienia organu pierwszej instancji nie mogą być uzupełnione przez organ odwoławczy" i że "organ drugiej instancji wyręczył organ pierwszej instancji w należytym uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 lipca 2017 r. (str. 4 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W odniesieniu do tak uzasadnionego zarzutu podniesionego w pkt 5.2.1. skargi kasacyjnej podzielić należało stanowisko Sądu I instancji, że nie było podstaw do uwzględnienia żądań skarżącej spółki i uchylenia postanowienia wydanego przez organ drugiej instancji. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie każde uchybienie przepisom postępowania prowadzi do uwzględnienia skargi, a jedynie takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na tle rozpatrywanej sprawy ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie mogła ograniczać się do wybiórczej oceny rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Należy mieć bowiem na względzie, że przedmiotem oceny zgodności z prawem przez sąd administracyjny było w tej sprawie postanowienie organu odwoławczego, który rozpoznając zażalenie utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Zaznaczyć w związku z tym trzeba, że zgodnie z art. 239 Ordynacji podatkowej do zażaleń mają co do zasady odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Oznacza to, że w postępowaniu zażaleniowym ma zastosowanie przyjęta w art. 127 Ordynacji podatkowej zasada dwuinstancyjności. Z zasady tej wynika, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją (postanowieniem) organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy (tu rozpoznający zażalenie) nie może ograniczyć się w związku z tym do kontroli decyzji (postanowienia) organu pierwszej instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Wydanie orzeczenia kasacyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, jest w związku z tym możliwe, gdy postępowanie przeprowadzone w pierwszej instancji wymaga znacznego poszerzenia materiału dowodowego w sprawie. Mając na uwadze unormowania, należy podkreślić, że w postępowaniu odwoławczym przed organem podatkowym wyższego stopnia zasadą pozostaje merytoryczne rozpatrzenie sprawy w drodze decyzji lub postanowienia. 6.5. W świetle tego co wyżej powiedziano podkreślenia wymaga to, że w skardze kasacyjnej – poza zarzutem, że postanowienie organu pierwszej instancji nie spełniało wymogów z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej – nie wykazano, że takich wymogów nie spełniało uzasadnienie wydane przez organ drugiej instancji. Pominięto, że organ drugiej instancji ponownie rozpoznając sprawę, przeprowadził własną ocenę stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonego postanowienia i przedstawił okoliczności przemawiające za przedłużeniem terminu zwrotu różnicy podatku, mimo że nie zostały one bezpośrednio wyartykułowane przez organ pierwszej instancji. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej całkowicie pominięto, że zarówno akta sprawy oraz przyjęte na ich podstawie ustalenia faktyczne, przedstawione w uzasadnieniu postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji oraz przez organ odwoławczy jednoznacznie potwierdzały, że przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług nie było pozbawione podstaw i znajdowało odzwierciedlenie w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. W sprawie pojawiły się bowiem uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości rozliczeń skarżącej spółki za badany okres, a tym samym istniała konieczność dokonania weryfikacji zasadności zwrotu VAT. Jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano na okoliczności przemawiające za dodatkową weryfikacją zasadności zwrotu podatku od towarów i usług, związane z nabyciem i realizacją wewnątrzwspólnotowych dostaw wyrobów farmaceutycznych, w tym bardzo krótkie terminy płatności, przemieszczenia towaru własnym transportem, czy też częściowy powrót towaru do Polski. Organ drugiej instancji wskazał na szereg czynności podejmowanych w toku kontroli podatkowej, mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, między innymi wystąpienie z wnioskami do właściwych organów podatkowych polskich i obcych celem przeprowadzenia czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej wobec kontrahentów skarżącej spółki, wystosowaniem stosowanych wezwań przez organ pierwszej instancji do skarżącej spółki o przedstawienie wszelkiego rodzaju dokumentów związanych z rozliczeniem za sierpień 2016 r. Także z uzasadnienia postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. [...] z 7 października 2016 r. wynika, że organ ten podjął niezbędne działania zmierzające do wyjaśnienia wątpliwości dotyczących zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za sierpień 2016 r. W świetle prezentowanych uwag zarzut kasacyjny dotyczący braku wyczerpującej argumentacji w treści postanowienia organu pierwszej instancji (art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej) nie mógł odnieść zamierzonego przez stronę skutku. 6.6. Nie był także uzasadniony podniesiony w pkt 5.2.2. zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący braku przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT i przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za sierpień 2016 r. Podniesiona w tym zakresie argumentacja skarżącej spółki sprowadzała się tylko do lakonicznego stwierdzenia, "że brak jest podstaw do dalszego przedłużania zwrotu podatku VAT i że "działania organów w istocie markują rzetelne postępowanie kontrolne" (str. 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Argumentacja ta była w istocie polemiką z ustaleniami będącymi podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia, w którym wykazano podstawy do dalszego przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT. W judykaturze wielokrotnie podkreślano, że zastosowanie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT i przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku nie wymaga wskazania bezpośrednich dowodów świadczących o niezasadności zwrotu. Wystarczające jest istnienie uzasadnionego podejrzenia, czy też wątpliwości, co do rozliczeń podatnika, które wymagają dalszego sprawdzenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 135/17 oraz z 18 września 2018 r., sygn. akt I FSK 1232/16; dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). Samo bowiem istnienie potrzeby dodatkowego badania i weryfikowania zasadności zwrotu podatku może usprawiedliwiać zastosowanie art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, co - jak podkreślił Sąd I instancji – miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. Z tych względów nie były uzasadnione podniesione w pkt. 5.2.2. skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 216 § 1 i 2 oraz art. 292 Ordynacji podatkowej w związku z art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT. 6.7. Bezzasadne były także podniesione w obu zarzutach skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny oceniając łącznie te zarzuty zauważa, że w ich treści – poza ogólnym stwierdzeniem, że Sąd I instancji "bezpodstawnie oddalił skargę – w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wyjaśniono na czym polegało zarzucone naruszenie tych przepisów postępowania. Przy ocenie tych zarzutów kasacyjnych przypomnieć należy, że z wyrażonej w art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasady orzekania sądu administracyjnego I instancji na podstawie akt sprawy wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym (podatkowym) i ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Konsekwencją powyższego, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest to, że naruszenie zasady określonej w art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi będzie takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu, które doprowadzi do przedstawienia przez sąd administracyjny I instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09 - CBOSA). W podanym wyżej kontekście zarzut naruszenia art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie był uzasadniony, gdyż w żaden sposób nie wykazano w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji ocenił zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Nie był uzasadniony także zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W oparciu o tak sformułowany zarzut nie można jednak zwalczać ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji, ani też skutecznie wykazywać braków lub błędów w tych ustaleniach. 6.8. Na zakończenie trzeba odnotować, że zagadnienie rozpoznawane w niniejszej sprawie było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ocenie wniesionych przez skarżącą spółkę skarg kasacyjnych dotyczących innych okresów rozliczeniowych (wyroki z 25 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 845/19, sygn. akt I FSK 919/19, wyroki z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 1004/19, sygn. akt I FSK 944/19, sygn. akt I FSK 984/19, sygn. akt I FSK 918/19, sygn. akt I FSK 943/19, sygn. akt I FSK 783/19, wyroki z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 403/19, sygn. akt I FSK 402/19, sygn. akt. I FSK 417/19 oraz wyrok z 29 maja 2019 r. sygn. akt I FSK 316/19 (dostępne w CBOSA). Oceny przyjęte w uzasadnieniach tych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własne stanowisko w nich wyrażone. 6.9. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.