IV SAB/Wa 648/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi U. K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla [...] 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody [...] do rozpatrzenia wniosku [...] z [...] marca 2019 r. o wydanie zezwolenia na pracę; 2. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1. wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność Wojewody [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej U. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] maja 2019 r. (data złożenia pisma w siedzibie organu) U. K., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...], w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej V. P., obywatelce [...]. Skarżąca w skardze na bezczynność wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt sprawy; na podstawie art. 6 Ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w związku z art 149 P.p.s.a. o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa; o przyznanie skarżącej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty sądowej i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W lakonicznym uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że pismem z dnia [...] marca 2019 r. skarżąca wystąpiła do Wojewody z ww wnioskiem, który nie został rozpoznany w ustawowo przewidzianym terminie. Organ także nie dopełnił obowiązku określonego w art.36 k.p.a. i nie zawiadomił strony o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. Powołując się na przepisy oraz orzecznictwo sądowoadministraycjne pełnomocnik Spółki wskazał, iż organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej, wystąpiła także przewlekłość postępowania, gdyż podejmowane przez organ czynności procesowe miały charakter czynności pozornych, nieistotnych dla załatwienia sprawy. Tym samym organ nie dochował należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie w sposób zgodny z prawem. Mając natomiast na uwadze, że przyczyny przewlekłości i bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu oraz, że termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony i uwzględniając również uchybienia organu należy przyjąć, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Powyższe z kolei uzasadnia wniosek skarżącej o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Oczekując bezskutecznie na wydanie zezwolenia na pracę skarżąca ponosi straty w związku z brakiem możliwości realizacji zawartych kontraktów. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wskazał, iż wymierzona kara powinna uzmysłowić organowi I instancji powinność odpowiedniego organizowania czasu pracy i ustalania priorytetów działania w czasie w taki sposób, aby strony nie czekały "kilkanaście" miesięcy na wydanie rozstrzygnięcia nie będąc przy tym zawiadomione o przyczynach ewentualnej zwłoki w terminowym rozpatrzeniu sprawy. W odpowiedzi na skargę, nie podzielając zawartych w niej zarzutów, Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Potwierdził, iż podmiot powierzający wykonywanie pracy (skarżąca) w dniu [...].03.2019 r. wystąpił, działając przez pełnomocnika, za pośrednictwem portalu [...].gov.pl, do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dla obywatelki [...] V. P., w charakterze [...]. W dniu [...].04.2019 r. wpłynęło ze strony skarżącej ponaglenie w sprawie, skierowane do organu II instancji, w wyniku rozpoznania którego postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. została stwierdzona przewlekłość w prowadzeniu postępowania jednakże nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia [...].05.2019 r. pełnomocnik pracodawcy został wezwany do uzupełnienia dokumentów niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. W związku z ich uzupełnieniem w dniu [...].05.2019 r., Wojewoda [...] w dniu [...].06.2019 r. wydał Ww cudzoziemce zezwolenie na pracę na terytorium RP. Organ uznał, wbrew twierdzeniom skargi, iż w przedmiotowej sprawie nie występuje przewlekłość bądź bezczynność organu, a tym bardziej ich rażąca forma. Do wydania rozstrzygnięcia w sprawie zgodnego z żądaniem skarżącej, konieczne było bowiem uzupełnienie materiału dowodowego. Uzupełnienie przez pełnomocnika brakujących dokumentów pozwoliło na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie podniósł, iż wszelkie ewentualne opóźnienia w terminach wydawania decyzji czy podejmowania poszczególnych czynności przez organ wynikają ze stale rosnącej liczby składanych wniosków oraz obłożenia pracą pracowników organu. Liczba wniosków o wydanie zezwolenia na pracę w roku 2018 w porównaniu do roku 2015 wzrosła o 162%. W samym okresie od stycznia do maja br. liczba złożonych wniosków w stosunku do analogicznego okresu w 2018 r. wzrosła o 54,4 %. Organ wskazał, iż z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przed wydaniem wyroku, zasadnym jest umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zdaniem organu także, w świetle powołanych okoliczności, brak jest podstaw do przyznania od organu, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., na rzecz skarżącej sumy pieniężnej czy ewentualnie wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 Ppsa. Skargę w tym zakresie należy uznać za całkowicie bezzasadną. Pełnomocnik skarżącej uzasadniając swoje stanowisko w ww zakresie, nie wskazał bowiem na ponoszenie strat w związku z brakiem możliwości realizacji zawartych kontraktów, nie przedstawił na potwierdzenie powyższych twierdzeń żadnych dokumentów. Wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. czy też przyznanie skarżącej wnioskowanej sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem stosowanym w sytuacjach rażącego naruszenia prawa, zmierzającym, poprzez dolegliwość finansową, do zmobilizowania organu do wydania decyzji. Skoro zatem, zdaniem Wojewody, w przedmiotowej sprawie decyzja została wydana, brak jest podstaw do ich zastosowania. Organ wniósł jednocześnie, w przypadku uwzględnienia skargi, o niezasądzanie na rzecz skarżącej lub odpowiednie miarkowanie, zwrotu kosztów postępowania sądowego. Podniósł, że pełnomocnik skarżącej wniósł w przeciągu ponad dwóch tygodni około 509 skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie bezczynności organu w sprawach wydawania zezwoleń na pracę dla cudzoziemców. Wniósł również około 100 skarg na bezczynność w zakresie wniosków o legalizację pobytu cudzoziemców. Wszystkie skargi są jednakowej treści. Zgodnie natomiast z art. 206 P.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała w części na uwzględnienie. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. Stosownie do art. 37 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ustalonym w myśl art. 36 K.p.a., ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), lub postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – do organu prowadzącego postępowanie. Wniesiona skarga jest dopuszczalna, gdyż skarżący dopełnił wymogu formalnego wyczerpania środków zaskarżenia przed jej złożeniem, składając w piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r., w trybie art. 37 K.p.a. ponaglenie. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Zdaniem Sądu, w przypadku załatwienia sprawy przez organ przed wydaniem wyroku (jak w niniejszej sprawie) w razie uznania za zasadną skargi na bezczynność lub przewlekłość, koniecznym jest umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania stosownego aktu (decyzji, postanowienia) stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w trybie art. 161 pkt 3 ww ustawy, co miało miejsce zgodnie z pkt 1 wyroku. Przy czym podkreślić należy, iż jak stwierdza się w orzecznictwie, wydanie przez organ decyzji po wniesieniu przez stronę do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nie zwalnia Sądu od ustalenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Zatem, dalej aktualnym pozostawało rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia powyższej materii tj. wystąpienia bądź nie, kwalifikowanej postaci bezczynności czy przewlekłości postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. W niniejszej sprawie, jak wynika z przedstawionych Sądowi akt, przedmiotowy wniosek został wniesiony w dniu [...] marca 2019 r. natomiast decyzja podjęta przez Wojewodę [...] zapadła w dniu [...] czerwca 2019 roku, a więc na dzień przed upływem 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że organ w powyższym okresie po wniesieniu przez skarżącą w dniu [...] kwietnia 2019 r. ponaglenia, wystąpił z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku dopiero w dniu [...] maja 2019 r. nie informując jednocześnie o terminie załatwienia sprawy. Wcześniej jednak nie podjął żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy zgodnie z terminem określonym w art. 35 K.p.a. Powyższe w sposób oczywisty wskazuje, że organ dopuścił się bezczynności. Zdaniem Sądu, takie postępowanie organu było sprzeczne z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 K.p.a., a także podważa wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Organ bez wątpienia naruszył zatem kodeksowe reguły terminowego załatwiania sprawy wobec tego zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu sprawy należało uznać za w pełni uzasadniony. Jednakże, mając na uwadze okoliczności sprawy Sąd uznał, iż bezczynność nie miała charakteru rażącego. W niniejszej sprawie bowiem w okresie, w którym był rozpatrywany ww wniosek Wojewoda, jak wskazał, odnotował także znaczny przyrost ilości spraw do rozpoznania. Pomimo, iż powyższe nie usprawiedliwia nie podjęcia rozstrzygnięcia w terminach ustawą przewidzianych, gdyż organ powinien tak organizować sobie pracę aby do takich uchybień nie dochodziło, to jednak należy mieć na uwadze, że po złożeniu przedmiotowego wniosku ilość spraw, którymi zajmował się organ, przewyższała realne możliwości niezwłocznego i terminowego rozpatrywania poszczególnych spraw, co z kolei wskazuje, iż powyższa okoliczność miała charakter obiektywny, nie wynikała z zaniedbań, czy złej woli organu a zatem nie może być postrzegana w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Znacząca ilość spraw podlegających rozpoznaniu i niedostateczna obsada kadrowa, stanowią bowiem poważną przeszkodę w takiej organizacji pracy, aby rozpoznawanie spraw należących do kompetencji organu odbywało się z zachowaniem ustawowych terminów. Biorąc pod uwagę skalę przekroczonego terminu załatwienia sprawy, nie uzasadnia ona potrzeby nakładania na organ grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Należy także zwrócić uwagę, że wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, która powinna być stosowana w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (za wyrokiem NSA z dnia 18 października 2017r. sygn. II OSK 1769/17). Taki stan rzeczy, jak wyżej wykazano, w niniejszej sprawie nie wstąpił a wniosek o zasądzenie od organu sumy pieniężnej ewentualnie wymierzenie organowi grzywny nie jest zasadny. Postępowanie w niniejszej sprawie nie było przewlekane celowo, ani taki stan rzeczy nie był skutkiem złej woli organu. W ocenie Sądu nie było także podstaw do przyznania na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej. Podobnie, przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r. IV SAB/Wa 294/16). Pełnomocnik skarżącej, wbrew stanowi faktycznemu sprawy, jako uzasadnienie żądania przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej i wymierzenia organowi grzywny wskazał, iż skarżąca z uwagi na brak rozstrzygnięcia, ponosi wymierne straty, jednocześnie jednak, nie wskazując na powyższe stosownych dowodów. Orzekając w przedmiotowej materii, należy mieć na względzie, iż przyznanie sumy pieniężnej czy wymierzenie organowi grzywy, bądź też zastosowanie obu tych środków jednocześnie, powinno być w pierwszym rzędzie uwarunkowana celem skargi na bezczynność/przewlekłość, którym jest doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. To, że przyznanie sumy pieniężnej (wymierzenie grzywny) ma charakter kompensacyjny, nie podważa stanowiska, że może być ona przyznana tylko w sytuacji, gdy to przyznanie jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na przewlekłość: zwalczenia przewlekłości organu oraz jego zdyscyplinowania (za wyrokiem NS A z dnia 16 lutego 2018 r. sygn. I OSK 1163/16 oraz z dnia 13 października 2017r. sygn. 1 OSK 1008/17). W orzecznictwie sądowym zwraca się także uwagę, że suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., stanowi "szczególnego rodzaju zadośćuczynienie za stan bezczynności organu". W związku z tym nie ulega wątpliwości, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżąca powinna nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana wskazaną argumentacją. Oceny tej nie zmienia przewidziana w art. 149 § 2 P.p.s.a. możliwość przyznania przez sąd sumy pieniężnej z urzędu (za wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017r. sygn. I OSK 1685/17). W ocenie Sądu zatem, w okolicznościach niniejszej sprawy, zarówno wniosek o wymierzenie organowi grzywny jak i zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej nie jest zasadny, tym bardziej nie jest zasadne wymierzenie organowi grzywny, czy zasądzenie sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości. Wobec powyższego skargę w tej części należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 oraz 119 pkt 4 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1-4 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 5 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 P.p.s.a., na które to koszty składają się: wpis od skargi (100 zł), opłata za pełnomocnictwo (17 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika - stawka wynikająca z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 poz. 256), tj. 240 zł. w związku z art. 206 P.p.s.a. Wskazany art. 206 P.p.s.a pozwala Sądowi miarkować koszty postępowania. W warunkach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zachodzą podstawy do obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika o połowę. Należy bowiem wskazać, że przed tutejszym Sądem toczy się kilkaset spraw cudzoziemców o podobnym stanie faktycznym i prawnym, w których występuje ten sam pełnomocnik. Skargi sporządzane przez tego samego pełnomocnika cechuje praktycznie tożsama treść, jak również podnoszone są w nich jednakowe wnioski i zarzuty, różnią się natomiast głównie danymi skarżących cudzoziemców. Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd zastosował miarkowanie, a nie odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów (vide wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 167/19). Jak z kolei wskazał NSA w postanowieniu z 25 stycznia 2019 r. (sygn. akt I GZ 502/18) uzasadnionym powodem miarkowania kosztów zastępstwa procesowego jest okoliczność wniesienia skarg w wielu sprawach tożsamych co do okoliczności faktycznych i prawnych, przez co wymagających mniejszego nakładu pracy. Ponadto rozpatrywana sprawa, z uwagi na to, że dotyczy bezczynności – rozpatrzona została na posiedzeniu niejawnym, zatem bez konieczności stawiennictwa pełnomocnika na rozprawie. Tym samym również w tym aspekcie mniejszy nakład pracy pełnomocnika, w ocenie Sądu, uzasadnia obniżenie wynagrodzenia. Należy także podkreślić, że skarga nie została uwzględniona w całości – sąd uznał, wbrew postulatom skargi, że bezczynność nie miała rażącego charakteru, a ponadto skargę w zakresie wniosku o wymierzenie grzywny i przyznanie sumy pieniężnej oddalił. Argument ten należy uznać za dodatkowy do przyjęcia możliwości miarkowania wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Sąd w realiach tej sprawy uznał, że miarkowanie o 50 % będzie stanowiło adekwatny poziom wynagrodzenia za dokonaną przez pełnomocnika pracę. Wskazane okoliczności, zdaniem Sądu, uzasadniają zatem zastosowanie w niniejszej sprawie art. 206 P.p.s.a.