II SA/Sz 716/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze sprzeciwu K. C. i P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz wnoszących sprzeciw K. C. i P. C. solidarnie kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wójt Gminy Ś., decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. art. 107 § 1, art. 147, art. 148, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), dalej zwanej: "K.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku [...] I. (dalej: "wnioskodawca") odmówił uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji własnej z dnia [...] r., nr [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] r., ustalającą na wniosek K. C. i P. C. (dalej: "inwestor) warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku inwentarsko-magazynowego na produkcyjno-warsztatowo-magazynowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynku mleczarni-warsztatu na socjalno-biurowo-mieszkalny wraz z rozbudową, przebudową i nadbudową w C. , na działce nr [...] i zmienioną decyzją ostateczną z dnia [...] r. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że dnia 16 lipca 2015 r. F. l. zwrócił się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] r., podnosząc, że organ doręczył sporną decyzję o warunkach zabudowy tylko wnioskodawcom, pomijając właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...]. Wnioskodawca oświadczył, że powinien być uznany przez organ za stronę postępowania, gdyż posiadał przymiot strony w innym postępowaniu dotyczącym działki nr [...], a nieruchomość której jest właścicielem graniczy z obiema wymienionymi działkami. Postanowieniem z dnia [...] r. organ wznowił postępowanie w sprawie, celem zbadania, czy wnioskodawca posiada przymiot strony, a także, czy bez własnej winy nie brał w nim udziału. Dokonując tej oceny organ ustalił, że nieruchomość wnioskodawcy nie leży w bezpośrednim sąsiedztwie zrealizowanego przedsięwzięcia, zaś za stronę zostały uznane tylko osoby wnioskujące o ustalenie warunków zabudowy oraz właściciele działek bezpośrednio graniczących z nieruchomością inwestorów. Nadto, powołując się na znikomy lub żaden wpływ na otaczające budynek działki sąsiednie organ stwierdził, że nie było uzasadnionym uznanie za strony właścicieli działek pozostających w dalszym sąsiedztwie. Dlatego też wnioskodawca słusznie nie brał udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją ostateczną. Od powyższej decyzji odwołał się Prokurator Prokuratury Okręgowej w K., wskazując, że organ I instancji wydał ją z naruszeniem przepisu art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 K.p.a., wobec niewskazania w oparciu o jakie ustalenia stwierdził znikomy lub żaden wpływ inwestycji na otaczające budynek działki sąsiednie. Nadto podkreślił, że w realiach tej sprawy nie jest ustalona kwestia, czy użytkowanie budynków, jest zgodne z planowaną nową funkcją (jej rozmiarem), na którą wydano decyzję o warunkach zabudowy i posiadanym zezwoleniem, w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej (zbiór i transport odpadów). Odwołanie złożył również wnioskodawca, zarzucając organowi naruszenie: - art. 28 K.p.a., poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu, w wyniku którego została wydana kwestionowana decyzja, - art. 7, 8, 77 i 107 § 1 K.p.a., poprzez brak zgromadzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji niedostateczne jego zbadanie, brak odniesienia się organu I instancji do wskazanych przez odwołującego się okoliczności i podnoszonej argumentacji, prezentowanej w składanych do organu pismach i mimo to uznanie przez organ, że odwołujący się nie był stroną postępowania zakończonego tą decyzją, - art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 151 pkt 2 K.p.a., poprzez brak jego zastosowania, a w konsekwencji brak uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania nowej decyzji, mimo istnienia przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. znak [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po rozpatrzeniu skargi inwestorów (K. i P. C.) powyższa decyzja Kolegium została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1151/17 ze wskazaniem, że skoro organ I instancji rozstrzygnął kwestię posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, to obowiązkiem organu odwoławczego było dokonanie merytorycznej oceny tej okoliczności w kontekście akt sprawy, obowiązujących przepisów prawa jak i zarzutów odwołania. Po ponownym rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. i F. I. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. W motywach decyzji, po przedstawieniu przebiegu postępowania oraz omówieniu instytucji wznowienia postępowania, SKO wskazało, że w analizowanej sprawie odwołujący się wnioskodawca, jako podstawę wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., powołał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ zaznaczył, że w przypadku postępowań o ustalenie warunków zabudowy krąg stron ustalany jest w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa, uregulowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), dalej zwanej: "u.p.z.p.", w zw. z art. 28 K.p.a. Zatem stroną takiego postępowania oprócz wnioskodawcy, który niekoniecznie musi być właścicielem terenu przeznaczonego pod inwestycję, mogą być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji. Przymiot strony tych podmiotów za każdym razem musi być jednak oceniany przez pryzmat wymogów wymienionych w art. 28 K.p.a. Sam fakt bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą sąsiedniej nieruchomości nie przesądza o tym, że podmiot taki automatycznie staje się stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy. O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Zdaniem organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że odwołujący się jest właścicielem działki, znajdującej się w granicach terenu analizowanego, na podstawie którego organ badał przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i ustalał parametry nowej zabudowy, jednak nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, gdyż oddzielona jest pasem drogi. Sam fakt usytuowania nieruchomości w granicach terenu analizowanego nie przesądza automatycznie o posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Konieczne jest bowiem przeanalizowanie przez organ rodzaju inwestycji i zasięgu jej ewentualnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Według Kolegium, skoro organ I instancji trafnie ocenił – co w uzasadnieniu wyroku podkreślił skład orzekający Sądu – że nieruchomość odwołującego nie znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji, ponieważ ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej nr [...], to w toku postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tejże inwestycji, nie przysługiwał mu przymiot stron postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. W konsekwencji nie można stwierdzić, że odwołujący się bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Zaakcentowano też, że kwestia ochrony praw osób trzecich została dostatecznie zagwarantowana w decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy wywiódł, iż poprawne jest ustalenie przez organ I instancji i w pełni zaakceptowane w wyroku sądu, że w realiach tej konkretnej sprawy nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co obligowało organ I instancji do wydania decyzji o odmowie uchylenia własnej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Kolegium nie podzieliło też zarzutów odwołania dotyczących prawidłowości postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy oraz zaskarżoną decyzją. W tej mierze podniosło, że samo wznowienie postępowania nie otwierało organowi drogi do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zaś pozostałe zarzuty (tj. braku ustaleń w decyzji o warunkach zabudowy, jakie odpady zamierza magazynować wnioskujący o decyzję, braku weryfikacji w zakresie kwestii użytkowania budynku powyższego w świetle ustaleń pochodzących od organów Inspekcji Ochrony Środowiska, sprzeciwu F. I. co do prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów na podstawie wydanego przez Starostę [...] zezwolenia) wykraczały poza zakres postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy u.p.z.p. Według SKO, chybione były także wywody Prokuratora, że organ nie poczynił rozważań, czy planowana przez wnioskodawcę zmiana sposobu użytkowania tych budynków, na którą wydano decyzję o warunkach zabudowy i posiadanym zezwoleniem Starosty, w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej (zbiór i transport odpadów) jest zgodne z planowaną nową funkcją. Natomiast względem zarzutów odnoszących się do rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, organ wyjaśnił, że nie podlegały one badaniu w niniejszym postępowaniu. F. I., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżył ww. decyzję Kolegium z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wskazując na naruszenie: 1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) dalej zwanej: "p.p.s.a.", poprzez uznanie przez organ II instancji, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji, ponieważ ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej nr [...], oraz że poprawne jest ustalenie przez organ I instancji i w pełni zaakceptowane w wyroku Sądu, że w realiach tej konkretnej sprawy nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której stanowił art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że: a) w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd administracyjny ocenia, czy organ odwoławczy powinien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaistniała konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który - z uwagi na obowiązek zachowania dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu sprawy (art. 7 K.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne, b) organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpoznawaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji, a żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu, c) w niniejszej sprawie organ I instancji niewątpliwie ocenił, czy wnoszącemu podanie o wznowienie postępowania przysługiwał status strony, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy, stwierdzając, że F. I. nie jest stroną tego postępowania, d) organ II instancji nie wykazał, aby istniały przesłanki warunkujące odstąpienie od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy, co powoduje, iż przyjąć należy, że skoro organ I instancji rozstrzygnął kwestię posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, to obowiązkiem organu było dokonanie merytorycznej oceny tej okoliczności w kontekście akt sprawy, obowiązujących przepisów prawa i zarzutów odwołania, 2) naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem organ II instancji - wbrew wyraźnym w tym zakresie wskazówkom zawartym w wyroku - nie dokonał merytorycznej oceny kwestii posiadania przez skarżącego przymiotu strony w kontekście akt sprawy, obowiązujących przepisów prawa i zarzutów odwołania, 3) naruszenie art. 28 K.p.a., poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, w wyniku którego została wydana decyzja organu I instancji z dnia [...] r. ustalająca warunki zabudowy, 4) naruszenie art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a., poprzez: - brak zgromadzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji niedostateczne jego zbadanie i mimo to uznanie, że skarżący nie był stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r., - niezgodne z prawdą wskazanie, że skarżący swój interes prawny w byciu stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. uzasadniał jedynie tym, że posiada przymiot strony w innym postępowaniu, dotyczącym działki [...], a nieruchomość której jest właścicielem graniczy z obiema nieruchomościami, podczas gdy skarżący w swoich pismach szeroko argumentował i wskazywał szereg okoliczności, które świadczą o tym, że był on stroną postępowania zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...] r., - zupełny brak odniesienia się do twierdzeń podnoszonych przez skarżącego w jego pismach, - brak zgromadzenia w aktach sprawy i nie wzięcia pod uwagę przez organy decyzji organu z dnia [...] r., nr [...], w wyniku której dopiero nastąpił podział działki należącej do skarżącego, - brak wzięcia pod uwagę, że działka skarżącego na dzień wydawania decyzji z dnia [...] r. była położona znacznie bliżej od działki nr [...], bowiem wtedy nie była jeszcze poszerzona droga stanowiąca działkę nr [...] o nieruchomość skarżącego stanowiącą część działki nr [...], 5) naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez brak faktycznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a w szczególności poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i dlaczego, a które decydowały o odmowie przyznania skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją organu I instancji z dnia [...] r., 6) naruszenie art. 8 K.p.a., poprzez odmienne traktowanie analogicznych sytuacji, 7) naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez brak jego zastosowania, a w konsekwencji brak uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania nowej decyzji, mimo istnienia przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Pismem z dnia 9 listopada 2018 r. udział w postępowaniu sądowym zgłosił Prokurator Prokuratury Okręgowej w K.. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 1043/18 wydanym przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zmiany decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, iż na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając ponownie – na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji tego organu z dnia [...] r., dokonało błędnej interpretacji uzasadnienia wyroku z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1151/17, skutkiem czego było wydanie wadliwego rozstrzygnięcia, nieuwzględniającego wskazań Sądu co do dalszego postępowania. Zdaniem Sądu, rozpoznając skargę K. C. i P. C. na wskazaną wyżej decyzję SKO w K., uchylającą – na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., decyzję organu I instancji z dnia [...] r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Sąd uwzględnił bowiem okoliczność, iż organ I instancji ocenił, czy wnoszącemu podanie o wznowienie przysługiwał przymiot strony wskazując, że w tych okolicznościach rzeczą organu odwoławczego było dokonanie merytorycznej oceny tej okoliczności, w kontekście akt sprawy, obowiązujących przepisów, jak i zarzutów odwołania. Jednocześnie Sąd wyraził pogląd, że w realiach badanej sprawy, to w jakiej fazie badana jest legitymacja procesowa wnioskodawcy nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Innymi słowy, ze wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie z dnia 22 marca 2018 r. wynikało, że rzeczą organu odwoławczego w niniejszej sprawie, będzie dokonanie oceny słuszności stanowiska organu I instancji, w zakresie braku przymiotu strony skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją tego organu z dnia [...] r., nr [...] zmieniającą decyzję organu z dnia [...] r., ustalającą na wniosek K. C. i P. C. warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku inwentarsko-magazynowego na produkcyjno-warsztatowo-magazynowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynku mleczarni-warsztatu na socjalno-biurowo-mieszkalny wraz z rozbudową, przebudową i nadbudową w C. na działce [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, iż Kolegium orzeczenie Sądu zinterpretowało w ten sposób, że przesądzono w nim o trafności zajętego przez organ I instancji stanowiska w przedmiocie statusu strony F. I. w postępowaniu zakończonym opisaną wyżej decyzją tego organu. Konsekwencją powyższego było zaniechanie dokonania przez organ odwoławczy własnych rozważań w tym przedmiocie, w szczególności odnoszących się do zasięgu oddziaływania inwestycji objętej decyzją z dnia [...] r., zmienioną decyzją z dnia [...] r. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, to właśnie ta okoliczność ma w badanej sprawie najistotniejsze znaczenie i poczynienie prawidłowych i niebudzących wątpliwości ustaleń dotyczących zasięgu oddziaływania inwestycji powinno poprzedzać ustalenie, czy wywody skarżącego dotyczące tego,że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, zasługują na uwzględnienie. Ocena taka nie jest możliwa bez wyjaśnienia dla jakiego rodzaju planowanej produkcji ustalono warunki zabudowy. Jest rzeczą oczywistą, że działalność produkcyjna może być mniej lub bardziej uciążliwa i może mieć różny zasięg oddziaływania. Dlatego bez wyjaśnienia tej okoliczności nie jest możliwe ustalenie, czy oddziaływanie planowanej inwestycji zamknie się w granicach terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, czy też będzie wykraczać poza jego granice. Tym samym doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a., a następstwem tego było wydanie wadliwego orzeczenia w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd wskazał, iż rzeczą Kolegium będzie dokonanie analizy akt postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, którego dotyczy zaskarżona decyzja i ustalenie w oparciu akta, jaki jest obszar oddziaływania inwestycji, z czego wynika twierdzenie organu I instancji, że obszar ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej, czy obejmuje on działkę skarżącego, a w konsekwencji, czy powinien on posiadać przymiot strony w tym postępowaniu. Tak przeprowadzona analiza powinna skutkować wydaniem rozstrzygnięcia, w którym organ szczegółowo uzasadni zajęte w sprawie stanowisko. Sąd stwierdzi też, iż na obecnym etapie postępowania nie przesądza o prawidłowości uznania przez organ I instancji, że skarżącemu w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. nie przysługiwał status strony, zbadanie tej kwestii będzie bowiem obowiązkiem organu odwoławczego. Po ponownym rozpatrzeniu, w wyniku ww. wyroku, złożonych przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. i F. I. odwołań od wydanej w dniu [...] r. decyzji nr [...], odmawiającej uchylenia decyzji Wójta Gminy znak:[...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] r. ustalającej na wniosek K. C. i P. C. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku inwentarsko-magazynowego na produkcyjno-warsztatowo- magazynowy w części dot. planowanego oświetlenia i wjazdu na działkę nr [...] w m. C. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] r. wydało decyzję znak [...], którą uchyliło zaskarżona decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO ponownie szczegółowo przedstawiło przebieg postępowania oraz treść wydanych w sprawie decyzji i wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwierdzając w konkluzji, iż po zapoznaniu się z aktami sprawy i rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając jako organ o charakterze reformacyjnym, ponownie rozpatrzyło sprawę w jej całokształcie i mając na uwadze wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 1043/18 oraz złożone w placówce pocztowej (UPT [...]) w P. w dniu [...] r. przez F. I. pismo, w którym powołując się na doręczone mu w analogicznej sprawie znak: [...] zawiadomienie o wszczęciu zainicjowanego wnioskiem P. K. i P. C. postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na "zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek magazynowo -garażowy na działce nr [...] w miejscowości C., obręb Ś., gm. Ś., uznaje, iż odwołania zasługują na uwzględnienie. Odwołujący się wywodził, iż nie powinno budzić wątpliwości, że niezasadnie został nieuznany za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r., które to postępowanie dotyczyło nieruchomości bliźniaczej dla tej, dla której prowadzone jest postępowanie wszczęte pod znakiem [...] Podkreślał, iż budynek posadowiony na działce nr [...], którego dotyczyła decyzja z dnia [...] r., zmieniana decyzja z dnia [...] r. znajduje się w takiej samej odległości od jego działek, jak budynek (część budynku) znajdującego się na działce nr [...], wskazując, iż jest to jeden i ten sam budynek, który fizycznie został wzniesiony na dwóch działkach [...] i [...], czego potwierdzeniem jest dołączona wraz z dokumentacją fotograficzną mapka. W ocenie Kolegium, wyjaśnienia wymagało, że wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym stanowi wyjątek od zasady rozstrzygnięcia sprawy co do istoty i jej ostatecznego załatwienia. Organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje właśnie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z uwagi na obowiązek zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) oraz konieczność wyjaśnienia i uzupełnienia postępowania dowodowego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Kolegium, wobec wykazanych przez odwołującego nowych okoliczności sprawy zasadnym jest uchylenie kwestionowanej decyzji z dnia [...]. odmawiającej uchylenia decyzji Wójta Gminy Ś. w sprawie decyzji z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Według Kolegium, bezspornym jest - o czym przesądza nadesłane przez F. I. wraz z pismem z dnia 10 maja 2019 r. zawiadomienie go jako strony o toczącym się przed tym samym organem administracji postępowaniem w analogicznej sprawie - o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek magazynowo- garażowy na działce nr [...] w miejscowości C., iż w sprawie koniecznym jest dokonanie przez organ I instancji oceny słuszności prezentowanego wcześniej stanowiska w zakresie braku przymiotu strony F. I. w postępowaniu zakończonym decyzją organu z dnia [...] r. ustalającą na wniosek K. C. i P. C. warunki zabudowy dla planowanego zamierzenia, a obecnie uznanie F. I. za stronę w postępowaniu dotyczącym sprawy [...] Jak wskazało Kolegium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uchylając kwestionowaną decyzję Kolegium z dnia [...] r. uznał, iż nie wykazano w sposób wystarczający, iż oddziaływanie planowanej przez K. i P. C. zmiany zamykać się będzie w granicach terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, ani nie wykazano, że oddziaływanie zamierzenia będzie wykraczać poza jego granice. W analizowanej sprawie odwołujący jako podstawę wznowienia postępowania, powołuje się na przepis art. 145 §1 pkt 4 K.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ I instancji, prowadząc ponownie wznowione w dniu [...] r. postanowieniem znak: [...] postępowanie winien zatem kwestie te wyjaśnić. Kolegium za wykraczające poza zakres postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznało podnoszony w odwołaniach zarzut, iż na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy brak jest ustaleń w tej decyzji, jakie odpady zamierza magazynować wnioskujący o decyzję o warunkach zabudowy. Podobnie ocenić należy i za chybiony uznać zarzut o braku weryfikacji kwestii użytkowania powyższego budynku w świetle ustaleń pochodzących od organów Inspekcji ochrony środowiska w postępowaniu poprzedzającym określenie warunków zabudowy - tu zmiana sposobu użytkowania budynku inwentarsko-magazynowego na garażowo- magazynowy. Kolegium podkreśla, iż decyzja o warunkach zabudowy przesądza jedynie o rodzaju (przeznaczeniu, powierzchni zabudowy, wysokości itd.) obiektu budowlanego, który może zostać na danym terenie wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W związku z tym nie ma ona charakteru konstytutywnego, stanowiąc jedynie szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami może być na danym terenie wybudowany. Celem ustawodawcy jest bowiem zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. Organ prowadzący postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy nie posiada kompetencji do kontrolowania prowadzonych przez podmioty gospodarcze działalności. SKO wskazało także, że zarzuty dotyczące rażącego naruszenie prawa przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy nie podlegały badaniu w niniejszym postępowaniu, albowiem zarzut rażącego naruszenia prawa może być formułowany w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym w trybie art. 156 § 1 i następne K.p.a., które - o czym była wyżej mowa - jest postępowaniem nadzwyczajnym odrębnym od postępowania wznowieniowego. W rezultacie w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 145 K.p.a. nie bada się wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. Podobnie, za wykraczające poza zakres sprawy regulowanej przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i poza zakres kognicji organu wydającego decyzję ustalającą warunki zabudowy, Kolegium uznało zarzut sprowadzający się w istocie do sprzeciwu wnioskodawcy, co do prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów na podstawie wydanego przez Starostę [...] zezwolenia. Kolegium za zasadne uznało też przypomnienie, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Dlatego organ w pierwszej kolejności musi zidentyfikować swoje kompetencje określone ustawą, a dopiero w tak zakreślonych granicach może rozważać możliwość uwzględnienia żądania strony. Negatywne domniemanie kompetencji władczych należy do niekwestionowanych fundamentów porządku administracyjnoprawnego w demokratycznym państwie prawnym. Organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 19 K.p.a.). Za chybione w przedmiotowym podstępowaniu Kolegium uznało podniesione w odwołaniu Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. wywody, iż organ nie poczynił rozważań, czy planowana przez inwestora zmiana sposobu użytkowania przedmiotowych budynków (zmiana funkcji inwentarsko-magazynowej na garażowo-magazynową), na którą wydano decyzję o warunkach zabudowy, w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej (zbiór i transport odpadów) jest zgodne z planowaną nową funkcją i posiadanym zezwoleniem Starosty. Od powyższej decyzji K. C. i P. C. na podstawie art. 64a P.p.s.a. złożyli sprzeciw zarzucając organowi: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 138 § 2 K.p.a. z uwagi na niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie, podczas gdy nie było podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, albowiem decyzja Wójta Gminy Ś. nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania skutkującym koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji, zaś zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 stycznia 2019 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1043/18, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane było do dokonania analizy akt postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, którego dotyczy zaskarżona decyzja i ustalenia (w oparciu o te akta) zasięgu oddziaływania inwestycji na działce K. i P. C. w celu zweryfikowania prawidłowości ustaleń organu I instancji, czego organ II instancji zaniechał, a co powoduje, iż kasatoryjna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. jest bezpodstawna i co najmniej przedwczesna, bowiem organ II instancji posiada kompetencje reformatoryjne i winien był samodzielnie poczynić ustalenia co do zasięgu oddziaływania inwestycji na działce nr [...] K. i P. C., co umożliwiałoby w sposób prawidłowy zweryfikować czy decyzja organu I instancji, przyjmująca że F. I. nie przysługuje status strony w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] roku, jest prawidłowa, II. naruszenie przepisów postępowania mający wpływ na wynik sprawy to jest art. 153 p.p.s.a., poprzez pominięcie wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1043/18, zgodnie z którymi Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane było do ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji na działce nr [...] K. i P. C. w celu zweryfikowania prawidłowości ustaleń organu I instancji, a w szczególności wyjaśnienia z czego wynika twierdzenie organu I instancji że obszar ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej, czego organ II instancji zaniechał, a co powoduje że kasatoryjna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest bezpodstawna i co najmniej przedwczesna, bowiem organ II instancji posiada kompetencje reformacyjne i winien był samodzielnie poczynić ustalenia, co do obszaru oddziaływania inwestycji na działce nr [...] K. i P. C., co umożliwiłoby w sposób prawidłowy zweryfikować czy decyzja organu I instancji przyjmująca, że F. I. w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] roku nie przysługiwał status strony, jest prawidłowa, Mając na uwadze powyższe zarzuty wnoszący sprzeciw wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2. zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący zwrócili uwagę, iż w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej SKO zamiennie powołuje się na dwa wyroki sądowe: wyrok WSA z dnia 8 listopada 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA /Sz 1043/18 oraz wyrok WSA z dnia 17 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz/1043/18, organ, najprawdopodobniej na skutek omyłki pisarskiej, przywołuje orzeczenie WSA z 8 listopada 2018 r. do sprawy prowadzonej pod sygnaturą II SA/Sz 1043/18, podczas gdy wskazywana sygnatura wyroku przyporządkowana jest do wyroku WSA z dnia 17 stycznia 2019 r. Niezależnie od rozbieżności w datach i sygnaturach przywoływanych powyżej wyroków – pomimo, iż dotyczą one innych przedmiotów inwestycji - wytyczne wynikające z powyższych orzeczeń pozostają w dużym stopniu tożsame. Ze wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1043/18 wynika, iż Sąd - w celu zbadania prawidłowości ustaleń organu I instancji - zalecił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu ocenę obszaru oddziaływania inwestycji na działce nr [...] należącej do K. i P. C.. Z uzasadnienia wyroku wynika, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustalenia te miało poczynić na podstawie analizy akt postępowań dotyczących ustalenia warunków zabudowy. Organ odwoławczy - w oparciu o akta postępowań dotyczących ustalenia warunków zabudowy - miał zatem dokonać samodzielnych ustaleń i ocen co do obszaru oddziaływania inwestycji oraz zweryfikowania z czego wynika twierdzenie organu I instancji, że obszar ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej, czy też obejmuje on działkę F. I. , a w konsekwencji czy F. I. winien posiadać przymiot strony w postępowaniu. Podkreślili, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że ocena dowodów wpisuje się w uprawnienia organu odwoławczego, którego rolą jest nie tyle skontrolowanie działań organu pierwszej instancji, ale wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, o czym świadczą przyznane mu kompetencje reformacyjno-merytoryczne (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). W związku z powyższym, również wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2018 r., II SA/Kr 1156/18). Zdaniem skarżących, biorąc zatem pod uwagę konieczność zrealizowania wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2019 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1043/18, organ odwoławczy prowadząc postępowanie ponownie winien był dokonać samodzielnych ustaleń, jaki jest obszar oddziaływania inwestycji na działce nr [...] oraz z czego wynika twierdzenie organu I instancji, że obszar ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej i czy obejmuje on działkę [...] I. , a w konsekwencji czy F. I. winien posiadać przymiot strony w tym postępowaniu. Analiza skarżonej decyzji ukazuje, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze zaniechało dokonania jakichkolwiek własnych ustaleń i ocen, do czego było zobowiązanie zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ odwoławczy zmarginalizował wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawarte w wyroku z 17 stycznia 2019 roku. Skarżący uważają, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek odniesień organu odwoławczego świadczących o tym, iż wytyczne WSA zostały przez organ uwzględnione i przeprowadzona została analiza akt postępowań dotyczących ustalenia warunków zabudowy. Brak jest również jakichkolwiek ustaleń w odniesieniu do tego z czego wynikają twierdzenia organu I instancji, że obszar ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej bądź czy obejmuje on działkę F. I. , a w konsekwencji, czy powinien on posiadać przymiot strony w tym postępowaniu. Z uzasadnienia skarżonej decyzji SKO w K. wynika, iż założenie przyjęte przez organ odwoławczy, że F. I. niezasadnie został pominięty jako strona w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] roku, zostało poczynione bezrefleksyjnie i wyłącznie w oparciu o zawiadomienie dostarczone przez F. I. , z którego wynika, że został powiadomiony o innym toczącym się postępowaniu prowadzonym przez Wójta Gminy Ś. zainicjowanym z wniosku K. i P. C., a dotyczącym zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek magazynowo - garażowy na działce nr [...] - tj. działce sąsiadującej z działką będącą przedmiotem niniejszego postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zbadało przy tym zasięgu oddziaływania inwestycji planowanej na działce nr [...] (nie zbadało i nawet zasięgu oddziaływania inwestycji dotyczącej nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania). Według wnoszących sprzeciw oczywistym jest, iż oddziaływania inwestycji na działkach nr [...] i [...] mogą być różne i choć dotyczą nieruchomości sąsiadujących ze sobą - mogą mieć zupełnie inny zakres oddziaływania. Założenie, że F. I. jest stroną w postępowaniu dotyczącym inwestycji na działce nr [...], bowiem uzyskał zawiadomienie o innym toczącym się postępowaniu, a dotyczącym działki sąsiedniej jest bezrefleksyjne, dowolne i co najmniej przedwczesne. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie sprzeciwu i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Stosownie do przywołanego wyżej art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przedmiotem kontroli w tym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] r. i przekazująca sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji, wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Istotne w sprawie jest, że w kontrolowanym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekał już dwukrotnie – uchylając zaskarżone decyzje. Pierwszy z wyroków zapadł w dniu 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1151/17, drugi natomiast w dniu 17 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1043/18. W uzasadnieniu wyroku z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1043/18 Sąd stwierdził między innymi, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając ponownie – na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji tego organu z dnia [...] r., dokonało błędnej interpretacji uzasadnienia wyroku z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1151/17, skutkiem czego było wydanie wadliwej decyzji, nieuwzględniającej wskazań Sądu co do dalszego postępowania. Rozpoznając skargę F. I. na wskazaną wyżej decyzję SKO w K., uchylającą – na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Sąd uwzględnił bowiem okoliczność, iż organ I instancji ocenił, czy wnoszącemu podanie o wznowienie przysługiwał przymiot strony wskazując, że w tych okolicznościach rzeczą organu było merytoryczne rozpatrzenie odwołania i zajęcie stanowiska w przedmiocie słuszności wywodów Wójta Gminy Ś. w tym zakresie. Sąd wyraził również pogląd, że w realiach badanej sprawy, to w jakiej fazie badana jest legitymacja procesowa wnioskodawcy nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Ze wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie z dnia 8 listopada 2018 r. wynikało również, że rzeczą organu odwoławczego w tej sprawie będzie dokonanie analizy akt postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, którego dotyczy zaskarżona decyzja i ustalenie – w oparciu o akta, jaki jest obszar oddziaływania inwestycji, z czego wynika twierdzenie organu I instancji, że obszar ten zamyka się w granicach działki inwestycyjnej, czy obejmuje on działkę F. I., a w konsekwencji, czy powinien on posiadać przymiot strony w tym postępowaniu. Tak przeprowadzona analiza powinna była skutkować wydaniem rozstrzygnięcia, w którym organ odwoławczy winien był szczegółowo uzasadnić zajęte w sprawie stanowisko. Z uzasadnienia zaskarżonej w tym postępowaniu decyzji wynika natomiast, że SKO w K. kolejny raz naruszyło art. 153 P.p.s.a. oraz art. 138 § 2 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Artykuł 153 P.p.s.a. ma przy tym charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. W świetle powyższego, w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen. Należy dodatkowo podkreślić, że naruszenie art. 153 P.p.s.a. przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Biorąc pod uwagę wiążący charakter wyroku, rolą Sądu w niniejszym postępowaniu, było przede wszystkim zweryfikowanie, czy organ wykonał wskazania sformułowane w prawomocnym wyroku. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że rację mają Skarżący. Kolegium kolejny raz nie wykonało bowiem wiążących go wskazań wynikających z opisanego wyżej wyroku Sądu z dnia 17 stycznia 2019 r. 2018 r. Przede wszystkim jednak – wbrew zaleceniom Sądu zawartym w przywołanym wyroku – Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, zamiast samodzielnie poczynić ustalenia i stosownie do wyników tych ustaleń wydać odpowiednie rozstrzygnięcie. Zauważyć przy tym trzeba, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie wznowienia, a nie w trybie zwykłym. Wznowione postępowanie nie daje możliwości ponownego rozpoznania sprawy zakończonej już decyzją ostateczną, a jedynie powoduje konieczność powtórnego przeprowadzenia postępowania tylko w zakresie, w jakim postępowanie instancyjne dotknięte było kwalifikowaną wadą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Taki stan rzeczy jednoznacznie wskazuje na niewykonanie przywołanego wyżej wyroku WSA w Szczecinie, który bezwzględnie wiązał SKO. Zaniechanie organu w ww. zakresie równoznaczne jest z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Mimo ustawowego obowiązku organ nie wykonał bowiem wskazań Sądu. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1043/18. W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 i 205 § 2 ww. ustawy.