II FSK 1845/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 15 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 369/08 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 12 maja 2008 r. nr ... w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 369/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 12 maja 2008 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 4 lipca 2008 r. wezwano skarżącą spółkę do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 25 lipca 2008 r. przesyłka została zwrócona do Sądu po dwukrotnym jej awizowaniu. Sąd pierwszej instancji, mając na względzie przepis art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) uznał przesyłkę za skutecznie doręczoną w dniu 24 lipca 2008 r. Zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 31 lipca 2008 r. Z uwagi na fakt nieuzupełnienia tych braków do dnia wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. Pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., którą zaskarżył postanowienie z dnia 19 sierpnia 2008 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s..a poprzez odrzucenie skargi z powodu nieusunięcia braków formalnych pomimo, że termin do ich usunięcia określony w wezwaniu został zachowany i na dzień wydania postanowienia skarga nie zawierała braków formalnych oraz 49 § 3 p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że w dniu wniesienia przedmiotowej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł także drugą, zarejestrowaną przez ten Sąd pod sygn. I SA/Sz 370/08. Wezwaniem z dnia 4 lipca 2008 r. Sąd wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia obu skarg. Po otrzymaniu wezwania w sprawie o sygn. I SA/Sz 370/08 skarżący w dniu 17 lipca 2008 r. przedłożył odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Strona skarżąca uznała, że skoro w Sądzie znajdują się dwie skargi złożone w tym samym dniu to wystarczające będzie złożenie jednego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Strona dodała, że Sąd we własnym zakresie winien sporządzić sobie wnioskowany odpis i dołączyć go do sprawy sygn. I SA/Sz 369/08. Zatem w jej ocenie został dochowany siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. W końcowej części uzasadnienia strona wskazała, że telefonicznie była poinformowana o brakach formalnych wniesionej skargi, oraz że niemożliwe było doręczenie obu wezwań z dnia 4 lipca 2008 r. w sprawach o sygn. I SA/Sz 369/08 i I SA/Sz 370/08 w innych terminach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1), naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2). Skarga kasacyjna jest zatem środkiem prawnym wysoce sformalizowanym, a wymogi formalne i materialne, jakimi jest obarczona, służą ustaleniu ponad wszelką wątpliwość zakresu rozpoznania sprawy przez NSA. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu. Nie jest zatem dopuszczalne ani konkretyzowanie, uściślanie, korygowanie skargi kasacyjnej, ani wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków (por. wyrok NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1401/05, LEX nr 262797). Autor skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie sformułował podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 p.p.s.a, zarzucając w tych ramach naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 49 p.p.s.a. W pierwszej kolejności tutejszy Sąd stwierdza, że materia reprezentacji osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w przepisach art. 28 i art. 29 p.p.s.a. Stosownie do art. 28 § 1 cytowanej ustawy osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Organy te lub osoby, o których mowa w tym przepisie na podstawie art. 29 p.p.s.a. mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jeżeli tego nie zrobią, sąd uprawniony jest w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwać je do usunięcia dostrzeżonych braków pod rygorem określonych skutków prawnych. Strona powinna zastosować się do treści wezwania sądowego. W przeciwnym wypadku musi być świadoma negatywnych konsekwencji procesowych niezastosowania się lub niewłaściwego zastosowania do tego wezwania. Zgodnie natomiast z art. 49 § 3 p.p.s.a. pismo poprawione lub uzupełnione w terminie wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wskazuje, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni sąd ma obowiązek odrzucić skargę. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w niniejszej sprawie istniała podstawa do wezwania skarżącej spółki o uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez złożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Wbrew poglądowi wyrażonemu przez autora skargi kasacyjnej, od obowiązku wykonania zarządzenia Sądu z dnia 4 lipca 2008 r. nie zwalnia fakt, że odpis z Krajowego Rejestru Sądowego znajduje się w sprawie, w której skarga została złożona w tym samym dniu i która została zarejestrowana w repertorium pod numerem wyższym (tj. I SA/Sz 370/08). Trzeba mieć bowiem na uwadze, że mamy do czynienia z odrębną sprawą od rozpatrywanej, zainicjowaną odrębną skargą, którą Sąd zarejestrował pod inną sygnaturą. Dlatego też Sąd pierwszej instancji skierował do strony dwa odrębne wezwania o uzupełnienie braków formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że strona uzupełniła braki formalne w sprawie o sygn. I SA/Sz 370/08 (wynika to z uzasadnienia skargi kasacyjnej) natomiast w sprawie o sygn. I SA/Sz 369/08 tego świadomie nie uczyniła. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że spółka pomimo nieodebrania w przedmiotowej sprawie zarządzenia Sądu z dnia 4 lipca 2008 r., doskonale wiedziała, że skierowane było do niej wezwanie i jakie będą konsekwencje jego niewykonania. Nie ma więc racji autor skargi kasacyjnej twierdząc, że wykonując zarządzenie w sprawie o sygn. I SA/Sz 370/07/08 tym samym wykonał zarządzenie w sprawie rozpatrywanej, co spowodowało zachowanie terminu do uzupełnienia braków skargi. Nie można zatem przyjąć, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd naruszył art. 49 § 3 poprzez jego niezastosowanie oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie wykonała ciążącego na niej obowiązku nadesłania odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego przez co niemożliwe stało się zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 49 § 3 p.p.s.a. Tym samym spowodowało to konieczność zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenie skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184, w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a, które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia, co wprost wynika z ich treści.