II OSK 477/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1447/08 w zakresie oddalenia skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 940/07 dotyczącego sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1447/08, 2. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 940/07, 3. uchyla decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], 4. odstępuje od zasądzenia na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości. UZASADNIENIE II OSK 477 / 09 w UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną [...] Sp. z o. o. w M. i [...] II Sp. z o. o. w T. ( sygn. akt II OSK 1447/08) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2008 r., oddalającego skargę ww. Spółek na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lipca 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, którą to decyzją stwierdzono u W. B. chorobę zawodową układu ruchu, wywołaną sposobem wykonywania pracy w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramieniowej, wymienioną w poz. 19.6 wykazu chorób zawodowych załączonych do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ze zm.- zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.). W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd kasacyjny wskazał na obowiązek Sądu administracyjnego badania w każdym przypadku z urzędu, czy podmiot wnoszący skargę ma w tym interes prawny w myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), który to przepis powinien być stosowany odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w myśl art. 193 p.p.s.a. Na poparcie tego twierdzenia Sąd kasacyjny odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. OPS 1/04 (opubl. ONSAiWSA 2005 r. Nr 4, poz. 62). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną uznał za konieczne dokonanie w pierwszym rzędzie oceny, czy podmioty ją wnoszące, pomimo, że zostały dopuszczone do postępowania administracyjnego oraz postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, mają interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawniający je do wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd wskazał więc, że obie skarżące kasacyjnie Spółki są byłymi pracodawcami W. B. i w dacie prowadzenia postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego, stron tych nie wiązał żaden stosunek prawny. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w poprzednim okresie, tj. pod rządami ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.) interes prawny pracodawców (zakładów pracy) w uczestniczeniu w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej wyrażał się w tym, że byli oni zobowiązani do wypłaty jednorazowych odszkodowań poszkodowanym pracownikom, niezależnie od świadczeń wypłacanych z tego tytułu przez ZUS. Ten system świadczeń ustąpił jednak obecnej regulacji zawartej w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.) zgodnie, z którą wyłącznie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługują świadczenia z tytułu choroby zawodowej. Tym samym doszło do zerwania z obowiązującym poprzednio dualizmem podmiotów zobowiązanych do wypłaty jednorazowych odszkodowań dla poszkodowanych pracowników. W związku z tym, że pracodawca nie jest już zobowiązany do wypłacenia pracownikowi jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby zawodowej, odpadła materialnoprawna podstawa do udziału byłego pracodawcy w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie choroby zawodowej. Za taką materialnoprawną podstawę nie może być uważany przepis art. 444 k.c., na podstawie którego pracownik mógłby ewentualnie dochodzić od pracodawcy (względnie wszystkich pracodawców, u których był zatrudniony) renty uzupełniającej. Jest to kwestia odpowiedzialności cywilnoprawnej pracodawcy, z którą nie ma bezpośredniego związku interes prawny wymagany do udziału w sprawie administracyjnej, której przedmiotem jest stwierdzenie choroby zawodowej. Ponadto Sąd kasacyjny wskazał, iż w postępowaniu przed sądem powszechnym sąd ten nie jest związany decyzją stwierdzającą chorobę zawodową, jak i wydanym w takiej sprawie wyrokiem sądu administracyjnego, a z perspektywy odpowiedzialności cywilnej decyzja inspektora sanitarnego (pozytywna jak i negatywna) ma charakter deklaratoryjny. Nie tworzy więc ona nowego stanu prawnego, lecz wręcz jest tylko dowodem zaistnienia określonego stanu faktycznego. Zatem skoro decyzja inspektora sanitarnego w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej nie wpływa w żaden sposób na ewentualną odpowiedzialność cywilną byłego pracodawcy, to w podstawie prawnej tej odpowiedzialności nie można upatrywać materialnoprawnej podstawy kreującej interes prawny byłego pracodawcy, uprawniający do wniesienia skargi kasacyjnej. Interesu prawnego pracodawcy w ocenie Sądu kasacyjnego nie można również upatrywać w zapisie § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., bowiem należy mieć na względzie, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07 uznał niniejsze rozporządzenie za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem brak jest podstaw do skutecznego wywodzenia interesu prawnego z aktu podustawowego, którego domniemanie konstytucyjności zostało obalone. Mając powyższe okoliczności na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Skargę z dnia 12 marca 2009 r. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym, powyższym wyrokiem z dnia 12 grudnia 2008 r. z powodu nieważności wniosły [...] Sp. z o. o. w M. i [...] Sp. z o. o. w T. na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., żądając uchylenia tegoż wyroku oraz rozpoznania sprawy i uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także poprzedzającej go decyzji. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania sądowego wskazano, iż twierdzenia zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, objęte przedmiotową skargą pozostają w sprzeczności z treścią innego wyroku tegoż Sądu z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 1744/06, a w którym to stwierdzono, iż pracodawca posiada przymiot strony w postępowaniu, którego podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Ponadto w wyroku tym wskazano, iż dla pracodawcy nie bez znaczenia pozostaje treść orzeczenia organu, a więc rozstrzygnięcia, czy u pracownika stwierdzono chorobę zawodową, czy też nie. Rozpoznanie choroby zawodowej ściśle powiązano z istnieniem narażenia zawodowego. W konsekwencji w postępowaniu dotyczącym zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych przypisano określone uprawnienia i obowiązki pracodawcy, a uczyniono to zarówno w treści rozporządzenia Rady Ministrów, jak i w Kodeksie pracy. Kodeks pracy uchybienie przepisom bhp oraz procedurom związanym ze stwierdzeniem, z zapobieganiem chorobom zawodowym wiąże z odpowiedzialnością zakładu pracy wprost i nakłada na pracodawcę określone obowiązki (art. 212 k.p., art. 230 § 1 k.p. oraz art. 231 k.p.). Dlatego też w omawianym rozporządzeniu ustawodawca prawa i obowiązki pracodawcy skonkretyzował, na co wyraźnie wskazuje treść § 2 ust. 4, § 3 ust.1 pkt 1, § 4 ust. 1, § 6 ust. 2 pkt 1, § 8 ust. 3 pkt 2 oraz § 9 ust. 2 tegoż rozporządzenia. Jak stwierdzono we wniesionej skardze o wznowienie postępowania, obowiązek pracodawcy zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy w zakładzie pracy oznacza, że ciąży on na nim niezależnie od tego, czy u pracownika nastąpi stwierdzenie choroby zawodowej, czy też nie. Zadania pracodawcy określone w art. 236 k.p. znajdują również wyraz w art. 234 k.p. i art. 235 k.p. i odgrywają istotną rolę w prewencji, która uznawana jest z kolei za podstawowy kierunek działań w zakresie bhp. Stąd też nawet fakt odmowy stwierdzenia choroby zawodowej u pracownika przez organ administracji nie uzasadnia odmowy przyznania pracodawcy przymiotu strony, ponieważ z postępowaniem związanym ze stwierdzeniem takiej choroby wiążą się nie tylko określone uprawnienia pracownika, lecz także obowiązki pracodawcy, w szczególności obowiązek stosowania właściwych środków zapobiegawczych. Nie może, więc pracodawca być pozbawiony wiedzy o ewentualnych roszczeniach pracowników, jak i o zagrożeniach istniejących w ocenie tychże pracowników w warunkach pracy. Wnoszące skargę o wznowienie postępowania sądowego Spółki odwołując się do uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., wskazały na okoliczność odroczenia przez Trybunał utraty mocy obowiązującej zaskarżonych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. ze względu na fakt, iż przepisy te są niezbędnym elementem porządku prawnego i służą realizacji istotnych uprawnień pracowniczych. Jak podkreśliły skarżące, cytując uzasadnienie Trybunału, zaniechanie przez organ drugiej instancji skonfrontowania w toku postępowania administracyjnego rozbieżnych opinii stanowi, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Na tej podstawie Trybunał Konstytucyjny sformułował wniosek, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. nie modyfikuje przepisów k.p.a. i obowiązującej na jego gruncie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), lecz jedynie uszczegółowia i stanowi funkcjonalne uzupełnienie regulacji ustawowej pod kątem specyfiki spraw administracyjnych danego rodzaju. Zdaniem skarżących Spółek, zostały one bezpodstawnie pozbawione przymiotu strony w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a zatem prawna do merytorycznego rozpoznania złożonej skargi kasacyjnej, przez co zachodzi nieważność postępowania w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 23 lipca 2009 r. pełnomocnik skarżących wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. również na podstawie art. 272 § 1 p.p.s.a. w związku z wejściem w życie w dniu 3 lipca 2009 r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego stanowiącego o niezgodności z Konstytucją odpowiednich przepisów Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Następnie w piśmie procesowym z dnia 30 lipca 2009 r., w wykonaniu wezwania Sądu wyrażonego na rozprawie do uzupełnienia uzasadnienia rozszerzonej podstawy wznowienia postępowania, pełnomocnik skarżących wskazał, iż wnosi o wznowienie postępowanie zakończonego ww. prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku z wejściem w życie w dniu 2 lipca 2009 r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07, OTK-A 2008 Nr 5, poz. 82, stwierdzającego niezgodność z Konstytucją przepisów art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Wskazując na powyższą podstawę skargi pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, oraz poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji, jak i również decyzji administracyjnych obu instancji. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie jest zwykłym postępowaniem sądowym ani też postępowaniem ze skargi kasacyjnej, lecz ma ono charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia sądu administracyjnego wówczas, gdy postępowanie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Ze względu na wyjątkowy charakter tego postępowania muszą być zachowane wymogi określone w dziale VII ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności takie jak wystąpienie przez stronę z odpowiednim żądaniem, bowiem ustawa nie przewiduje wznowienia postępowania z urzędu. Żądanie musi być oparte na ustawowej podstawie wznowienia, przy czym podane przez stronę w skardze o wznowienie podstawy muszą zaistnieć faktycznie, nie wystarczy jedynie powołanie się na przepisy określające podstawy wznowienia. Dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego uwarunkowana jest dwiema przesłankami: po pierwsze, skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie, a po drugie, winna być ona wniesiona w terminie (art. 280 p.p.s.a.) W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a., a następnie uzupełniona o podstawę wskazaną w art. 272 § 1 p.p.s.a. Ponieważ dopuszczalność skargi o wznowienie w zakresie podstawy określonej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r. sygn. II OSK 477/09 skierował skargę o wznowienie postępowania sądowego do rozpoznania na rozprawie, należało połączyć badanie dopuszczalności skargi o wznowienie w zakresie drugiej podstawy określonej w art. 272 § 1 p.p.s.a. z rozpoznaniem sprawy. W tym względzie wskazania wymaga, iż skarżący oparli swoje żądanie wznowienia postępowania o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. P 23/07, w którym orzeczono, iż art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczególnych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał orzekł także, iż powoływane w części I przepisy tracą moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten został opublikowany w dniu 2 lipca 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 740). Zważywszy na powyższe stwierdzić trzeba, iż przedstawiona na rozprawie w dniu 23 lipca 2009 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podstawa z art. 272 § 1 p.p.s.a., doprecyzowana pismem procesowym z dnia 29 lipca 2009 r. została zgłoszona z zachowaniem miesięcznego terminu wymaganego dla tej podstawy (art. 272 § 2 p.p.s.a.). Z tych względów należało uznać dopuszczalność wznowienia postępowania w zakresie podstawy z art. 272 § 1 p.p.s.a. Przechodząc w tym stanie rzeczy do oceny wyżej przytoczonych podstaw, trzeba podkreślić, iż rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania dotyczy postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym to Sąd ten uznał, iż wnoszące skargę kasacyjną Spółki nie mają przymiotu strony w postępowaniu kasacyjnym, a co zdaniem wnoszących skargę o wznowienie postępowania sądowego Spółek uzasadnia wznowienie tegoż postępowania. Doprecyzowując stawiany zarzut w uzasadnieniu skargi o wznowienie wskazano na pozbawienie Spółek możności działania. Oceniając w takim zakresie zasadność podstawy skargi o wznowienie postępowania z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., stwierdzić trzeba, iż jest ona chybiona. Zgodnie bowiem z treścią art. 271 pkt 2 p.p.s.a. koniecznym jest wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem strony możliwości działania. O pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania i z przyczyny leżącej poza osobą samego zainteresowanego, nie mógł on wziąć udziału w sprawie. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżące Spółki aktywnie uczestniczyły we wszystkich etapach postępowania tak administracyjnego, jak i sądowego, składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz skargę kasacyjną. Natomiast sam fakt, iż Spółkom odmówiono przymiotu strony w postępowaniu kasacyjnym nie uzasadnia jeszcze spełnienia przesłanki pozbawienia jej możliwości działania. Stwierdzić trzeba, iż argumentacja zawarta w skardze, a odnosząca się do podstawy wznowienia opartej na art. 271 pkt 2 p.p.s.a. stanowi w istocie polemikę z rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego, co jest niedopuszczalne w ramach niniejszego postępowania. Pojawiające się w orzecznictwie rozbieżności nie mogą przesądzać o zaistnieniu podstawy do wznowienia postępowania sądowego. Odnosząc się natomiast do podstawy wymienionej w art. 272 § 1 p.p.s.a. w związku z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., stwierdzić należy, iż zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z konstrukcją powyżej wskazanego przepisu, wznowienie postępowania sądowego uzależnione jest od spełnienia następujących przesłanek: wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia stwierdzającego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą oraz fakt, iż na podstawie zakwestionowanego przez Trybunał aktu normatywnego wydał orzeczenie sąd administracyjny, a wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego nastąpiło w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości spełnienie wyżej wskazanych przesłanek. Podkreślić przy tym trzeba, iż przepis art. 272 § 1 p.p.s.a. znajduje swoją podstawę w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, a w związku z tym nie może on być interpretowany zawężająco. Stanowisko to znajduje także potwierdzenie w treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sądy administracyjne, dokonując kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, dokonują samodzielnie wykładni przepisów prawa materialnego, a stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego przez sąd administracyjny implikuje obowiązek uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto przemawia za tym okoliczność zgodnie z którą, jeżeli orzeczenie Trybunału zostało wydane w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego to sąd zobligowany jest do uchylenia aktu administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. W związku z powyższym wobec zaistnienia przesłanki z art. 272 § 1 p.p.s.a., a zatem wobec dopuszczalności wznowienia postępowania i zasadności skargi o wznowienie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia określona we wskazanej wyżej normie, zgodnie z przepisem art. 282 § 1 p.p.s.a. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, stwierdzić trzeba, iż zarówno wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. II OSK 1447/08, jak i poprzedzający go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2008 r. sygn. IV SA/Gl 940/07 zostały oparte o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. i [...] Sp. z o. o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, oddalającego skargę powyższych Spółek na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] lipca 2007 r., wydaną wskutek wniesienia odwołania ww. Spółek od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach z dni [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie orzeczenia choroby zawodowej u W. B. ze względu na ww. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. orzekające o niekonstytucyjności art. 237 § 1 pkt 2 i 3 k.p. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., uzasadnia zmianę objętego skargą o wznowienie postępowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. Niekonstytucyjność podstawy prawnej w oparciu o którą między innymi wydawał swój wyrok zarówno Naczelny Sąd Administracyjny, jak i Sąd pierwszej instancji oraz w oparciu, o którą wydane zostały przez organy obu instancji decyzje administracyjne, jakie zapadły w sprawie, przy nie budzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy uzasadniała konieczność uchylenia powyższych orzeczeń. Zważywszy na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 207 § 2 p.p.s.a. Odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów sądowych w całości Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze fakt, iż przedstawione podstawy skargi o wznowienie postępowania sądowego uwzględnione zostały w części, a to w istocie z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego.