II SA/Wr 645/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi J.O. na upomnienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku polegającego na remoncie dachu budynku mieszkalnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Pismem z dnia 5 września 2011 r. J.O. (zwany dalej skarżącym) zwrócił się o – jak to określił – "przerwanie prześladowania (...) i wydanie postanowienia o wycofaniu decyzji o wszczęciu egzekucji ...". W odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazał, że zaskarża upomnienie z dnia 28 lipca 2011 r. wystawione przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. W dniu 17 października 2011 r. skarżący skierował pismo w którym zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przepis art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") umożliwia przyznanie stronie prawa pomocy, na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie z treścią art. 245 p.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (prawo pomocy w zakresie całkowitym), bądź też zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, bądź też od opłat sądowych i wydatków albo obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (prawo pomocy w zakresie częściowym). Treść żądania strony wskazuje, iż domaga się ona prawa pomocy w zakresie całkowitym. Należy jednak zwrócić uwagę, iż przyznanie prawa pomocy wiąże się ściśle z dopuszczalnością złożenia skargi, albowiem w myśl art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej jej bezzasadności. W takiej sytuacji rozpoznanie wniosku, na mocy art. 258 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wyłączone zostało przez ustawodawcę z kognicji referendarzy i zastrzeżone do wyłącznej kompetencji sądu. Przepis art. 3 § 2 tej samej ustawy, ustanawia wyczerpujący katalog określający przedmiotowy zakres spraw pozostających we właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. W katalogu tym nie przewidziano uprawnienia sądu do weryfikacji upomnienia skierowanego przez wierzyciela w trybie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak podkreśla się w judykaturze upomnienie ma jedynie przypominać o obowiązku wykonania wymienionych w nim obowiązków, informując o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie stanowi zatem rozstrzygnięcia władczego, które decydowałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10, LEX nr 742299, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 13 września 2010 r., sygn. akt II SA/OL 711/10, LEX nr 770364). W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący nie może skutecznie domagać się, aby sąd administracyjny powziął działania mające na celu weryfikację podniesionych w skardze okoliczności i ewentualnie zastosował środki zmierzające do eliminacji stanu niezgodnego z prawem. Z tego właśnie powodu skargę należy uznać za bezzasadną i to w sposób oczywisty. Zarówno doktryna, jak i ugruntowana linia orzecznicza zdefiniowały bowiem tzw. "oczywistą bezzasadność" skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mianowicie mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuacje, w których obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 321, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2003 r., sygn. akt 745/02). Fakt, iż skarga wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego, przesądza o jej oczywistej bezzasadności. W rozpoznawanej sprawie, skarga jest bez wątpienia oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., co obliguje sąd do odmowy uwzględnienia wniosku o przyznanie stronie prawa pomocy, bez względu na zakres żądania. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, m. in. w postanowieniu NSA z dnia 9 września 2009 roku, który, w sprawie II FZ 279/09 skonstatował, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mając to na względzie, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.