II FZ 714/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1662/17 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z 26 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1662/17, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w wyniku rozpoznania wniosku W. P. (dalej: skarżący) o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 19 września 2017 r. pozostawił rzeczony wniosek bez rozpoznania. W reakcji na powyższe skarżący wywiódł sprzeciw, w wyniku czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając środek zaskarżenia jako sąd drugiej instancji, postanowieniem z 31 lipca 2018 r. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem, pismem z 22 sierpnia 2018 r. skarżący wystąpił z zażaleniem, zaskarżając rozstrzygnięcie w całości i domagając się jego uchylenia. Postanowieniem z 12 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie skarżącego, w uzasadnieniu wskazując iż poszczególne orzeczenia zapadłe w sprawie wpadkowej co do prawa pomocy wyczerpały tok instancyjny rozpoznawania wniosków w rzeczonym zakresie. W ocenie sądu pierwszej instancji wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw od orzeczenia referendarza sądowego, stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) działał jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, co oznacza, iż orzeczenie wydane przez ów sąd w rzeczonym trybie staje się z chwilą jego wydania prawomocne i nie podlega dalszemu zaskarżaniu. Rzeczone rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji spotkało się ponownie z dezaprobatą skarżącego, który pismem z 7 października 2018 r. wywiódł kolejne zażalenie, ograniczając się w uzasadnieniu do wskazania nieprawidłowości rozstrzygnięcia oraz podnosząc argumentację związaną z zasadnością przyznania temuż prawa pomocy, bez odniesienia się do kwestii proceduralnej odrzucenia uprzedniego zażalenia, która była przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić. Zgodnie z art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, który w zakresie powierzonych mu czynności ma kompetencje sądu. W świetle art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Jak prawidłowo wskazał sąd pierwszej instancji, w przypadku spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu, który nie przewiduje prawa strony do wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż zarówno w art. 194 § 1 p.p.s.a., jak również w żadnym innym przepisie tej ustawy, nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a. Argumentacja zażalenia nie podważyła zaś ani wskazanych okoliczności, ani prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej. Jedynie na marginesie należy zauważyć, iż argumentacja podnoszona przez skarżącego w poddanym analizie zażaleniu zdaje się dotyczyć ponownie zasadności przyznania prawa pomocy, co nie może mieć miejsca w związku z wyczerpaniem toku instancyjnego, o czym mowa powyżej. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w niniejszej sprawie stanowi bowiem kontrolę instancyjną zasadności odrzucenia uprzedniego zażalenia skarżącego, nie zaś kolejną instancję w zakresie prawa pomocy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.