II SA/Ke 396/08

SENTENCJA II SA/Ke 396/08 POSTANOWIENIE Dnia 12 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 12 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na wysokość raty miesięcznej określonej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE II SA/Ke 396/08 U Z A S A D N I E N I E Decyzjami z dnia [...] znak: [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Kierownika Rejonu Opiekuńczego "Os [...]" Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] w sprawie odmowy odstąpienia od żądania zwrotu kwot zasiłków stałych pobranych za okres od 1 października 2006 r. od 28 lutego 2007 r. w wysokości 1.818,00 zł i od 1 listopada 2004 r. do 30 września 2006r. w wysokości 9.614,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnymi postanowieniami z dnia 3 kwietnia 2008 r. w sprawach o sygn. II SA/Ke 86/08 i II SA/Ke 87/08 umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skarg M. L. na powyższe decyzje z uwagi na cofnięcie skarg. W dniu 15 lipca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęła skarga M. L. w sprawie "obciążenia go przez MOPR kwotą 11 tysięcy 432 złotych za świadczenia przekazane (...) w okresie wcześniejszym". W piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2008 r. skarżący sprecyzował, że nie zgadza się z wysokością miesięcznej raty w wysokości 500,43 zł., która będzie potrącana z jego renty, celem zwrotu pobranych zasiłków stałych i wniósł o jej umorzenie bądź obniżenie do kwoty 150zł - 200 zł. Żądanie swe skarżący uzasadnił ciężką sytuacją finansową i zdrowotną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na akt administracyjny bądź bezczynność, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu ( art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do powołanego wyżej przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona na jakikolwiek inny akt, czynność bądź zaniechanie organu, nie ujęty w dyspozycji art. 3 § 2 ustawy o p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Jak wynika z treści skargi oraz dołączonych akt administracyjnych, przedmiotem zaskarżenia nie jest żaden konkretny akt administracyjny, o jakim mowa wyżej. Skarżący wycofał skargi złożone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w sprawie odmowy odstąpienia od żądania zwrotu pobranego świadczenia nienależnego, co skutkowało umorzeniem postępowania sądowego, natomiast nie zgadza się z wysokością rat potrącanych mu z renty przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych celem zwrotu kwot zasiłków stałych. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia nie jest akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., a co za tym idzie wniesiona przez M. L. skarga podlegać musi odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku o umorzenie ustalonych rat bądź obniżenie ich wysokości, to wyjaśnić skarżącemu należy, że uwzględnienie takiego żądania nie leży w kompetencjach sądu administracyjnego, który stosownie do przepisów art. 3 § 2 w zw. z art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a., kontroluje poddane mu pod osąd akty wydane z zakresu administracji publicznej pod względem ich legalności, czyli zgodności z prawem. W wyniku dokonanej kontroli, sąd może wydać jedynie rozstrzygnięcia przewidziane w ustawie, a to: 1. uchylić zaskarżony akt w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1, art. 146 § 1 p.p.s.a.), 2. stwierdzić jego nieważność (art 145 § 1 pkt 2, art. 147 § 1, art. 148 p.p.s.a.), 3. stwierdzić wydanie danego aktu z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3, art. 147 § 1 p.p.s.a.), 4. stwierdzić bezskuteczność czynności, uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a.), 5. zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.), 6. oddalić skargę (art. 151 p.p.s.a). Jak widać z powyższego, przepisy ustawy p.p.s.a. nie przewidują możliwości wydania przez sąd administracyjny takiego rozstrzygnięcia, jakiego domaga się skarżący. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.