II SAB/Lu 83/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu w przedmiocie odwołania w sprawie o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu do rozpoznania odwołania skarżącej; II. stwierdza bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; UZASADNIENIE K. B. wniosła w dniu 5 lipca 2022r. (data wpływu do organu) skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu polegającą na nierozpoznaniu jej odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy G. przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia 6 kwietnia 2022r. nr GOPS.4040.000056.2.2022 o odmowie przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego. Wskazała, że odwołanie wpłynęło do Kolegium 15 kwietnia 2022r., jednak dotychczas nie wydano decyzji; skargę poprzedziła ponagleniem z 17 czerwca 2022r. Podniosła też, że czuje się zlekceważona przez organ, który nie informował jej o "przesunięciu" terminu; sprawa ciągnie się już ok. 2 lat, a ona jest odsyłana od organu do organu i nie ma nadal podjętej decyzji w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu wskazało, że odwołanie zostało rozpatrzone i uwzględnione decyzją z 17 czerwca 2022r., znak: SKO.910/22, którą uchylono w całości decyzję organu I instancji i przyznano skarżącej - zgodnie z wnioskiem - dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego. W tej sytuacji nie można organowi zarzucić bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a". Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pojęcie "bezczynność" zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ("nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1"). W orzecznictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy więc do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Terminy załatwiania spraw administracyjnych zostały określone w art. 35 k.p.a. W świetle art. 35 § 1 k.p.a. - organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z § 2 niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast zgodnie z § 3 załatwienie sprawy (...) w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Z akt wynika, że odwołanie skarżącej od decyzji organu I instancji wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu w dniu 15 kwietnia 2022r. (k.50) - w świetle powyższego przepisu, Kolegium miało obowiązek je rozpatrzeć do 15 maja 2022r., czego nie uczyniło. Decyzja została wydana dopiero 17 czerwca 2022r., a w aktach brak informacji, by nie mogło to nastąpić w ustawowym terminie. Pozwala to na przyjęcie, że przez miesiąc organ pozostawał w bezczynności (nie podejmował żadnych czynności w sprawie). W związku z tym Sąd stwierdził bezczynność (pkt II wyroku) zgodnie z art. 149 §1 pkt 3 p.p.s.a. Z uwagi jednak na to, że Kolegium wydało decyzję z datą 17 czerwca 2022r. (k.53), bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie go do wydania rozstrzygnięcia - w tym zakresie Sąd postępowanie umorzył stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd zauważył, że decyzja została doręczona skarżącej 6 lipca 2022r. (k.59), a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność, w dacie wydania decyzji nie było jeszcze jej uzasadnienia, co wprost wyjaśniło Kolegium w piśmie skierowany do skarżącej w piśmie z 21 czerwca 2022r. (k.57). Mając na względzie, że okres opóźnienia rozpoznania odwołania nie był znaczny, a decyzja została wydana, Sąd uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.