I OSK 2089/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. i L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1667/15 w sprawie ze skargi J. K. i L. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę kasacyjną. 2 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. K. i L. K. na sprecyzowane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. W jego uzasadnieniu podał, iż pismem z dnia [...] marca 2014 r. J. K. i L. K. wnieśli o pozbawienie dotychczasowej kategorii drogi wojewódzkiej działki [...]/1 położonej w miejscowości M., w części aktualnie oznaczonej jako działka nr [...]/3, o pow. 0,0150 ha i zaliczenie jej do działek o przeznaczeniu budowlanym. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Przewodniczący Rady Gminy S. poinformował J. K. i L. K., że Zarząd Powiatu zaopiniował pozytywnie kwestię pozbawienia kategorii drogi gminnej części działki nr [...]/3. Uchwała ta została podjęta w dniu [...] października 2014 r. pod numerem [...]. Przewodniczący Rady stwierdził również, że były i są prowadzone rozmowy w celu zmiany lokalizacji drogi gminnej w następstwie ewentualnego podjęcia przez Gminę uchwały o pozbawieniu w/w działki kategorii drogi gminnej, jednak właściciele spornej działki nie mają do zaoferowania Gminie żadnego gruntu zastępczego, przez który mogłaby droga przebiegać. Akceptacja przyjętej przez Radę Gminy koncepcji zmiany przeznaczenia działki może doprowadzić do przerwania ciągu drogi gminnej i wyłączenia tej drogi z użytkowania przez ogół mieszkańców. Przewodniczący Rady dodał, że treść tego pisma została zaopiniowana przez Radę Gminy w trakcie sesji w dniu [...] lipca 2015 r. Wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie pismem z dnia [...] lipca 2015 r., zatytułowanym "Odwołanie wnioskodawców J. i L. K. od uchwały Rady Gminy S. z [...] lipca 2015 r. wydanej w sprawie [...] o odmowie pozbawienia dotychczasowej kategorii drogi wojewódzkiej części działki [...]/1 położonej w [...], w części dotyczącej tej działki aktualnie oznaczonej nr [...]/3 o pow. 0,0150 ha i zaliczenia tej działki do kategorii działek budowlanych", J. K. i L. K. zwrócili się o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy Radzie Gminy S. do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie odmówiło wszczęcia postępowania. Uznało bowiem, że nie jest organem właściwym do uchylenia uchwały Rady Gminy S., gdyż kontrolą aktów generalnych wydawanych przez organ stanowiący gminy, stosownie do treści art. 101 i następnych ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zajmuje się sąd administracyjny. Kontrola ta jest sprawowana na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast z pisma wnioskodawców nie wynika, aby stanowiło ono skargę do sądu administracyjnego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. K. i L. K. opisali swoje starania o pozbawienie dotychczasowej kategorii drogi wojewódzkiej części działki [...]/1 położonej w miejscowości M., jak również stan prawny i faktyczny przedmiotowej nieruchomości. Wskazali, że sprawa ta ma charakter indywidualny, w której pełnią rolę stron postępowania zgodnie z art. 28 K.p.a. Podnieśli, że po działce [...]/3 nie przebiega droga, lecz teren ten stanowi część siedliska i zabudowany jest budynkiem gospodarczym. Zaskarżonym postanowieniem, na podstawie art. 61a w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r., uznając że nie jest właściwe do badania uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] lipca 2015 r. wydanej w sprawie zmiany kategorii drogi gminnej. Kolegium wskazało, że z oświadczenia Przewodniczącego Rady Gminy S. wynika, że w/w uchwała w istocie nie została podjęta, ponieważ na sesji w dniu [...] lipca 2015 r. Rada Gminy S. przegłosowała projekt pisma (a nie projekt uchwały) stanowiącego odpowiedź Rady Gminy na prośbę Kancelarii Adwokackiej o informację na temat aktualnego toku postępowania. Ustosunkowując się do stanowiska wnioskodawców Kolegium stwierdziło, że art. 28 K.p.a. za strony postępowania uznaje podmioty, którym przysługuje interes prawny. Zdaniem Kolegium, chociaż zmiana charakteru kategorii drogi na terenie konkretnej działki pozostaje w interesie wnioskodawców, jednakże jest to interes wyłącznie faktyczny, a nie interes prawny, ponieważ zmiana charakteru kategorii drogi dokonywana w uchwale właściwego organu stanowiącego nie wywiera bezpośredniego wpływu na uprawnienia konkretnej jednostki. W skardze na powyższe postanowienie J. K. i L. K. wnieśli o jego uchylenie i stwierdzenie jego nieważności oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 28 sierpnia 2015 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 61a § 1 K.p.a., przez jego błędne zastosowanie w sprawie, jako podstawy prawnej odmowy przyznania im przymiotu strony w sprawie, mimo bezspornego posiadania przez nich interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 K.p.a. Zdaniem skarżących, naruszenie art. 61a § 1 K.p.a. polegało na błędnym usankcjonowaniu stanowiska Rady Gminy w S., która według Kolegium nie jest organem stanowiącym gminy i tym samym nie jest upoważniona do rozstrzygania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. Skarżący podnieśli, że sam przedmiot powołanej we wniosku uchwały nie pozostawia wątpliwości, że dotyczy pozbawienia określonej kategorii drogi publicznej, co zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 i art. 6a ust. 2 oraz art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.), następuje w drodze uchwały właściwego organu stanowiącego i wywiera bezpośredni wpływ na uprawienia konkretnej jednostki. Skarżący stwierdzili, że zaskarżone postanowienie błędnie przyjmuje, że powyższe stanowisko stanowi podstawę zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 61a § 2 K.p.a. dla przyjęcia usprawiedliwionej przyczyny odmowy wszczęcia przedmiotowego postępowania z powodu braku służącego im przymiotu strony w sprawie. Ponadto zarzucili naruszenie art. 61 § 1 K.p.a., przez niesłuszne zastosowanie w tego przepisu w świetle okoliczności faktycznych sprawy. Skarżący wskazali również, że po działce [...] położonej w M. nigdy nie przebiegała droga gminna, a znajduje się ona w obrębie ich siedliska i zabudowana jest murowanym budynkiem gospodarczym o wartości przekraczającej znacznie wartość nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem uznał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Za brakiem właściwości Kolegium do uchylenia uchwały rady gminy przemawia bowiem zarówno treść przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 17 pkt 1), jak również treść przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) – dalej: u.s.g., w szczególności art. 85 i art. 86. Skoro skarżący domagali się uchylenia uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] lipca 2015 r., to powinni byli – w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. – wnieść na nią skargę do sądu administracyjnego, a nie domagać się jej uchylenia przez SKO w Krakowie, które nie było do tego uprawnione. Sąd meriti zwrócił również uwagę, że w dniu [...] lipca 2015 r. Rada Gminy S. nie podjęła uchwały o odmowie pozbawienia dotychczasowej kategorii drogi wojewódzkiej części działki [...]/1 położonej w [...], w części dotyczącej tej działki aktualnie oznaczonej nr [...]/3, i zaliczenia tej działki do kategorii działek budowlanych. Jak wynika bowiem z pisma Przewodniczącego Rady Gminy S. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w dniu [...] lipca 2015 r. Rada Gminy S. jedynie zaopiniowała treść tego pisma Przewodniczącego Rady. Powyższa okoliczność także przemawia za zasadnością odmowy wszczęcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postępowania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., orzekł jak w sentencji zaskarżonego wyroku. Skargę kasacyjną od tego rozstrzygnięcia wnieśli J. K. i L. K. Zarzucili w niej naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 133 § 1 P.p.s.a., w związku art. 61a § 1 K.p.a., przez usankcjonowanie jako własnego poglądu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, który błędnie zastosował ten przepis jako podstawę prawną odmowy przyznania przymiotu strony J. i L. K., mimo bezspornego posiadania przez nich interesu prawnego w sprawie, o którym mowa w art 28 K.p.a. Naruszenie art. 61a § 1 K.p.a., w tym stanie rzeczy polegało na błędnym usankcjonowaniu prawnym stanowiska Rady Gminy w S., która zdaniem Kolegium nie jest ogranemu stanowiącym Gminy i tym samym nie jest upoważniona do rozstrzygania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. Tymczasem sam przedmiot powołanej we wniosku uchwały nie pozostawia wątpliwości, że dotyczy pozbawienia określonej kategorii drogi publicznej, co zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust 2 i 6 a ust. 2 oraz art. 7 ust 2 ustawy o drogach publicznych następuje w drodze uchwały właściwego organu stanowiącego. Zaskarżone postanowienie błędnie prawnie przyjmuje, że powyższe stanowisko stanowi przyczynę zastosowania w sprawie przepisu art. 61a § 2 K.p.a. jako usprawiedliwionej przyczyny dla odmowy wszczęcia przedmiotowego postępowania przy przyjęciu przymiotu strony przez J. i L. K.; 2) naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a., w związku art. 61 § 1 K.p.a., przez niesłuszne zaakceptowanie przez Sąd orzekający zastosowania tegoż przepisu w postępowaniu administracyjnym. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o: - uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do jej dalszego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej wedle norm przepisanych; - przeprowadzenie dowodu z przedłożonego w załączeniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2014 r., sygn. II SA/Kr 246/14 wraz z jego uzasadnieniem, oraz w wyniku powyższego wydanej decyzji nr [...] w dniu [...] stycznia 2015 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., znak: [...], a to na okoliczność, że dopuszczalnym prawnie jest posadowienie obiektów budowlanych na działkach [...]/3 i [...]/10 w M.; - rozpoznanie sprawy w postępowaniu kasacyjnym poza rozprawą. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor opisał cały przebieg starań skarżących o pozbawienie dotychczasowej kategorii drogi wojewódzkiej części działki [...]/1 położonej w miejscowości M., w części dotyczącej działki aktualnie oznaczonej nr [...]/3 i zaliczenia tej działki do kategorii działek budowlanych. Szczegółowo opisano również stan prawny i faktyczny przedmiotowej działki. Umotywowano uwypuklone w części wstępnej zarzuty, podnosząc dotychczasowe argumenty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. Na wstępie godzi się przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przed odniesieniem się do jej zarzutów zauważyć nadto należy, że w myśl art. 176 § 2 P.p.s.a., poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się warunki odstępstwa od zasady jawności i bezpośredniości postępowania, bowiem pełnomocnik skarżących kasacyjnie zrzekł się w ich imieniu rozprawy, a pozostałe strony w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 P.p.s.a.). Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a., a są to: naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć wadliwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie nieprawidłowej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej zakwestionowano przede wszystkim prawidłowość zastosowania przez organ przepisu art. 61a § 1 K.p.a., wskazując na brak istnienia przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Jest to swego rodzaju jej wada, gdyż skarga kasacyjna winna eksponować zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi, a nie decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji. Zgodnie z regulacją tego przepisu, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie o którym mowa w art. 61 K.p.a. (a zatem żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powołany przepis przewiduje zatem dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Natomiast druga występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn, przy czym przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, lub w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie, albo gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Należy przy tym zauważyć, że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61a § 1 K.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków. W tej sprawie powołano się na obie przesłanki wskazane w tym przepisie, tj. brak przymiotu strony oraz przesłankę wystąpienia "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających zainicjowanie postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało bowiem, że nie jest właściwe do badania uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] lipca 2015 r. o odmowie pozbawienia dotychczasowej kategorii drogi wojewódzkiej, ponieważ nie leży to w jego kompetencjach, nadto w istocie żadna uchwała w tym przedmiocie nie została podjęta, a wreszcie dlatego że skarżącym nie przysługuje przymiot strony w tej sprawie. Ze stanowiskiem tym, słusznie zaaprobowanym przez Sąd I instancji, generalnie należy się zgodzić. Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 ustawy 21 marca 1995 r. o drogach publicznych organem uprawnionym do pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii jest organ właściwy do zaliczenia jej do tej kategorii. W przypadku drogi gminnej, w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, nadanie takiej kategorii następuje w drodze uchwały rady gminy, zaś w odniesieniu do drogi wojewódzkiej uchwałę taką podejmuje sejmik województwa (art. 6 ust. 2 tej ustawy). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób jednak stwierdzić, aby taka uchwała została podjęta. Jak niewadliwie ustalono, na sesji w dniu [...] lipca 2015 r. Rada Gminy S. przegłosowała jedynie projekt pisma (a nie projekt uchwały) stanowiącego odpowiedź na prośbę o udzielenie informacji na temat aktualnego toku postępowania w sprawie z wniosku skarżących kasacyjnie o pozbawienie dotychczasowej kategorii drogi gminnej. Zatem nie ma przedmiotu procedowania (zaskarżenia) przez organ, do którego wniesiono podanie, niezależnie od tego, że jak trafnie wskazał organ, nie byłoby ono właściwe do rozpoznania środka odwoławczego od takiej uchwały, gdyż poza zakresem jego kognicji jest badanie aktów prawa miejscowego, do których niewątpliwie zalicza się uchwała rady gminy w przedmiocie zmiany kategorii drogi gminnej. Jeżeli taka uchwała faktycznie zostałaby podjęta, to tryb jej zaskarżenia reguluje art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym skargę na uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej może wnieść do sądu administracyjnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, o ile wcześniej wezwie organ do usunięcia zarzucanego naruszenia i wezwanie to okaże się bezskuteczne. Przeto słusznie przyjęto, iż pismo skarżących kasacyjnie z dnia [...] lipca 2015 r. zatytułowane "Odwołanie..." nie mogło wszcząć postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie w tej materii. Zatem nie doszło do naruszenia w sprawie art. 61a § 1 ani art. 61 § 1 K.p.a. niezależnie od tego, iż nie spełnia wymogu wskazania w skardze kasacyjnej przepisu, jakiemu uchybił Sąd I instancji zawartego w ustawie procesowej stosowanej przez sądy administracyjne, powołanie się na zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Poza rozważaniami pozostaje kwestia wątpliwej co najmniej właściwości organu, skoro chodzi o pozbawienie kategorii drogi wojewódzkiej. Odnosząc się natomiast do kwestii braku po stronie skarżących kasacyjnie interesu prawnego w zaskarżeniu tego typu uchwały, choć nie ma to decydującego znaczenia dla sprawy, wskazać należy po pierwsze, iż zarzut w tej materii należało pomieścić w podstawie naruszenia prawa materialnego, bo legitymacja czynna w sprawie administracyjnej wynika z przepisu prawa materialnego, po wtóre że przepisy cytowanej ustawy o drogach publicznych nie przyznają szczególnych uprawnień osobom korzystającym z takiej drogi ani właścicielom zajętych pod drogę działek, czy działek sąsiednich. Wyjątkiem jest tutaj art. 8 ust. 1a tej ustawy, zgodnie z którym podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie nadania nazwy drodze wewnętrznej wymaga uzyskania pisemnej zgody właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana. Zatem przepisy prawa materialnego nie przyznają tym osobom możności żądania określonego zachowania się, nie stwarzają na ich rzecz podmiotowego prawa publicznego uprawniającego do uznania ich interesu prawnego w zakresie objętym postępowaniem dotyczącym zmiany kategorii drogi. Takie uprawnienia nie wynikają ze wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o drogach publicznych. Uznać zatem należy, że pozbawienia określonej drogi statusu drogi gminnej przez uprawniony do tego organ - przy zachowaniu trybu podejmowania uchwały w tym zakresie - w sytuacji, gdy poprzez podjęcie uchwały właściciel nieruchomości przyległej nie jest pozbawiony dostępu do drogi publicznej, nie można traktować jako naruszenia posiadanego interesu prawnego. Tymczasem, jak to już podkreślono, interes prawny dający po myśli art. 28 K.p.a. przymiot strony postępowania administracyjnego, należy wywieść z konkretnej normy prawa materialnego. Judykatura w tym zakresie jest jednolita, określając w uproszczeniu interes prawny jako osobisty, konkretny i aktualny, prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Istnieje on więc wówczas, gdy istnieje związek generalnie o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego (może też należeć do innej gałęzi prawa), a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym (p. m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1957/11, z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1220/11 i z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 176/11, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 74/12, i cytowane tam orzecznictwo, publ. CBOSA). Zarzuty w tym zakresie okazały się więc chybione. Sąd meriti nie uchybił także art. 133 § 1 P.p.s.a., gdyż orzekał na podstawie akt sprawy, w tym akt administracyjnych, nie dokonał sprzecznych z zawartymi w nich dowodami ustaleń faktycznych, całokształt materiału rozważył i zasadnie uznając sprawę za dojrzałą do rozstrzygnięcia, zamknął rozprawę oraz wydał wyrok. Powiązanie jego naruszenia w tej sprawie z przepisami postępowania administracyjnego nie nadaje się do obrony. Na koniec należy dodać, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek dowodowy został oddalony, gdyż przeprowadzenie dowodu z treści załączonego wyroku i decyzji nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, co wynika z przedstawionego wyżej stanowiska. Poza tym wyklucza go rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe wywody stwierdzić wypadło, że skoro zastosowanie w niniejszej sprawie przez organ administracji przepisu art. 61a § 1 K.p.a. i w konsekwencji odmowa wszczęcia postępowania zostało prawidłowo przez Sąd I instancji uznane za zasadne, to podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść skutku. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku. ----------------------- 4