II OSK 1473/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. S. i S. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. S. i S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 634/18 w sprawie ze skargi M. S. i S. S. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 8 sierpnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE M. S. i S. S. (dalej jako skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku. Następnie w piśmie z dnia [...] listopada 2018 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), wystąpili z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdzili, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, jeszcze przed rozpoznaniem sprawy przez sąd może spowodować dla nich negatywne, niemożliwe do odwrócenia konsekwencje. Oświadczyli, że są właścicielami działki, gdzie znajduje się budynek, którego dotyczy obowiązek wskazany w zaskarżonej decyzji. W budynku tym dzierżawca G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zgromadziła materiały będące odpadami. Podnieśli, że nie dysponując nakazem sądowym nie mogą legalnie opróżnić budynku z materiałów nie będących ich własnością. W ich ocenie takie działanie mogłoby łączyć się z ich odpowiedzialnością karną. Za istotne uznali też brak wiedzy na temat klasy i toksyczności zgromadzonego w budynku materiału. Wobec czego niemożliwym jest zlecenie oczyszczenia terenu odpowiednim służbom. Ponieważ powyższy wniosek został złożony na 8 dni przed wyznaczonym terminem rozprawy (29 listopada 2018 r.) Sąd pierwszej instancji nie zdążył wyznaczyć posiedzenia niejawnego w celu rozpoznania ww. wniosku jeszcze przed zaplanowaną rozprawą. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 634/18, oddalił skargę skarżących. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu ww. wniosku o wstrzymanie, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że wniosek nie spełniał ustawowych wymogów bowiem skarżący nie powołali się na okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. i nie uzasadnili w tym zakresie swego wniosku. Uniemożliwiło to sądowi ocenę czy faktycznie na tle konkretnych okoliczności sprawy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. Podniesiona we wniosku argumentacja, zdaniem Sądu, nie dawała podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe postanowienie stało się prawomocne bowiem w terminie do tego przewidzianym nie zostało zaskarżone. Skarżący wnosząc skargę kasacyjną od wyroku WSA w Kielcach z dnia 29 listopada 2018 r. wystąpili ponownie z wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Powołali kolejny raz, iż podjęcie działań w celu wykonania zaskarżonej decyzji może skutkować ich odpowiedzialnością karną. Stwierdzili, że nie mogą podjąć działań zmierzających do ustalenia klasy i toksyczności zgromadzonego w budynku materiału bez narażania się na odpowiedzialność cywilnoprawną. Ponadto wskazali, że nie dysponują środkami finansowymi umożliwiającymi przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego. Skarżący podnoszą, że Sąd Rejonowy w P. zobowiązał G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. jako właściciela odpadów do przewrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 i w zw. z art. 193 P.p.s.a, oddalił wniosek skarżących kasacyjnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. NSA rozpatrywał ten wniosek w granicach określonych w art. 61 § 4 P.p.s.a. albowiem postanowienie WSA w Kielcach stało się prawomocne. Sąd oceniał czy w sprawie doszło do takiej zmiany okoliczności, która uzasadniałaby zmianę prawomocnego orzeczenia Sądu poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w granicach przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. NSA uznał, że okoliczności wskazywane w rozpatrywanym wniosku o wstrzymanie były tego samego rodzaju co okoliczności, które stanowiły przedmiot oceny WSA w Kielcach, kiedy odmówiono wstrzymania zaskarżonej decyzji. Nie było zatem podstaw do zmiany postanowienia na podstawie art. 61 § 4 P.p.s.a. a tym samym nie było możliwości uwzględnienia wniosku o wstrzymanie złożonego wraz ze skargą kasacyjną. W piśmie z dnia [...] września 2019 r. skarżący kasacyjnie reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli o zmianę postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2019 r. i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] w całości, na podstawie art. 61 § 4 w zw. z art. 61 § 3 P.p.s.a. We wniosku tym wskazano jak należy rozumieć przesłanki wstrzymania z art. 61 § 3 P.p.s.a. tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono też, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd rozważa, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji strony po ewentualnym wyeliminowaniu akt z obrotu prawnego. Mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji (nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku z przeznaczeniem na magazyn materiałów budowlanych oraz obowiązek poinformowania PINB o wykonaniu tego obowiązku) pełnomocnik wnioskodawców zauważył, że wskazany w zaskarżonej decyzji obowiązek sprowadza się do usunięcia z budynku, zlokalizowanego przy ul. N. na działce nr ew. [...] obręb [...] w P., odpadów i skutków działalności w zakresie zbierania odpadów prowadzonej przez G. Sp. z o.o. na podstawie zezwolenia na zbieranie odpadów (decyzja Starosty Pińczowskiego z dnia [...] września 2017 r., znak: [...]). Pełnomocnik wnioskodawców podniósł, że wykonanie decyzji nakazującej w istocie usunięcie odpadów, przed zbadaniem legalności rozstrzygnięcia WSA w Kielcach przez NSA może spowodować trudne do odwrócenia skutki i wyrządzić skarżącym znaczną szkodę. Koszty usługi wywozu odpadów przez odpowiedniego przedsiębiorcę mogą być na tyle wysokie, że wywołają skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Koszty te łączą się bowiem z obowiązkiem zawarcia umowy na usunięcie odpadów i ich transport do uprawnionego miejsca ich przetwarzania z wyspecjalizowanym przedsiębiorcą. Skarżący nie będą mogli wyegzekwować zwrotu kosztów z tym związanych od właściciela odpadów tj. Spółki G., albowiem podmiot ten nie posiada żadnego majątku, z którego mogłoby nastąpić zaspokojenie ich roszczeń z tego tytułu, o czym wiedzę powzięli dopiero po wydaniu przez NSA postanowienia o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. W związku z tym nie mogli uprzednio powołać się na tę okoliczność. Na potwierdzenie tego stanu rzeczy przywołano treść postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Kielcach D. B. z dnia [...] lipca 2019 r., w którym stwierdzona została m.in. bezskuteczność egzekucji wobec G. Sp. z o.o. Do wniosku załączono kopię tego postanowienia. Następnie pełnomocnik skarżących wskazał, że postanowieniami z dnia 2 sierpnia 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach nałożył na skarżących grzywnę w celu przymuszenia w wysokości po 5000 zł, z obowiązkiem zapłaty do dnia 22 października 2019 r., pod rygorem ściągnięcia w trybie egzekucji z należności pieniężnych oraz pod groźbą orzeczenia wykonania zastępczego. Ponadto skarżących obciążono opłatą za wydanie postanowienia w wysokości po 68 złotych, które należy zapłacić wraz z grzywną. Pełnomocnik skarżących podniósł, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji naraża skarżących na dodatkowe koszty związane z koniecznością zapłaty na rzecz organu I instancji stosunkowo wysokich grzywien, a także na zastosowanie przez organ egzekucyjny po terminie 22 października 2019 r., najdalej idącego ze środków egzekucyjnych, tj. wykonania zastępczego, którego istota sprowadza się do obciążenia przez organ kosztami usunięcia odpadów skarżących, których to kosztów nie będą mogli oni odzyskać od podmiotu odpowiedzialnego za zaistniały stan rzeczy. Do wniosku załączono kopię postanowienia PINB o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz zażalenia skarżących na to postanowienie. Pełnomocnik stwierdził, że skutki wykonania decyzji nie będą możliwe do odwrócenia, albowiem zaistniała zmiana rzeczywistości będzie polegać na trwałym usunięciu odpadów z nieruchomości, przy czym ponowne umieszczenie odpadów na tej samej nieruchomości należy ocenić jako niemożliwe do zrealizowania. Następnie wskazano, że postępowanie administracyjne prowadzone przez Starostę Pińczowskiego w przedmiocie cofnięcia G. Sp. z o.o. bez odszkodowania zezwolenia na zbieranie odpadów zostało zakończone ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...], bowiem Spółka ta nie zaskarżyła decyzji w tym zakresie. Orzeczono tam o obowiązku usunięcia odpadów przez Spółkę. Starosta Pińczowski prowadził wobec Spółki postępowanie egzekucyjne w zakresie wykonania orzeczonego powyższą decyzją obowiązku usunięcia odpadów, lecz nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie spowodowało jego wykonania. Starosta nie podjął żadnych dodatkowych środków zmierzających do wykonania obowiązku, co stało się podstawą do wniesienia do SKO w Kielcach skargi na bezczynność tego organu przez skarżących. Postanowieniem SKO w Kielcach z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...] uznano skargę za uzasadnioną i wyznaczono organowi dodatkowy termin do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych do dnia 24 lipca 2019 r. Odpis tego postanowienia skarżący dołączyli do wniosku o wstrzymanie. Powyższa okoliczność, zdaniem skarżących, dodatkowo uzasadnia ich twierdzenie, że ich wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadny. Podjęcie przez organ egzekucyjny właściwych czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, spowoduje, że zaskarżona decyzja stanie się bezskuteczna. Tym samym uprawdopodobnione zostało zaistnienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazano bowiem na konkretne okoliczności świadczące o tym, że w stosunku do wnioskodawców wstrzymanie zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W kolejnym piśmie z dnia [...] września 2019 r. pełnomocnik wnioskodawców nadesłał pismo ze Starostwa Powiatowego w Pińczowie datowane na dzień [...] września 2019 r., które otrzymał w dniu [...] września 2019 r. i domagał się uwzględnienia go w postępowaniu. Pismo Starosty zawiera załącznik w postaci odpowiedzi Starosty Pińczowskiego z dnia [...] lipca 2019 r. skierowanej do SKO w Kielcach. W tym ostatnim piśmie Starosta składa SKO w Kielcach wyjaśnienia dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez niego wobec firmy G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Z poczynionych tam wyjaśnień wynika, że Starosta w ramach czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wobec G. Sp. z o.o.: • wystąpił do Ministerstwa Środowiska, Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie z zapytaniem czy istnieje możliwość przyznania środków na utylizację odpadów, w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego; • wystąpił z zapytaniem do firm zajmujących się utylizacją odpadów o udzielenie informacji o szacunkowych kosztach usunięcie i utylizacji zebranych odpadów. Otrzymał informację, że szacunkowy koszt utylizacji to ok. 5 000 000 zł; • kierownik Wydziału prowadzącego sprawę wystąpił do Zarządu Powiatu Pińczowskiego o zabezpieczenie w budżecie Powiatu kwoty ok. 5 000 000 zł w celu podjęcia czynności w postaci wykonania zastępczego; Dalej Starosta informuje, że nie załatwił sprawy w terminie bowiem oczekiwał na informacje od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kielcach o sytuacji finansowej Spółki G., aby zastosować wykonanie zastępcze, które wykonywane jest na koszt zobowiązanego. Starosta zauważa, że nie ma możliwości wyegzekwowania obowiązku, którego koszt wynosi ok. 5 mln. zł w terminie kilku miesięcy, ponieważ musi zabezpieczyć środki, a informację o sytuacji finansowej Spółki otrzymał 3 lipca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował, że brak jest możliwości wyegzekwowania od Spółki jakichkolwiek kwot. Budżet na 2019 r. nie przewiduje środków na wykonanie przedmiotowego zadania. Niemożliwe jest obciążenie kosztami wykonania zastępczego zobowiązanego gdyż okazał się on nieściągalny. Oświadcza, że wystąpi o zabezpieczenie kwoty potrzebnej na realizację powyższego zadania w budżecie powiatu na 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07; ONSAiWSA z 2007 r., Nr 4, poz. 77). Uwzględnienie takiego wniosku przez Sąd jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia kolejnego wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożonego na etapie skargi kasacyjnej ma okoliczność, że w kwestia wstrzymania wykonania była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pod kątem przesłanek z art.61 § 4 P.p.s.a. Sąd ten uznał, że nie zostały przedstawione przez wnioskodawców okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i były one odmienne od dotychczas przytaczanych jako uzasadnienie poprzednich wniosków w tym zakresie. Obecnie kolejny raz należy dokonać oceny czy w aktualnie rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nowo wskazane okoliczności przemawiają za zmianą prawomocnego postanowienia NSA w tym zakresie, co jest dopuszczalne na podstawie art. 61 § 4 w zw. z art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie NSA, rozpoznawany wniosek zawiera argumentację, która pozwala uznać, że w sprawie występują okoliczności, które odpowiadają ustawowym przesłankom wstrzymania z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wykonanie zaskarżonej decyzji przed skontrolowaniem wyroku sądu I instancji przez NSA i ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji może skutkować powstaniem dla skarżących niebezpieczeństwa wyrządzenia im znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te przejawiają się w tym, że skarżący wykonując obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku tj. budynku magazynowego na materiały budowlane z budynku, w którym składowane są odpady będą w istocie zobowiązani do usunięcia zalegających tam odpadów. Ten obowiązek został na nich nałożony jako na właścicieli nieruchomości, na której zostały one składowane przez inny podmiot (G. Sp. z o.o. z siedzibą w K.) - były dzierżawca budynku, prowadzący tam działalność z zakresu gospodarowania odpadami. Istotne jest, że Spółka ta została pozbawiona pozwolenia na zbieranie odpadów prawomocną i ostateczną decyzją Starosty Pińczowskiego z dnia [...] września 2017 r., znak: [...]. Mocą tej decyzji nałożono na Spółkę obowiązek usunięcia zgromadzonych przez nią odpadów. Należy zauważyć, że z pism przedłożonych przez wnioskodawców wraz z rozpoznawanym obecnie wnioskiem o wstrzymanie wynika, że obowiązek ten nie został wykonany w terminie, a postępowanie egzekucyjne wobec Spółki jest na etapie podejmowania przez Starostę Pińczowskiego środków niezbędnych do przeprowadzenia wykonania zastępczego. Starosta ustalił, że wykonanie zastępcze będzie skutkowało zgromadzeniem na ten cel w budżecie Powiatu określonej szacunkowo kwoty w wysokości 5 mln zł. Z uwagi, na fakt braku wystarczających środków w budżecie na rok 2019 wykonanie zastępcze nie będzie możliwe w tym roku. Ponadto na podstawie prowadzonego przez komornika sądowego postępowania egzekucyjnego wobec Spółki ustalono, że Spółka nie posiada żadnego majątku, z którego można by zaspokoić roszczenia wynikające z wykonania zastępczego. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji przez skarżących, będących osobami fizycznymi, w ocenie NSA, może spowodować znaczną szkodę w ich majątku, bowiem przywracając poprzedni sposób użytkowania należącego do nich budynku muszą oni ponieść koszty usunięcia zgromadzonych tam odpadów. Jak wynika z nadesłanego przez pełnomocnika pisma Starosty Pińczowskiego do SKO w Kielcach przybliżony koszt takiego działania to 5 mln zł. Kwoty tej nie jest w stanie udźwignąć budżet jednostki samorządu terytorialnego na szczeblu powiatu. Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego należy sądzić, że takiej kwoty nie będą w stanie wyasygnować bez szkody dla własnego utrzymania osoby fizyczne. Nawet zakładając, że byłyby to osoby bardzo majętne, to nawet dla takich osób poniesienie kosztu 5 mln zł prawdopodobnie doprowadzi do zachwiania stabilnością finansów. Niewiele jest również podmiotów gospodarczych, które mogłyby bez negatywnych reperkusji dla sytuacji finansowej ponieść taki koszt. Powyższe uprawdopodabnia, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed skontrolowaniem przez NSA dotyczącego jej wyroku może skutkować niebezpieczeństwem powstania dla zobowiązanych znacznej szkody. Twierdzenie to jest tym bardziej uzasadnione jeśli weźmie się pod uwagę okoliczność braku możliwości zaspokojenia roszczenia skarżących o zwrot poniesionych kosztów usunięcia odpadów od Spółki. Z przesłanego wraz z wnioskiem o wstrzymanie postanowienia komornika sądowego wynika jednoznacznie, że Spółka nie posiada jakiegokolwiek majątku, z którego można byłoby skutecznie prowadzić egzekucję. Zatem poniesienie tak ogromnych kosztów usunięcia odpadów dodatkowo skutkować będzie brakiem perspektyw na odzyskanie ich w przyszłości od Spółki. To również świadczyć może o niebezpieczeństwie powstania znacznej szkody w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto w okolicznościach sprawy ustalonych na podstawie materiałów zgromadzonych w aktach, które to akta NSA bierze pod uwagę z urzędu oceniając wniosek o wstrzymanie, należy stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Usunięcie odpadów spowoduje istotną zmianę rzeczywistości (odpady zostaną usunięte z budynku i zagospodarowane zgodnie z prawem przez uprawniony do tego profesjonalny podmiot) bowiem należy oczekiwać, że odpady te nie wrócą już ponownie do tego budynku w razie uchylenia wyrokiem NSA zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji. Usunięcie odpadów będzie miało jednorazowy skutek definitywnego pozbycia się ich z budynku a ewentualne próby przywrócenia stanu poprzedniego niewątpliwie wymagałoby zaangażowania znacznych sił i środków, choć trudno przyjąć, że byłoby to w ogóle możliwe. Ponadto usunięcie odpadów przez wnioskodawców, zanim NSA dokona kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji, w sytuacji, kiedy postępowanie egzekucyjne wobec Spółki jest na etapie gromadzenia przez organ egzekucyjny środków na wykonanie zastępcze może doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia majątkiem przez skarżących zwłaszcza, że obowiązek ten jest kwestionowany przez skarżących, w niniejszej sprawie. Niewątpliwie zatem istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody. Zgodnie z art. 61 § 4 P.p.s.a. sąd może zmienić lub uchylić postanowienie w sprawie wstrzymania wydane, na podstawie § 2 i 3, w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zmiana okoliczności sprawy jest również przesłanką zmiany i uchylenia postanowienia prawomocnego niekończącego postępowania w sprawie o czym stanowi art. 165 P.p.s.a. Zdaniem NSA, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza te wynikające z przedłożonych przez skarżących wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania pism, uzasadniona jest zmiana zapadłego w niniejszej sprawie prawomocnego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2019 r. bowiem zmianie uległy okoliczności sprawy. Okoliczności te należy kwalifikować jako wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki wstrzymania. Należy podkreślić, że wnioskodawcy nie musieli udowadniać przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. wystarczające było ich uprawdopodobnienie. NSA na podstawie przedłożonych pism doszedł do przekonania, że w sprawie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze uznać należało, że wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. a tym samym możliwa i konieczna jest zmiana postanowienia z dnia 5 czerwca 2019 r. a w konsekwencji należało uwzględnić wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.