II SAB/Po 9/22

SENTENCJA Dnia 13 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2022 roku sprawy ze skargi Y. K. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Wielkopolskiego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2021 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, II. stwierdza, że Wojewoda Wielkopolski dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego opisanego w punkcie I. III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE W dniu 11 października 2021r. Pan Y. K. (dalej tez jako skarżący lub strona), obywatel [...], wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek został złożony przez pełnomocnika w imieniu cudzoziemca za pośrednictwem Elektronicznej Skrzynki Podawczej. Zgodnie z treścią przedmiotowego wniosku celem pobytu na terytorium RP skarżącego jest wykonywanie pracy na rzecz firmy A Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością w W.. W dniu 22 października 2021 r. do organu wpłynęło pismo o uzupełniające braki formalne wniosku skarżącego. Pismem z dnia 21 października 2021 r. (wpływ 25 października 2021 r.) pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów- zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach oraz ZUS RCA za 07, 08, 09/ 2021 na okoliczność spełnienia przesłanek do udzielenia stronie zezwolenia na pobyt czasowy. Pełnomocnik wniósł 02 listopada 2021 r. (wpływ 09 listopada 2021 r.) kolejne pismo z wnioskiem o przeprowadzenie dowodów z dokumentów- ZUS RCA z UPD za miesiąc 07, 08, 09/ 2021, ZUS ZUA z UPD i Informacji o zmianie wynagrodzenia na okoliczność spełnienia przesłanek do udzielenia stronie zezwolenia na pobyt czasowy. Następnie skarżący za pośrednictwem pełnomocnika w dniu 22 listopada 2021 r. wniósł ponaglenie na bezczynność Wojewody oraz niezałatwienie sprawy w terminie określnym w art. 35 k.p.a. Wniósł o wyznaczenie organowi dodatkowego 20 dniowego terminu załatwienia sprawy. W piśmie Wojewody z dnia 25 listopada 2021r. (przekazanie ponaglenia) wskazano, iż w związku z dyspozycją zawartą w art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. zwanym dalej k.p.a.) w związku z art. 105 i 106 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r., poz. 2354, dalej u.o.c.) postępowanie wszczynane jest w momencie, gdy zawiera co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Na dzień 25 listopada 2021 r. wniosek Pana Y. K. zawierał braki formalne, dlatego bieg terminów na załatwienie sprawy jeszcze się nie rozpoczął. Pismem z dnia 15 grudnia 2021 r. (data wpływu 21 grudnia 2021r.) Pan Y. K., za pośrednictwem swojego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Wojewody w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy z dnia 11 października 2021 r. W przedmiotowym piśmie pełnomocnik, zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 §1, art. 36 § 1 k.p.a. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt. 2) orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) przyznanie Skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ew. wymierzenie organowi grzywny, 4) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości 5) przyznanie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w toku postępowania organ nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 k.p.a. i nie zawiadomił strony o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. Zaistniała więc bezczynność organu administracji publicznej, gdyż mimo istnienia ustawowego obowiązku - w ustawowym terminie nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W ocenie skarżącego biorąc pod uwagę, że przyczyny bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu oraz, że termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony i uwzględniając również uchybienia organu należy przyjąć, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie zarówno stopień zaniedbań ze strony organu, naruszenie terminów przez organ, sposób zachowania strony, jak i okoliczności materialnoprawne przemawiają za uznaniem, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Uzasadniając wniosek w przedmiocie sumy pieniężnej wskazano zaś, że sytuacja, w której strona czeka tak długo, jak w rozpoznawanej sprawie, na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej (wydanie przez ten organ decyzji zezwalającej na pobyt czasowy) nie da się pogodzić z regułarni demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej. Organ nie może także w nieskończoność (co czyni od dłuższego już czasu) powoływać się na kłopoty kadrowe i zmiany organizacyjne. Jak wskazuje się w doktrynie przyznanie sumy pieniężnej jest swoistym zadośćuczynieniem za bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W orzecznictwie wskazuje się trafnie, że zastosowanie środka w postaci przyznania sumy pieniężnej na rzecz skarżącego ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego, a podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie sąd powinien brać pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy dotyczące stanu bezczynności. Wymierzona kara powinna uzmysłowić organowi I instancji powinność odpowiedniego organizowania czasu pracy i ustalania priorytetów działania w czasie w taki sposób, aby strony nie czekały kilkanaście miesięcy na wydanie decyzji, nie będąc przy tym zawiadomione o przyczynach ewentualnej zwłoki w terminowym rozpatrzeniu sprawy. Takie działanie narusza zasadę pogłębiania zaufania do administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie. Organ wskazał, że na dzień 4 stycznia 2022r. wniosek Pana Y. K. zawiera liczne braki formalne. Formularz wniosku nie został podpisany przez wnioskodawcę. Do akt sprawy nie dołączono czterech aktualnych fotografii spełniających wszystkie wymagania formalne. Strona nie wywiązała się także z obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 1 pkt 3 oraz III część tabeli pkt 2b załączonej do ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2021 r., poz. 1923) zgodnie z którą opłata skarbowa powinna zostać wpłacona na konto organu właściwego z chwilą złożenia wniosku o wydanie zezwolenia (pozwolenia, koncesji). Do akt sprawy nie dołączono dokumentu potwierdzającego fakt uiszczenia wymaganej opłaty. Przede wszystkim jednak, cudzoziemiec nie dokonał obowiązku osobistego stawiennictwa, który wynika z art. 105 ust 1 i 2 u.o.c. W aktach sprawy znajduje się kopia paszportu potwierdzona za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika. Nie został on jednak okazany przed pracownikiem wydziału. Wojewoda zwrócił uwagę, że z początkiem lipca wprowadzony został nowy system rezerwacji wizyt. Pracownicy urzędu telefonicznie kontaktują się z cudzoziemcami w celu uzgodnienia dogodnego dla nich terminu stawiennictwa. Kolejność wykonywanych połączeń zależy od terminu złożenia wniosku. System ten ma na celu zapewnienie równego i sprawiedliwego dostępu do złożenia odcisków linii papilarnych. Z uwagi na rosnącą liczbę wniosków, obecnie pracownicy infolinii kontaktują się z cudzoziemcami, którzy złożyli wnioski o pobyt czasowy pod koniec marca 2021 r. Ponadto, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 § 3 i art. 36 § 1 kpa jest on niezasadny, a zarzucona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie była ona bowiem spowodowana celowym działaniem, lekceważeniem strony lecz okolicznościami obiektywnymi, opisanym im.in. w uzasadnieniu do ponaglenia przekazanego do Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu 25 listopada 2021 r. Wojewoda zwrócił uwagę, że pełnomocnik w uzasadnieniu przedmiotowej skargi wskazuje, że "Organ nie może także w nieskończoność (co czyni od dłuższego już czasu) powoływać się na kłopoty kadrowe i zmiany organizacyjne." Jednakże, bezsprzeczne jest w tej sytuacji, że na czas rozpatrywania wniosków o pobyt czasowy wpływ ma zarówno ilość wpływających wniosków jak i odpływ pracowników merytorycznych prowadzących postępowania i brak możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych przez Wojewodę. W szczególności powinno się ww. okoliczności brać pod uwagę przy ocenie rażącego naruszenia prawa. Wojewoda podkreślił, że podejmuje szereg czynności mających na celu przyspieszenie rozpatrywania wniosków o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz udzielenie jak najlepszej pomocy cudzoziemcom w postępowaniach o udzielenie zezwolenia na pobyt i pracę. W swoich działaniach organ kieruje się przede wszystkim zasadą równości i sprawiedliwości społecznej. Wnioski o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy rozpatrywane są, co do zasady, w sposób chronologiczny, licząc od dnia złożenia wniosku. W postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę dla Pana Y. K. nie występują żadne przesłanki, które usprawiedliwiałyby traktowanie go w sposób uprzywilejowany. Jego sytuacja nie wyróżnia go spośród tysięcy cudzoziemców ubiegających się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Wojewoda wniósł o oddalenie wniosku o przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ew. wymierzenie organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga okazała się częściowo zasadna. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt postępowania skarżący, w dniu 11 października 2021 r. złożył drogą elektroniczną wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy, który został następnie uzupełniony przez jego pełnomocnika pismami z dnia 21 października 2021 , 22 października 2021 r. (omyłkowo wskazano datę 31 maja 2021 r.) i 02 listopada 2021 r. Do czasu wniesienia skargi jedyną czynnością jaką wykonał Wojewoda było przekazanie ponaglenia skarżącego do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców (pomijając wezwanie o pełnomocnictwo, którego odpis znajduje się w aktach sprawy- uw. Sądu). Dopiero w toku postępowania Wojewoda zawiadomił, że 31 maja 2022 r. wydane zostało zezwolenie na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lecz akta sprawy "kończą się" na Karcie weryfikacji wniosku wygenerowanej 25 listopada 2021 r. oraz Metryce sprawy wygenerowanej 04 stycznia 2022 r. Sądowi nie jest więc znane jakie działania dalej podjęto, które doprowadziły jednak do wydania zezwolenia na rzecz skarżącego. W dacie wniesienia skargi organ nie rozpoznał wniosku skarżącego i nie wydał aktu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Sąd ocenia zarzut bezczynności z uwzględnieniem granicy czasowej jaką wytycza właśnie wniesienie skargi do Sądu i przekazanie zgromadzonych do tego momentu akt postępowania. W tym miejscu należy przypomnieć, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada szybkości. W art. 12 § 1 k.p.a. wskazano, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z kolei w § 2 tego przepisu przewidziano, że sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Konkretyzując terminy do załatwienia sprawy administracyjnej w art. 35 § 1 k.p.a. powtórzono, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Z przywołanych wyżej przepisów wyprowadzić można wniosek, że prawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne powinno zmierzać do szybkiego i sprawnego załatwienia sprawy, przy czym w przypadku, gdy sprawa ma nieskomplikowany charakter, a do wniosku załączone zostały wszystkie niezbędne dokumenty, rozstrzygnięcie kończące postępowanie powinno zostać podjęte niezwłocznie. W pozostałych przypadkach, w szczególności, gdy organ przed wydaniem rozstrzygnięcia musi przeprowadzić postępowanie dowodowe, sprawa powinna zostać zakończona w rozsądnym terminie, a postępowanie powinno być prowadzone w taki sposób, aby ten rozsądny termin zachować. W szczególności dotyczy to sprawnego i szybkiego podejmowania kolejnych działań zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. W świetle przywołanych regulacji nie ulega, zdaniem Sądu, wątpliwości, że organ mimo otrzymania wniosku skarżącego nie wykonał żadnych czynności zmierzających do jego rozpoznania- w tym nie wezwał do uzupełnienia braków, które tak szczegółowo wypunktował w odpowiedzi na skargę. Terminowo przekazał wyłącznie ponaglenie do Szefa Urzędu. W dacie wniesienia skargi terminy rozpoznania wniosku zostały już przez organ przekroczone. Sąd nie podziela tym samym wyrażonej w odpowiedzi na skargę opinii Wojewody, z której wynika, że postępowanie w sprawie rozpocznie swój bieg dopiero w dacie uzupełnienia wniosku. Akceptacja takiego sposobu procedowania prowadziłaby bowiem do zupełnie bezkarnej i pozostającej poza jakąkolwiek kontrolą przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Niedopuszczalna jest bowiem, zdaniem Sądu sytuacja, w której wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku następuje po upływie terminu do załatwienia sprawy. Należy zwrócić uwagę, że mimo obowiązków ciążących na stronie postępowania dotyczących spełnienia wszystkich wymogów formalnych, również dotyczących podania (wniosku), określonych w art. 63 § 2 k.p.a. oraz art. 105 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1, 2 i 4 u.o.c., wszczęcie postępowania administracyjnego następuje z dniem doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Braki formalne podania mają istotny wpływ na dalsze prowadzenie postępowania, jednakże "niepełny" wniosek nie może nie powodować zawisłości sprawy przed organem administracji publicznej. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a.: "Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania". Powyższe oznacza, że nawet jeśli podanie nie spełnia warunków formalnych określonych prawem, to i tak należy uznać, że postępowanie zostało wszczęte. Jeżeli w wyniku wszczęcia postępowania, strona uchybi terminowi do uzupełnienia braków formalnych, dopiero wówczas zachodzi podstawa do zakończenia postępowania w formie czynności materialno-technicznej polegającej na pozostawieniu podania bez rozpoznania. Podanie nie spełniające wymogów formalnych wszczyna postępowanie, ponieważ dzięki temu strona ma świadomość, że jej sprawie nadano bieg, a sama zakończy się rozstrzygnięciem (niezależnie od tego czy korzystnym czy niekorzystnym). Ponadto, wykładnia systemowa skłania do wniosku, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych uregulowane w k.p.a., w rozdziale dotyczącym wszczęcia postępowania (dział II. rozdział 1 k.p.a.) może mieć zastosowanie, gdy postępowanie już się toczy. Odwrotne rozumienie doprowadziłoby do niedopuszczalnego stanu rzeczy, w którym w toku postępowania administracyjnego nie można byłoby wezwać strony do uzupełnienia braków formalnych, a to skazywałoby stronę postępowania na niekorzystne dla niej zakończenie sprawy administracyjnej (tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 25/21, z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. IV SAB/Po 210/21, CBOSA). Sąd dostrzega, iż złożony przez skarżącego wniosek był niekompletny i zawierał błędne dane, nie zmienia to jednak faktu, iż skoro organ dokonując jego rejestracji dostrzegł uchybienia, to wezwanie do ich usunięcia powinno nastąpić niezwłocznie, a więc w takim czasie, aby możliwe było zakończenie postępowania i wydanie decyzji w rozsądnym terminie. W rozpoznawanej sprawie organ nie dokonał żadnych czynności i przekroczył terminy załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu niewystarczające są również te wyjaśnienia organu, które dotyczą "natłoku spraw" spływających do organu, czy też "niewystarczającej obsady kadrowej". Wewnętrzna organizacja pracy organu nie powinna uniemożliwiać braku podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie (poza przekazaniem ponaglenia) przez okres pięciu miesięcy. Ponadto, w ocenie Sądu, o czym Sąd wypowiadał się również w swoim wcześniejszym orzecznictwie, wydaje się, że racjonale z punktu ekonomiki pracy urzędu byłoby, aby szczupłe zasoby kadrowe, na które powołuje się organ w odpowiedzi na skargę, w pierwszej kolejności były zaangażowane w celu dokonywania czynności zmierzających do merytorycznego załatwiania spraw, tak aby stan załatwiania spraw postępował. Niemniej jednak te okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie "rażącego naruszenia prawa". Należy również podkreślić, że brak rozpoznania wniosku skarżącego oznacza dla niego niepewność jego sytuacji prawnej związanej z pobytem, ale przede wszystkim z uprawnieniami, jakie wynikają z pozwolenia na pobyt czasowy. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprawa z wniosku skarżącego nie została rozpatrzona w przewidzianym przepisami k.p.a. terminie, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a." Wydanie w toku postępowania sądowego decyzji – zezwolenia skarżącemu na pobyt i pracę - skutkowało koniecznością umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności, tj. w zakresie wynikającym z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a; o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. rzeczą Sądu było dokonanie oceny, czy bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, bowiem od dnia złożenia wniosku do dnia wniesienia skargi upłynęły około 2 miesiące. Sąd, jak już wcześniej wskazano, nie może oceniać bezczynności z perspektywy wydania decyzji 31 maja 2022 r. ponieważ dysponuje aktami jedynie do momentu weryfikacji wniosku przez organ tj. do 25 listopada 2021 r. O ile wiec Sąd stwierdził, ze organ był bezczynny bowiem nie podjął żadnych czynności zmierzających do dalszego procedowania wniosku skarżącego w okresie do dnia wniesienia skargi, tym jednak krótki okres czasu skłonił Sąd do przekonania o tym, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tych względów Sąd oddalił skargę w zakresie przyznania skarżącemu sumy pieniężnej oraz wymierzenia organowi grzywny. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że wnioski skarżącego w tym zakresie, jakkolwiek sformułowane przez pełnomocnika profesjonalnego, nie zawierają żadnego uzasadnienia zarówno co do zasadności przyznania sumy pieniężnej i wymierzenia grzywny, jak i co do ich wysokości, ani nie powołują żadnych konkretnych okoliczności związanych z osobą skarżącego. Ponadto w dacie orzekania przez Sąd skarżący uzyskał już zezwolenie na pobyt i pracę, a stan bezczynności ustał. W zakresie tych wniosków skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 597 zł, która to kwota obejmuje uiszczony wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika i opłatę skarbową od pełnomocnictwa.