II SA/Ol 712/08

SENTENCJA Dnia 4 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 września 2008 roku sprawy ze skargi W. E. D. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia "[...]" znak "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118) oraz art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071) wstrzymał roboty budowlane przy rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr "[...]" w miejscowości P., gm. O., prowadzone przez W. E. D. bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 60 dni: zaświadczenia Burmistrza o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z zagospodarowaniem działki oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu postanowienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż decyzją z dnia "[...]" znak: "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił jego decyzję z dnia "[...]" nakazującą rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Pouczył też stronę, że przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów będzie traktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych –art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego. W drodze postanowienia zostanie nałożona opłata legalizacyjna, zgodnie z art. 49 ust. 1 i 2 wskazanej ustawy. Natomiast niewykonanie w terminie nałożonych obowiązków spowoduje wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu – art. 48 ust. 4 ustawy. Organ wskazał też, że postanowienie jest ostateczne. W dniu 1 sierpnia 2008r. (data nadania pocztowego) W. E. D. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia. Skarżąca uzasadniła m.in., że nie wykonuje żadnych robót budowlanych, zatem zaskarżone postanowienie jest totalną pomyłką. Wskazała, że wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007r. tut. Sąd uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji w przedmiocie nakazanej jej rozbiórki, w celu ustalenia stanu faktycznego. Zdaniem skarżącej wydane postanowienie jest niezgodne z zaleceniami Sądu. Podniosła, że sporna sień powstała w czasie międzywojennym razem z całym domem. Odnośnie nałożonych obowiązków strona stwierdziła, że są to "życzenia" organu, dla niej absurdalne i nie ma zamiaru narażać się na związane z tym koszty. Ponadto zdaniem skarżącej, organ – zaznaczając, że postanowienie jest ostateczne – złośliwie zamknął jej drogę do złożenia zażalenia i tym samym udowodnienia powoływanych przez nią okoliczności. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, iż decyzją z dnia "[...]" znak: "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylił jego decyzję z dnia "[...]", nakazującą rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W związku z tym zawiadomieniem z dnia 24 stycznia 2008r. poinformował strony o trwającym postępowaniu w przedmiotowej sprawie. W celu usunięcia wskazanych przez organ II instancji braków postępowania oraz ustalenia stanu faktycznego, przeprowadzono postępowanie uzupełniające, w wyniku którego zostało wydane zaskarżone postanowienie, umożliwiające legalizację rozbudowy budynku mieszkalnego wykonanej bez wymaganego pozwolenia. Wyjaśnił, że postanowienie o wstrzymaniu robót (w postępowaniu legalizacyjnym, w myśl art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane) wydaje się bez względu na stopień ich zaawansowania, także wówczas, gdy prace zostały już faktycznie zakończone, gdyż z prawnego punktu widzenia budowa trwa do chwili uzyskania prawa legalnego użytkowania obiektu. Organ podkreślił też, że na postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku w celu doprowadzenia samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem nie przysługuje zażalenie. Ponadto zauważył, że zarzuty podniesione przez skarżącą nie mają wpływu na treść zaskarżonego postanowienia i podtrzymał stanowisko zawarte w tym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji tego Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty, a contrario skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) lub gdy przepis szczególny tak stanowi – jeżeli organ administracji publicznej wydaje postanowienie w oparciu o taki przepis. Takie ukształtowanie prawa do wniesienia zażalenia wynika z charakteru postanowienia, które w zasadzie nie załatwia sprawy, lecz dotyczy samego postępowania w sprawie. Dlatego nie ma tu znaczenia wola podmiotu dotkniętego postanowieniem. Prawo zażalenia wynika z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo. Zastosowany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepis art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych oraz nałożeniu obowiązku przedłożenia dokumentów, w razie spełnienia określonych tym przepisem przesłanek materialnoprawnych. Przepis ten nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia wydanego na jego podstawie, do wniesienia zażalenia. Tym samym skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z mocy art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i dlatego na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy, skargę należało odrzucić. Na marginesie jedynie wyjaśnić skarżącej należy, że zgodnie z art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego skarżąca będzie mogła zakwestionować treść przedmiotowego postanowienia, gdy sprawa robót budowlanych dotyczących rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr "[...]" w miejscowości P., gm. O., zostanie rozstrzygnięta decyzją administracyjną – w trybie odwoławczym od tej decyzji (por. wyrok. WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 602/06 LEX nr 258270 oraz wyrok NSA z dnia 29 września 2005r. sygn. akt II OSK 33/05 LEX nr 195005).