II OZ 1331/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 września 2007r., sygn. akt II SAB/Rz 15/05 oddalające wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 marca 2006r., sygn. akt II SAB/Rz 15/05 w sprawie ze skargi R. N. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w przedmiocie nie wydania decyzji administracyjnej w sprawie degradacji gruntów rolnych p o s t a n a w i a oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 4 września 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek R. N. o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 marca 2006r. uwzględniającego skargę R. N. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w przedmiocie nie wydania decyzji administracyjnej w sprawie degradacji gruntów rolnych i zobowiązującego ten organ do wydania decyzji administracyjnej w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia wyroku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skoro stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." uzupełnieniu podlega wyłącznie sentencja wyroku i może ono nastąpić tylko na wniosek strony złożony w terminie 14 dni od jego doręczenia lub ogłoszenia - rozpoznawany wniosek skarżącego o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 marca 2006r. należy uznać za nieuzasadniony i podlegający oddaleniu na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. Wniosek ten został bowiem złożony po upływie siedemnastu miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu wyroku, a nadto dotyczył uzupełnienia jego uzasadnienia. W piśmie datowanym na 2 października 2007r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu błąd w ustaleniach okoliczności faktycznych i wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o uzupełnienie wyroku i zamieszczenie, choćby w jego sentencji, zarzutów uwypuklonych w skardze. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnosi, że w ustawowym terminie 14 dni od doręczenia wyroku złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosek o uzupełnienie, który został rozpoznany postanowieniem tego Sądu z dnia 28 kwietnia 2006r. oddalającym wniosek o uzupełnienie wyroku. Skarżący wskazał także, że treść sentencji tego wyroku zawiera prawidłowo sformułowany przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie, natomiast "skrajną patologią dotknięte jest uzasadnienie". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Słusznie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skoro wyrok tego Sądu objęty rozpoznawanym wnioskiem o uzupełnienie został skarżącemu doręczony wraz z uzasadnieniem dnia 28 marca 2006r. to wniosek o jego uzupełnienie nadany w urzędzie pocztowym w sierpniu 2007r. został wniesiony z uchybieniem 14-sto dniowego terminu określonego w art. 157 § 1 p.p.s.a. i choćby z tej przyczyny podlegał oddaleniu. Dla sposobu rozpoznania sprawy nie ma znaczenia powoływana przez skarżącego okoliczność, że wcześniej - z zachowaniem ustawowego terminu - wnosił on o uzupełnienie wyroku, skoro rozpoznawany wniosek jest pismem nowym (wszczynającym inne postępowanie wpadkowe), a nadto zawiera inne żądania aniżeli wcześniejszy. Również przyjęcie przez Sąd I instancji, że skarżący domaga się w istocie uzupełnienia uzasadnienia wyroku wydaje się być prawidłowe, skoro treść zażalenia zawiera sformułowanie o zupełności sentencji. Fakt, że skarżącemu jest obojętne w jakiej części wyroku znajdą się twierdzenia, których umieszczenia się domaga nie może przesądzać o zasadności wniosku. Skoro zaś skarżący domaga się uzupełnienia uzasadnienia - jego wniosek winien zostać oddalony z uwagi na niemożność dokonania uzupełnienia wyroku w tym zakresie, co słusznie podniósł Sąd I instancji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 197 w zw. z art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.