III SA/Wa 1246/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek, , po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej w sprawie ze skargi S. M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie skargi na interpretację indywidualną w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania interpretacji indywidualnej- UZASADNIENIE S. M. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł skargę na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia [...] lutego 2010 r. dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania przychodu wydatkowanego na sfinansowanie zakupu nowej nieruchomości poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi złożył wniosek, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej interpretacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wskazał, iż z uwagi na zbliżający się termin rozliczenia podatkowego (w dniu 26 maja 2010 r.) niniejszy wniosek jest uzasadniony. Wskazał, iż zarówno on jak i jego żona utracili pracę w Norwegii i muszą teraz utrzymywać czteroosobową rodzinę z norweskiego zasiłku dla bezrobotnych. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży mieszkania w Polsce w całości wydatkowali na swoje potrzeby mieszkaniowe w Norwegii. Z otrzymywanego zasiłku muszą spłacać kredyt jaki zaciągnęli w norweskim banku na zakup mieszkania w Norwegii. Aby zapłacić podatek w dniu 26 maja 2010 r. – po 4.850 zł przez każdego z małżonków oraz połowę odsetek liczonych od dnia 9 czerwca 2008 r. do dnia 26 maja 2010 r. musieliby spieniężyć posiadany samochód osobowy, którym uprzednio dojeżdżali do pracy. Pozbycie się samochodu znacznie utrudniłoby im możliwość zarobkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z mocy § 2 art. 61 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi: 1) na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; 2) na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części; 3) na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz na akty terenowych organów administracji rządowej - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie uchwały lub aktu w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Jak wynika z brzmienia wyżej wymienionego przepisu strona w postępowaniu sądowoadministracyjnym może domagać się udzielenia ochrony tymczasowej, przy czym ustawodawca nie określił pozytywnych przesłanek uzasadniających wstrzymanie; wskazał jedynie w § 2 pkt 1 i 3 P.p.s.a. kiedy wstrzymanie nie jest dopuszczalne; w pozostałych przypadkach mamy do czynienia z uznaniem administracyjnym. Wskazać również należy, iż dyspozycja art. 61 P.p.s.a. rozróżnia wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przez organ administracyjny i przez sąd. Możliwość wstrzymania istnieje w przypadkach, w których akt lub czynność, będąca przedmiotem kontroli sądu, podlega wykonaniu. Innymi słowy przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie lub doprowadzenie, również w trybie egzekucji, do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie; tym samym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy akt wymaga też wykonania. Zdaniem Sądu nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów, które dla sprowadzenia stanu prawnego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych, jak w przypadku wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej O.p.). Wykonanie aktu administracyjnego ma miejsce w przypadku aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; LexisNexis, W-wa, 2005, strona 295; również T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, strona 146, Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z 23 stycznia 1997r. w sprawie SAlRz 1382/96, OSP 1998, z.3, poz. 54). W niniejszej sprawie Sąd ma rozstrzygnąć skargę na interpretację indywidualną, która jako taka nie kreuje obowiązków lub uprawnień konkretnych podmiotów, nie może tym samym podlegać przymusowemu wykonaniu np. w drodze egzekucji administracyjnej. Jak stanowi art. 14 c zd. 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, nie ustala jednak nakazu powinnego zachowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 2 pkt 2 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.