II FZ 577/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 713/07 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi R.O. na postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w K. z dnia 6 czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną R.O. od wyroku tego Sądu z dnia 7 lipca 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu podano, że nie został uiszczony wpis stały należny od przedmiotowej skargi kasacyjnej. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię w okolicznościach faktycznych sprawy oraz naruszenie § 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie. Wskazując na takie podstawy wniesiono o uchylenie postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik zwrócił m.in. uwagę, że wpis stały pobierany jest w sprawach, w których przedmiotem skargi jest postanowieniem, a nie wyrok – jak w przedmiotowej sprawie, zatem powinien zostać pobrany wpis stosunkowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 2 ust. 1 pkt 7 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Przepis ten wskazuje, że wpis stały w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wynosi 100 zł. Niniejsza sprawa nie dotyczy w ogóle tej kwestii. Przedmiotem zaskarżenia jest kwestia odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na jej nieopłacenie wpisem stałym, a nie nieuiszczenie wpisu od zażalenia. Sąd wojewódzki nie stosował tego przepisu, a tym samym nie miał możliwości go naruszyć. Ponadto przypomnienia wymaga, że w przypadku, kiedy pismo wnoszone jest przez adwokata lub radcę prawnego, a podlega opłacie stałej, na sądzie nie ciąży obowiązek wynikający z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ratio legis normy zawartej w art. 221 powoływanej ustawy jest oczywiste. Od osób wykonujących wykwalifikowane zawody prawnicze i świadczących profesjonalną pomoc prawną wymaga się znajomości prawa w stopniu umożliwiającym im na tyle samodzielne działanie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, aby nie było konieczne dodatkowe instruowanie ich przez sąd. Ustawodawca wychodzi zatem z założenia, że powinny one znać wysokość opłat sądowych, jeżeli mają one charakter opłaty stałej i samodzielnie je uiszczać bez konieczności osobnego wzywania przez sąd. Przedmiotem całego postępowania jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., a zatem stosownie do § 2 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów należny w sprawie jest wpis stały. W pierwszej instancji skarżący działał osobiście, a zatem został wezwany do uiszczenia tego wpis, natomiast wnosząc skargę kasacyjną działał przez profesjonalnego pełnomocnika i w takiej sytuacji wpis winien zostać uiszczony bez wezwania. Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art.197 § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.