II AKzw 651/24

<p>Sygn. akt II AKzw 651/24</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 1 sierpnia 2024 roku</p> <p>Sąd Apelacyjny w Krakowie, II Wydział Karny, w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO del. Łukasz Sadkowski</p> <p>Protokolant: Dariusz Kubat</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza del. do Prokuratury Regionalnej w Krakowie Edyty Kulik </p> <p>po rozpoznaniu w sprawie</p> <p> <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>skazanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> i innych</p> <p>zażalenia obrońcy</p> <p>na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnowie</p> <p>z dnia 15 maja 2024 roku, sygn. akt III Kow 689/24</p> <p>w przedmiocie umorzenia postępowania o udzielenie zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 k.k.w.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia</strong> </p> <p>I.  zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że w jego punkcie I. po wyrażeniu: „na odbywanie” dodać wyrażenie: „w systemie dozoru elektronicznego”;</p> <p>II.  utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałym zakresie;</p> <p>III.  zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków postępowania odwoławczego.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 maja 2024 roku, sygn. akt III Kow 689/24, Sąd Okręgowy w Tarnowie umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia skazanemu zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego reszty kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Przemyślu z dnia 27 marca 2019 roku, sygn. akt II K 22/17, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 26 października 2020 roku, sygn. akt II AKa 66/19 [<em> <!-- -->vide </em>k. 38-39].</p> <p>Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł obrońca, który zarzucił obrazę przepisów:</p> <p>1.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 43)">art. 43</a>la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 k.k.w.</a> w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2023 roku w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> poprzez ich wadliwe niezastosowanie wobec skazanego, skutkujące błędnym uznaniem, że skazany nie może z powodów formalnych uzyskać zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego i umorzeniem postępowania w sprawie, w sytuacji gdy Sąd I instancji miał obowiązek je zastosować, ponadto wobec skazanego zachodzi oczywista podstawa do zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> z uwagi na datę czynu, jak i datę prawomocnego wyroku, czyli czas gdy przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 43)">art. 43</a>la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 k.k.w.</a> w obecnym brzmieniu nie obowiązywał, a zastosowanie powyższych przepisów w sposób jednoznaczny przemawia za uznaniem, iż skazany może ubiegać się o powyższe dobrodziejstwo;</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 k.k.w.</a> mającą zasadniczy wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegającą na dokonaniu przez Sąd I instancji dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki oraz doświadczeniem życiowym oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkującej uznaniem, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skazanego, w sytuacji gdy wnikliwa i prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego w sposób jednoznaczny za tym przemawia.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty odwoławcze obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Tarnowie, wraz ze wstrzymaniem wykonania wobec skazanego kary pozbawienia wolności. Alternatywnie skarżący obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu zezwolenia na dozór elektroniczny [<em> <!-- -->vide </em>k. 45-49].</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.</p> <p>Co do istoty zaskarżonego rozstrzygnięcia zażalenie obrońcy nie było zasadne. Instancyjna kontrola wywołana obrończym zażaleniem doprowadziła jedynie do korygującej zmiany brzmienia sentencji zaskarżonego rozstrzygnięcia, by ta miała precyzyjne brzmienie, odpowiadające ustawowemu sformułowaniu. Z perspektywy sytuacji procesowej skazanego korekta ta miała jednakowoż neutralny charakter.</p> <p>Bez wątpienia niezasadne były zarzuty odwoławcze wniesionego zażalenia, które w sposób łączny kontestowały stanowisko Sądu <em> <!-- -->a quo</em> o stosowalności na gruncie przedmiotowej sprawy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 43)">art. 43</a>la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 k.k.w.</a> w jego aktualnym brzmieniu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> (tu na zasadzie odesłania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 k.k.w.</a>) jako ogólnej reguły intertemporalnej może być wyłączone wyjątkowym (szczególnym) unormowaniem międzyczasowym (<em> <!-- -->vide </em>V. Wrzosek-Konarska (red.), Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2023, wyd. 4, s. 65-66; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2021 roku, sygn. akt I KZP 2/21).</p> <p>Taki zaś właśnie charakter (<em> <!-- -->lex specialis</em>) względem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 k.k.w.</a> ma art. 30 ustawy nowelizującej z dnia 7 lipca 2022 roku (Dz.U. z 2022 r., poz. 2600), który stanowi <em> <!-- -->in extenso</em>, że: „Do niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowań prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 10 [<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">k.k.w.</a> – przyp.], z wyłączeniem wszczętych i niezakończonych postępowań w przedmiocie udzielenia przerwy w wykonaniu kary, stosuje się do ich prawomocnego zakończenia przepisy ustawy zmienianej w art. 10 w brzmieniu dotychczasowym.”. Niewątpliwie zaś w kontekście przedmiotowej sprawy wynikają z rzeczonego przepisu dwie normy intertemporalne: po pierwsze (literalnie) – do postępowania o dozór elektroniczny wszczętego i niezakończonego przed chwilą nowelizacji zastosowanie znajduje art. 43la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 k.k.w.</a> w starym brzmieniu; po drugie (<em> <!-- -->a contrario</em>) – do postępowania o dozór elektroniczny wszczętego po chwili nowelizacji zastosowanie znajduje art. 43la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 k.k.w.</a> w nowym brzmieniu.</p> <p>Powyższą wykładnię art. 30 ww. ustawy nowelizującej, a także jego wyjątkowy charakter względem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 k.k.w.</a>, poza wymienionym klarownym, językowym jego znaczeniem, wspierało zaś wprost stanowisko Sądu Najwyższego z postanowienia z dnia 12 maja 2021 roku, sygn. akt V KK 551/20, które skarżący obrońca przywołał na poparcie swej argumentacji, choć właśnie wypływały z niego całkowicie odmienne konkluzje.</p> <p>Otóż, Sąd Najwyższy zajmując się wówczas problem zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 152;art. 152 § 1)">art. 152 § 1 k.k.w.</a> (ekstraordynaryjne zawieszenie kary pozbawienia wolności na okres próby) po dniu jego uchylenia, które nastąpiło z dniem 5 października 2019 roku, klarownie właśnie stwierdził, że: „Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 8 ustawy nowelizacyjnej z 2019 roku, stanowiącego <em> <!-- -->lex specialis</em> w stosunku do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>, co doprowadziło do nieuprawnionego zastosowania przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 152;art. 152 § 1)">art. 152 § 1 k.k.w.</a> (w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.), który w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia – na skutek całkowitego uchylenia – nie mógł stanowić jego podstawy prawnej.”. Tak zatem i na gruncie niniejszej sprawy rozstrzygające znaczenie miała reguła międzyczasowa z ww. art. 30 ustawy nowelizującej, wyłączająca zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 k.k.w.</a> </p> <p>Odnośnie natomiast odwołania się przez skarżącego obrońcę do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2023 roku, sygn. akt I KZP 18/22 oraz do artykułu autorstwa Konrada Lipińskiego (Przestępczość zawodowa i zorganizowana a zezwolenie na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, Palestra 5/2021, s. 6-15), to wymienione pozycje dyskursu odnosiły się do wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 43)">art. 43</a>la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 k.k.w.</a> starym brzmieniu, gdzie w orzecznictwie pojawił się problem systemowego (kaskadowego) odesłania do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65)">art. 65 k.k.</a> poprzez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> Wobec zatem opisanej nowelizacji, gdzie w nowym brzmieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 43)">art. 43</a>la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 k.k.w.</a> obejmuje wprost sprawców, o których mowa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1;art. 65 § 2)">art. 65 § 1 i 2 k.k.</a>, wymienione poglądy Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej stały się nieaktualne, co zresztą Sąd <em> <!-- --> a quo </em>trafnie już odnotował.</p> <p>Nadto, w odniesieniu do rzekomych tez wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 16 listopada 2023 roku, sygn. akt II AKa 114/23 i postanowienia tego Sądu w sprawie o sygn. akt II AKzw 24/24, to wymienione pozycje orzecznicze nie zostały nigdzie opublikowane, zaś skarżący obrońca – wbrew ciążącemu na nim obowiązku dowodzenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 19;art. 19 § 3)">art. 19 § 3 k.k.w.</a>) – nie przedłożył ich wraz ze swym zażaleniem, ani też nie formułował wniosku o zwrócenie się o ich odpisy. Brak było zatem powodów by rozważać przytoczoną tam argumentację.</p> <p>Z tych dlatego względów słuszne było przekonanie Sądu <em> <!-- -->a quo</em>, że na gruncie przedmiotowej sprawy zastosowanie znajdował <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 43)">art. 43</a>la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 k.k.w.</a> w jego aktualnym brzmieniu. W rezultacie, skazany jako sprawca przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a>, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 2)">art. 65 § 2 k.k.</a>, nie spełnił przesłanki formalnej z wymienionego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 43)">art. 43</a>la <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 k.k.w.</a>, który właśnie zakazuje bez wyjątku objęcia dozorem elektronicznym m.in. sprawcy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 2)">art. 65 § 2 k.k.</a> Dlatego też przedmiotowe postępowanie wywołane obrończym wnioskiem należało umorzyć na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 15;art. 15 § 1)">art. 15 § 1 k.k.w.</a> jako bezprzedmiotowe z wymienionego formalnego powodu, co też słusznie Sąd <em> <!-- -->a quo </em>uczynił.</p> <p>Niezależnie od powyższego, kierując się postulatem precyzyjności brzmienia sądowych rozstrzygnięć, należało skorygować sentencję zaskarżonego postanowienia, biorąc za punkt wyjścia ustawowe wyrażenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 43)">art. 43</a>zaa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (§ 1)">§ 1 k.k.w.</a> <em> <!-- -->in principio</em> („zezwolenie na odbycie przez skazanego kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego”), gdzie błędnie opuszczono wyrażenie: „w systemie dozoru elektronicznego” nie określając tym samym o jakie zezwolenie chodzi. Bez wątpienia tego rodzaju korekta miała jedynie porządkujący walor – neutralny z perspektywy sytuacji procesowej skazanego.</p> <p>W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, na podstawie przywołanych tam przepisów prawa, zwalniając skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego, bowiem ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe, skoro przebywając w izolacji penitencjarnej, ma on ograniczone możliwości zarobkowania.</p> </div>