I C 500/22

Суды общей юрисдикции2024-08-01

Номер дела

I C 500/22

Дата решения

2024-08-01

Тип

SENTENCE

Судьи

Anna Wołujewicz (PRESIDING_JUDGE)

Текст решения

Sygn. akt: I C 500/22 upr <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 1 sierpnia 2024 roku Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie: <table> <colgroup> <col width="192"/> <col width="519"/> </colgroup> <tr> <td> Przewodniczący: </td> <td> Sędzia Anna Wołujewicz </td> </tr> <tr> <td> Protokolant: </td> <td> p.o. protokolanta sądowego Alicja Sas </td> </tr> </table> po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2024 roku w Człuchowie na rozprawie sprawy z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w (...) przeciwko (...), (...), (...) o zapłatę oddala powództwo Sygn. akt I C 500/22 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Powód Wspólnota Mieszkaniowa (...) w (...) wniósł przeciwko pozwanym (...), (...), (...) pozew o zapłatę solidarnie kwoty 8.436,05 zł. wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że (...) wraz z siostrą (...) są współwłaścicielkami w ½ części lokalu mieszkalnego położonego w (...) (...). Z pozwu wynika, że aktualnie lokal zajmuje też mąż (...) (...). Powód wskazał, że przedmiotowy lokal wchodzi w skład Wspólnoty Mieszkaniowej (...), która to wspólnota powierzyła uchwałą(...). zarząd nieruchomością wspólną (...) w (...), a następnie zawarła umowę z dnia 14 marca 2011 r. Zgodnie z § 2 ust 8 umowy do obowiązków zarządcy należy pobieranie od właścicieli w kasie zarządcy miesięcznych opłat za utrzymywanie lokalu i dokonywanie wymiarów opłat, a także na podstawie ust 10 windykacji pozasądowych należności. Powód wskazał, że pozwani zalegają z zapłatą czynszu i innych opłat eksploatacyjnych, w związku z czym powódka za pośrednictwem zarządcy wezwała ich do zapłaty. Pomimo wezwania pozwani nie uregulowali należności, w związku z czym zdaniem powoda powództwo jest konieczne i uzasadnione. Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2023 r. pełnomocnik powoda sprostował zestawienie zaległości w stosunku do (...), w ten sposób, że określił, że zestawienie dotyczy okresu od lipca 2021r. a nie jak w zestawieniu od lipca 2022 r. Pozwana (...) na rozprawie wskazała, że pozew jest zasadny. Na rozprawie w dniu 17 lipca 2024 r. pozwana (...) wskazała, że nie zgadza się aby zapłacić żądaną przez powoda kwotę. Podkreślała, że nie mieszka tam od 20 lat, a od 18 lat jest wymeldowana. Wyjaśniła, że mieszka tam jej siostra z rodziną. Przyznała że jest współwłaścicielem tego lokalu i że nie płaci żadnych należności związanych z tym lokalem, ponieważ mieszka tam jej siostra z mężem. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwane (...), (...) są współwłaścicielkami w ½ części lokalu mieszkalnego położonego w (...) (...). Aktualnie lokal zajmuje (...) i jej mąż (...). Pozwana (...) od ok. 20 lat w tym mieszkaniu nie mieszka. Przedmiotowy lokal wchodzi w skład Wspólnoty Mieszkaniowej (...), która to wspólnota powierzyła uchwałą nr 5/11 z dnia 14 marca 2011r. zarząd nieruchomością wspólną (...) w (...), z którym zawarła umowę z dnia 14 marca 2011 r. o zarządzanie (administrowanie) nieruchomością wspólną. Zgodnie z § 2 ust 8 umowy do obowiązków zarządcy należy pobieranie od właścicieli w kasie zarządcy miesięcznych opłat za utrzymywanie lokalu i dokonywanie wymiarów opłat, a na podstawie § 2 ust 10 umowy do obowiązków zarządcy należała windykacja pozasądowych należności z tytułu kosztów zarządu, funduszu remontowego, odsetek, opłat za media, pożytków oraz innych przychodów z nieruchomości wspólnej. bezsporne, ponadto dowód: odpis księgi wieczystej k. 10-13, uchwała k. 14, umowa k. 15-21 Pozwani zalegali z opłatami związanymi z ww. lokalem. W związku z powyższym Prezes Zarządu (...) w (...) wystawił zestawienie z wyszczególnieniem zaległości mieszkaniowych skierowanych do (...), (...) - oznaczonych jako właściciel, dotyczące zadłużenia z tytułu kosztów zarządu i innych opłat za kres od 1 lipca 2021 do września 2022 r. Drugie zestawienie było skierowane do (...). W zestawieniach wskazano iż zadłużenie z tytułu kosztów zarządu, czynszu najmu wynosi 1.571,36, z tytułu centralnego ogrzewania – 4.062,43, tytułu opłat za wodę i n. płynnych 603,55 zł., z tytułu wywozu nieczystości stałych 294 zł., z tytułu f. remontowego – 1568,42 zł oraz z tytułu odsetek 336,29 zł.  bezsporne, ponadto dowód: zestawienie k. 23,24, potwierdzenie odbioru k. 22 Pismem z dnia 9 sierpnia 2022 r. (...) w (...) wezwało pozwanych do zapłaty zaległych należności związanych z opłatami z tytułu kosztów zarządu nieruchomością wspólną i należnościami związanymi z utrzymaniem lokalu (opłat za centralne, wodę, wywóz odpadów komunalnych i płynnych) oraz na fundusz remontowy. bezsporne , ponadto dowód: wezwanie k. 21 Sąd zważył co następuje: W niniejszej sprawie stan faktyczny w zasadzie był bezsporny. Zarówno pozwana (...) jak i pozwana (...) nie kwestionowały faktu, iż nie wywiązały się z obciążającego je zobowiązania regulowania opłat z tytułu lokalu mieszkalnego położnego w M. (...), którego są współwłaścicielkami. Pozwana (...) uznała, ze skoro tam nie mieszka, tylko mieszka jej siostra z mężem to ich powinny obciążać przedmiotowe opłaty. Natomiast pozwana (...) uznała powództwo w całości. Pozwany (...) nie zajął stanowiska w sprawie. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 213;art. 213 § 2)">art. 213 § 2 k.p.c.</a> Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Natomiast jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339;art. 339 § 1)">art. 339 § 1 k.p.c.</a> wyda wyrok zaoczny, przyjmując za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W judykaturze utrwalony został pogląd, który nie jest kwestionowany również w nauce, iż przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia Sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach. W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia żądania pozwu, Sąd wyrokiem zaocznym oddala powództwo ( porównaj: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1972r. III CRN 30/72, Legalis nr 16294, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 1999r. I CKU 176/97, Prok. I Pr. 1999 nr 9, poz. 30, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1996r. I CRN 26/96, OSNC 1996 nr 7-8, poz. 108). Nie budzi wątpliwości, że Sąd nie może jednak przyjąć za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli budzą one wątpliwości. W sformułowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339;art. 339 § 2)">art. 339 § 2 k.p.c.</a> mowa jest o przyjęciu za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli „nie budzą one uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy”. Uzasadnione wątpliwości mogą powstać w wypadku, kiedy twierdzenia powoda zawarte w pozwie odnośnie stanu faktycznego sprawy, są ze sobą sprzeczne, nie zawierają pełnego stanu faktycznego pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy, wskazują na brak legitymacji procesowej powoda lub pozwanego itp. ( porównaj: komentarz do art. 339 k.p.c. pod redakcją Zieliński – system Legalis) Ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikacje twierdzeń pozwu pod kątem spełnienia przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339)">art. 339 k.p.c.</a>. W ocenie Sądu już twierdzenia zawarte w uzasadnieniu pozwu budziły wątpliwości, albowiem powód wskazał, że pozwane (...), (...) są współwłaścicielkami w ½ części lokalu mieszkalnego położonego w (...) (...), który to lokal wchodzi w skład Wspólnoty Mieszkaniowej (...). Natomiast w dalszej części uzasadnienia powód wskazał, że pozwani zalegają z zapłatą czynszu i innych opłat eksploatacyjnych. Z pozwu nie wynika z jakiego stosunku powód domaga się od pozwanych należności z tytułu czynszu. Z zestawienia zobowiązań pozwanych z dnia 15 września 2022 r. (dowód: zestawienie k. 23, k. 24) wynika że kwota 1571,36 zł. dotyczy kosztów zarządu i czynszu najmu. Powyższe okoliczności wzbudziły wątpliwości Sądu, czy powód domaga się od pozwanych zaległości z tytułu czynszu najmu czy należności z tytułu kosztów zarządu. Bezsporna jest okoliczność, że przedmiotowy lokal wchodzi w skład Wspólnoty Mieszkaniowej (...), nie budzi wątpliwości, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 13)">art. 13 ustawy o własności lokali</a> wskazuje obowiązki związane z członkostwem właściciela we wspólnocie mieszkaniowej. Do obowiązków tych zalicza się m.in. obowiązek ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem lokalu i obowiązek uczestnictwa w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 15)">art. 15</a> ww. ustawy na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali zobowiązani są uiszczać zaliczki w formie bieżących opłat. W związku z powyższym w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że zarówno (...) jak i (...) maja obowiązek ponosić koszty związane z przedmiotowym lokalem, niezależnie czy ten lokal zamieszkują czy nie. Jednakże z pozwu jak i zestawienia zaległości wynika, że pozew dotyczył również należności z tytułu czynszu najmu. Biorąc pod uwagę, że zarówno z pozwu jak i z dokumentów nie wynika aby strony łączyła umowa najmu, brak jest jakichkolwiek podstaw aby uznać, że przedmiotowe roszczenie można byłoby uwzględnić, albowiem powód nie doprecyzował w jakiej części roszczenie dotyczy należności związanych z członkostwem pozwanych we wspólnocie mieszkaniowej, a w jakiej części należności związanych z czynszem najmu. Powyższe wątpliwości sprawiły, że powództwo w przedmiotowej sprawie już z powyższych przyczyn nie mogło zostać uwzględnione. Jednakże w ocenie Sądu powództwo należało oddalić, albowiem również brak jest podstaw aby uznać, że pozwani wobec powoda odpowiadają solidarnie. Powód powyższej okoliczności w żaden sposób nie wykazał. Podkreślić należy, że na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 207)">art. 207 k.c.</a> współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną proporcjonalnie do ich udziałów w rzeczy wspólnej. Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 369)">art. 369 k.c.</a> zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej. Bezsporna jest okoliczność, że przedmiotowy lokal jest współwłasnością pozwanej (...) oraz pozwanej (...) i jest to współwłasność w częściach ułamkowych po ½. W ocenie Sądu mając na uwadze powyższe przepisy brak jest w niniejszej sprawie jakichkolwiek podstaw aby uznać, że odpowiedzialność współwłaścicielek przedmiotowego lokalu wobec powoda jest solidarna. W ocenie Sądu współwłasność w częściach ułamkowych, nie jest zobowiązaniem solidarnym i obciąża poszczególnych współwłaścicieli stosownie do wielkości ich udziałów w rzeczy wspólnej. Z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 369)">art. 369 k.c.</a> wynika, że konstrukcja solidarności uwarunkowana jest istnieniem podstawy prawnej, natomiast <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 ()">ustawa o własności lokali</a> nie zawiera przepisu, który nakładałby na współwłaścicieli w częściach ułamkowych jednego lokalu odpowiedzialność solidarną wobec wspólnoty mieszkaniowej z tytułu wszelkich wydatków związanych z utrzymaniem tegoż lokalu. W ocenie Sądu nie ma zastosowania również przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 370)">art. 370 k.c.</a> dotyczący zobowiązań solidarnych, albowiem brak jest jakichkolwiek podstaw aby uznać że pozwane wspólnie zaciągnęły zobowiązanie dotyczące przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Brak również w ocenie Sądu podstaw aby uznać, że (...) odpowiada solidarnie z (...) i (...). W ocenie Sądu na podstawie analizowanych przepisów powódka powinna występować do każdej współwłaścicielki o kwotę zaległości odpowiadającą jej udziałom. Wobec powyższego, skoro powód nie wykazał w sposób, który nie budził wątpliwości zasadności roszczenia, to zasadnym było oddalenie powództwa. </div>