VII SA/Wa 1493/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do wykonania robót budowlanych skargę oddala. UZASADNIENIE Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. NR [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu siatek ochronnych z nadrukiem reklamowym, podczas trwania remontu, na elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy pl. [...] w W., utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], w dniu 6 grudnia 2012 r. wniósł zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu siatek ochronnych z nadrukiem reklamowym, podczas trwania remontu, na elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy pl. [...] w W. Prezydent [...] z uwagi na braki wniosku, postanowieniem z dnia [...]grudnia 2012 r., Nr [...] nałożył na Inwestora obowiązek jego uzupełnienia. W dniu 21 grudnia 2012 r., inwestor uzupełnił braki wyjaśniając m. in. że jego zgłoszenie dotyczy montażu siatki ochronnej z nadrukiem reklamowym na elewacji budynku zgodnie z załączonym projektem, podczas trwania remontu. Prace remontowe będą prowadzone na elewacji budynku od strony pomieszczeń mieszkalnych. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] Prezydent [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że objęty zgłoszeniem nośnik reklamowy będzie przesłaniał okna lokali mieszkalnych przedmiotowego budynku wielorodzinnego co narusza przepis §14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r., w sprawie, warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. z 1999 r., Nr 74, poz. 836 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji Inwestor zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego i przepisu §14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych oraz przepisów postępowania w postaci: art. 6, art. 7, art. 8 art. 10, art. 40 §1, art. 45, art. 77 art. 107 kpa. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...] przytoczył treść art. 28 ust. 1 oraz art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego oraz art. 30 ust. 6 tej ustawy podnosząc, że wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Organ odwoławczy zauważył, że przepisy prawa przewidują dwa odrębne powody sprzeciwu. Pierwszym, zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego jest niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem, zaś drugim stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych. W ocenie Wojewody [...] zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem - jak wynika z dokumentacji sprawy oraz decyzji organu I instancji - przewiduje realizację robót budowlanych polegających na instalacji siatek z nadrukiem reklamowym o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 9,90 m x 14,85 m, rozpięte na stalowej konstrukcji kotwionej do elewacji budynku. Organ ustalił również, że przedmiotowe zgłoszenie nie ma nic wspólnego z realizowanym remontem, a sam inwestor wskazuje na bliżej nieokreślone prace, które "będą prowadzone na elewacji budynku od strony pomieszczeń mieszkalnych". Wojewoda [...] podniósł, że projektowana inwestycja jest niezgodna z warunkami określonymi w§14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r., w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych. Projektowany nośnik reklamowy spowoduje bowiem ograniczenie oświetlenia dziennego mieszkań zlokalizowanych w przedmiotowym budynku mieszkaniowym wielorodzinnym, a jednocześnie objęte zgłoszeniem siatki nie mają nic wspólnego z prowadzonym remontem. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności wskazując, że organ I instancji dotrzymał termin wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia Inwestora. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów Spółki Wojewoda [...] stwierdził, że nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. W szczególności pomimo oświadczenia projektanta, inwestycja objęta przedmiotowym zgłoszeniem narusza przepis z art. 14a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych. Zgodnie bowiem z tym przepisem niedopuszczalne jest, umieszczanie na elewacjach budynków mieszkalnych instalacji ograniczających dostęp do mieszkań dziennego światła, co jak wynika z projektu, będzie mieć miejsce w przedmiotowym przypadku. Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. NR [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: Spółka), która zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 30 ust. 6 pkt oraz art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego i bezzasadne przyjęcie, iż organ I instancji wydając decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonych robót nie naruszył 30- dniowego terminu, a tym samym błędne uznanie, Iż organ mimo upływu 30-dnlowego terminu od dnia dokonania zgłoszenia, a następnie uzupełnienia zgodnie z postanowieniem organu, nie utracił prawa do działania w sprawie, 2. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez bezzasadne przyjęcie, iż montaż siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym na czas trwania remontu elewacji stanowi naruszenie postanowień § 14a ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, 3. przepisu § 14a ust. 4 w zw. z ust. 1 rozporządzenia z dnia 16 sierpnia 1999 roku Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji w której zgłoszona inwestycja związana jest z remontem elewacji i ma na celu zabezpieczenie prac remontowych, 4. art. 6, 7, 8, 77 oraz 107 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co spowodowało błędne zastosowanie normy prawa materialnego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, nienależyte uzasadnienie decyzji, nieodnlesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I Instancji, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego orzeczenia przez organ II instancji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót mimo, iż została ona wydana bez podstawy prawnej oraz po utracie przez organ kompetencji do działania w sprawie. W uzasadnieniu Spółka podniosła przede wszystkim, że Prezydent Miasta [...] uchybił terminowi do wniesienia sprzeciwu określonemu w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zaś organ odwoławczy odniósł się do tego zarzutu bardzo lakonicznie, wskazując, że decyzja została wydana w terminie. Spółka podniosła, że do dnia upływu 30-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu od zgłoszonych robót, po uzupełnieniu zgłoszenia zgodnie z postanowieniem organu I instancji, Spółce nie została doręczona decyzja. W ocenie Spółki to doręczenie decyzji stronie (ewentualnie jej ogłoszenie) stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego. W przypadku zaś braku doręczenia lub ogłoszenia aktu administracyjnego, należy go uznać za "nieistniejący", a tym samym nie wywołujący żadnych skutków prawnych. Ponadto wskazała, powołując się na część orzeczeń sądowoadministracyjnych, że do powołanego wyżej 30-dniowego terminu ustanowionego dla organu nie stosuje się przepisu art. 57 § 5 ustawy kpa, ani też przepisów o przywróceniu uchybionego terminu, ponieważ są to przepisy dotyczące terminów obowiązujących strony i innych uczestników postępowania. Z tego względu skarżąca uznała, że w przedmiotowej sprawie, z uwagi na uchybienie przez organ I instancji terminowi do wniesienia sprzeciwu od zgłoszonych robót, organ II instancji powinien orzec o uchyleniu decyzji i umorzeniu postępowania. Ponadto Spółka zarzuciła Wojewodzie [...], że w niniejszej sprawie arbitralnie przyjął, w ślad za organem I instancji, że zamierzenie objęte zgłoszeniem nie ma nic wspólnego z realizowanym remontem, podczas gdy organ nie wykazał, w oparciu o jaki materiał dowodowy doszedł do powyższego wniosku. Jak zauważyła organ nie zakwestionował planowanego remontu elewacji budynku przy [...] w W. W związku z powyższym organ powinien również zwrócić uwagę na powoływane w uzasadnieniu odwołania przez skarżącą postanowienia w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywanych robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przez organ art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy zauważyć, że zgodnie z tym przepisem zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, natomiast do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W rozstrzyganej sprawie bezsporne jest, iż skarżąca dokonała zgłoszenia wykonania robót budowlanych w dniu [...] grudnia 2012 r. (data wpływu do organu) natomiast w dniu [...] grudnia 2012 r. Prezydent [...] wydał postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (nadane w dniu [...] grudnia 2012 r. i doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 17 grudnia 2012 r.). Wydanie ww. postanowienia spowodowało, że termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, które stanowiły przedmiot żądania organu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2409/11, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 72/13). Skoro zatem Spółka uzupełniła zgłoszenie w dniu [...] grudnia 2012 r. (data złożenia dokumentów do organu), to termin do ewentualnego wniesienia sprzeciwu biegł na nowo dla organu od tej daty. W dniu [...] stycznia 2013 r. Prezydent [...] wydał decyzję zgłaszającą sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Z akt sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została zaadresowana na pełnomocnika Spółki – K. K. i nadana przez organ w polskim urzędzie pocztowym w dniu 4 stycznia 2013 r., co poświadcza zwrotne potwierdzenie odbioru. Decyzja ta nie była odbierana przez pełnomocnika Spółki i była dwukrotnie awizowana (w dniu 7 stycznia 2013 r. i 15 stycznia 2013 r.) i ostatecznie została doręczona w dniu 21 stycznia 2013 r. Z faktu tego Spółka wywodzi przekroczenie terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06, w którym Sąd uznał, że jako początkowy dzień biegu terminu 30-dniowego należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia, natomiast termin ten jest zachowany przez organ o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa. Zgodnie z powołanym przepisem termin uważa się za zachowany m. in. jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W rezultacie za datę pewną wniesienia sprzeciwu przez organ należy uznać datę nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Przedstawiony wyżej pogląd zasługuje – w ocenie Sądu – na pełną aprobatę. W tej sytuacji należy uznać, że organ pierwszej instancji zachował termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Na uwagę zasługuje także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1326/10, w którym wyrażono wprost pogląd, że "Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie faktycznie skróciłoby trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji (por. także wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 964/12). W związku z powyższym Sąd uznał, że organ zachował 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Kontrola sądowa zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie także prowadzi do wniosku, że odpowiada ona prawu. Należy bowiem podkreślić, że ustawodawca przewidział w art. 30 ust. 6 pkt 2 obowiązek wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w sytuacji, gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Z akt sprawy wynika zaś niewątpliwie, że planowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 14 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. Nr [...] zatwierdzajacej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu stacji [...] umieszczanie wolnostojących reklam i znaków informacyjno-plastycznych nie może powodować utrudnień w komunikacji pieszej i kołowej oraz nie może, poprzez przesłonięcie powiązań widokowych uniemożliwiać odczytanie kompozycji przestrzennej układów urbanistycznych (place, aleje, ciągi uliczne) i widoków na obiekty zabytkowe. Ponadto reklamy i znaki informacyjno-plastyczne umieszczane na budynkach winny być lokalizowane przede wszystkim na ich części cokołowej lub dachowej, zaś na elewacji budynku krótszej niż 30 metrów może być tylko jeden zestaw nośników reklam zmiennych złożony z nie więcej niż dwóch reklam o zmiennej ekspozycji, przy czym maksymalna powierzchnia reklamy nie może przekraczać 18 m2 (ustalenie nie dotyczy ścian szczytowych budynków wykorzystywanych w całości przez jedną kompozycję plastyczną. Zgodzić się należy z organem, że zgłoszony zamiar montażu dwóch urządzeń reklamowych w postaci siatki z nadrukiem reklamowym na frontowej elewacji budynku przy pl. [...] pozostaje w sprzeczności z ww. postanowieniami planu. Przede wszystkim planowana powierzchnia ekspozycyjna siatek z nadrukiem reklamowym wynieść ma ok. 147 m2, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z ww. warunkami. Ponadto reklama tego rodzaju zakłóca architekturę budynku i układ urbanistyczny [...] znajdujący się w gminnej ewidencji zabytków. Prezydent [...] zobowiązany był zatem do zgłoszenia sprzeciwu w oparciu o przepis art. 30 ust 6 pkt 2 Prawa budowlanego, natomiast Wojewoda [...] utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wydał prawidłowe i odpowiadające prawu rozstrzygnięcie. Projektowana inwestycja narusza także inny przepis powszechnie obowiązującego prawa. Pozostaje ona bowiem w sprzeczności z § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.). Zgodnie z § 14a ust. 1 budynek mieszkalny wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób zapewniający nieograniczanie oświetlenia dziennego mieszkań. Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia i nośniki reklamowe oraz inne urządzenia niezwiązane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, o ile nie ograniczają oświetlenia dziennego mieszkania (§ 14a ust. 3 rozporządzenia). Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wykonywania robót budowlanych dotyczących elewacji tego budynku (§ 14a ust. 4 rozporządzenia). Z informacji przedstawionych przez Spółkę wynika, że zgłoszenie dotyczy montażu siatki z nadrukiem reklamowym na elewacji frontowej budynku, zaś prace remontowe będą prowadzone na elewacji budynku od strony pomieszczeń mieszkalnych. Tymczasem decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2012 r. dotyczy wyłącznie inwestycji polegającej na remoncie wieżyc budynku mieszkalnego przy pl. [...], zaś elewacje nie są przedmiotem powyższej decyzji. W tej sytuacji w sprawie nie znajdzie zastosowania wyjątek określony w powołanym wyżej § 14a ust. 4 ww. rozporządzenia, zaś instalacja reklamowa ograniczająca dostęp do oświetlenia dziennego nie mogła zostać uznana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej za dopuszczalną. Ustosunkowując się do zarzutu Spółki naruszenia przez Wojewodę [...] przepisów postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że organy obu instancji przeprowadziły właściwe postępowanie wyjaśniające z poszanowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 kpa, za zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. Wprawdzie należy zgodzić się z twierdzeniem skarżącej Spółki, że uzasadnienie Wojewody [...] jest stosunkowo lakoniczne, jednakże nie powoduje to – w świetle całości akt postępowania administracyjnego i prawidłowości rozstrzygnięcia organów obu instancji - naruszenia art. 107 § 3 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.