II SA/Gd 129/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) sędzia WSA Jolanta Górska sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Skarga M. N. na decyzję Wojewody Pomorskiego z 30 listopada 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Słupskiego z 15 marca 2021 r. o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie W., gminie U. celem założenia i przeprowadzenie jednotorowej linii energetycznej 110 kV relacji GPZ [...] od stanowiska słupowego nr [..] do [...] z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, została wniesiona w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z 17 listopada 2020 r. E. S.A., zwróciła się do Starosty Słupskiego o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położona w obrębie W., gm. U., poprzez udzielenie Spółce zezwolenia na realizację inwestycji pod nazwą: "Przebudowa jednotorowej linii energetycznej 110 kV relacji [...] od stanowiska słupowego nr [..] do [...]". W omawianym wniosku inwestor wniósł również o udzielenie zezwolenia, na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, na niezwłoczne zajęcie w/w nieruchomości oraz nadanie temu zezwoleniu rygoru natychmiastowej wykonalności, po wydaniu decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Starosta Słupski decyzją z 15 marca 2021 r., w pkt 1, udzielił E. S.A., po wydaniu decyzji nr GN-V.6821.17.2020 z 15 marca 2021 roku o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej obrębie W., gm. U., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,2261 ha, księga wieczysta nr [...], w celu założenia i przeprowadzenia jednotorowej linii energetycznej 110 kV relacji [...] od stanowiska słupowego nr [...] do [...], zgodnie z decyzją Wójta Gminy Ustka o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr GOR.6733.3.2020.BW z 14 lipca 2020 r.. W pkt 2 decyzji wskazano, że zezwolenie obejmuje w szczególności prawo wstępu E. S.A. na części przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..] o powierzchni ograniczenia 272 m2, którą na mapie, stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji, zaznaczono literami: A-B-C-D, tj. pas technologiczny o długości 25 m i szerokości, która odpowiada szerokości rozstawu skrajnych przewodów linii powiększonej o 2 m w każdą stronę od osi linii, w tym lokalizacja 1 słupa, w celu demontażu istniejącej jednotorowej linii napowietrznej 110 kV i posadowieniu w jej miejscu nowej jednotorowej linii 110 kV, szczegółowo opisanej w ustępie 1. W pkt 3 nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec wniesienia przez skarżącą odwołania Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy kwestionowanie rozstrzygnięcie Starosty wskazując, że przedmiotowa sprawa dotyczy kwestii zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. z 2021 r., poz. 1889 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n." Przepis ten stanowi, że "w przypadkach określonych w art. 108 Kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1 wskazanego artykułu. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności". Zaznaczył organ odwoławczy, że z przywołanej regulacji wynika, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. może nastąpić, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki: 1. uprzednio wydana została decyzja na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, 2. wniosek dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego, 3. spełnione zostaną przesłanki wskazane w art. 108 k.p.a., tj.: konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony; 4. występuje ważny interes gospodarczy. Przy czym, przesłanka zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 108 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Bezspornym jest w ocenie Wojewody, że w niniejszym przypadku zaistniała przesłanka uprzedniego wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. -decyzję taką wydał bowiem wobec przedmiotowej nieruchomości Starosta w dniu 15 marca 2021 r., a decyzją z dnia 30 listopada 2021 r. Wojewoda Pomorski utrzymał przedmiotowe rozstrzygnięcie w mocy. Kwestia czy planowana inwestycja realizuje cel publiczny również nie budzi wątpliwości organu odwoławczego i została rozstrzygnięta w decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Do ustalenia pozostała zatem kwestia, czy w zaistniałym stanie faktycznym spełnione zostały pozostałe przesłanki warunkujące wydanie przedmiotowej decyzji, której ustawa nakazuje nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. czy zaistniał którykolwiek z przypadków wskazanych w art. 108 Kpa, albo czy zachodzi w niniejszym przypadku ważny interes gospodarczy. Zgodnie z treścią art. 108 Kpa, "decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia ". We wniosku z 17 listopada 2020 r., inwestor wskazał, że inwestycja realizuje interes społeczny. Przebudowywana linia przebiega przez obszar dwóch gmin powiatu słupskiego. Dzięki realizacji inwestycji dojdzie do zwiększenia pewności zasilania, poprawy jakości energii dostarczanej do odbiorców oraz zmniejszenia zagrożenia przeciążeniami linii mogącymi powodować braki w dostawie energii elektrycznej. W ocenie Wojewody zapewnienie dostaw energii ma nie tylko podstawowe znaczenie dla poszczególnych jednostek, ale jest również istotne z punktu widzenia ogółu społeczeństwa. Ma ono bowiem bezpośredni wpływ na poziom życia obywateli. Jest również elementem zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców w zakresie lokalnej infrastruktury. Ponadto, inwestor zwrócił uwagę, iż przedmiotowy wniosek stanowi realizację wyjątkowo ważnego interesu strony. Wyjaśniono, że podstawowym zadaniem E. S.A. jest dystrybucja energii, modernizacja, budowa i eksploatacja sieci przesyłowych. Podniesiono, iż opóźnienia w realizacji zaplanowanych inwestycji prowadzić mogą do naruszenia wywiązywania się z obowiązków nałożonych na operatora sieci przesyłowej. Zdaniem Wojewody realizacja celu publicznego, w szczególności związana z zapewnieniem i utrzymaniem odpowiedniej ilości dostaw energii oraz zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji wskazuje na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego. Zwrócił także uwagę organ odwoławczy, że prawodawca, w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 206, poz. 1590), która w art. 1 pkt. 7 dodała do art. 124 u.g.n. ustęp "1a" w obowiązującej obecnie treści, wskazał, że "ze względu na doniosłość inwestycji celu publicznego (...) zaproponowano, aby w przypadku wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości decyzji tej obligatoryjnie był nadawany przez starostę rygor natychmiastowej wykonalności", a także, że możliwość wydania na wniosek inwestora decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, w przypadku wystąpienia omówionych wyżej przesłanek "znacząco przyśpieszą rozpoczynanie inwestycji celu publicznego, w tym zwłaszcza inwestycji liniowych". Dodając zatem niniejszy ustęp do regulacji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości ustawodawca zwrócił uwagę na doniosłość i szczególne znaczenie inwestycji realizowanych w jej ramach. Dodano, że orzecznictwo sądów administracyjnych jest jednomyślne w tematyce niezbędności niezwłocznej realizacji inwestycji liniowej. Podkreśla się w nim, iż inwestycje tego typu spełniają przesłanki ważnego interesu społecznego, gospodarczego oraz ważnego interesu inwestora (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r .sygn. akt I OSK 2418/16).WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 7 października 2015 r., (sygn. akt II SA/Gd 236/15), wskazał, że "[...] organy zasadnie uznały, że cel w postaci stworzenia warunków dla zapewnienia i utrzymania odpowiedniej ilości dostaw energii oraz zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji wskazywał na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego". Odnosząc się do przesłanek przemawiających za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy zauważył, że inwestor nie jest zobligowany do przedłożenia dowodów świadczących o konieczności jak najszybszej budowy. W szczególności nie jest konieczne wykazanie, że bezpieczeństwo energetyczne regionu jest zagrożone, a przedmiotowa inwestycja stan ten niweluje, czy też wykazanie wpływu realizacji inwestycji na stabilność dostaw energii. Wystąpienie przesłanki ważnego interesu społecznego czy też ważnego interesu gospodarczego nie jest kwestią wykazania, a raczej argumentacji, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ich ewaluacji dokonanej przez organ. Nie istnieje zatem potrzeba przedstawiania dowodów na okoliczność spełnienia powyższych przesłanek, a wystarczające jest ograniczenie się do przedstawienia cech, parametrów i przeznaczenia inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 33/16). Zdaniem Wojewody Pomorskiego, w realiach niniejszej sprawy niewątpliwie przebudowa linii energetycznej 110 kV wypełnia zakres wynikający z art. 124 ust. 1a u.g.n.. Dodał organ, że "decyzja o niezwłocznym zajęciu wydawana w trybie art. 124 ust. 1a GospNierU ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa własności nieruchomości. Celem tego unormowania jest umożliwienie wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu w sytuacji, kiedy pierwotna decyzja o ograniczeniu nie może być wykonywana. (...) Stąd też decyzja o niezwłocznym zajęciu umożliwia rozpoczęcie realizacji inwestycji w sytuacji, gdy decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości nie jest jeszcze ostateczna lub wykonalna "(zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 233/17). We wniesionej skardze właścicielka nieruchomości zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 §1 kpa, art. 78 § 1 kpa, poprzez pominięcie w decyzji ustalenia rzeczywistego terenu podlegającego zajęciu dla prac budowlanych i oparcie tych ustaleń, będących elementem normatywnym decyzji administracyjnej, wyłącznie na oświadczeniu wnioskodawcy, wbrew oświadczeniu właściciela gruntu, bez przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego, 2) art. 124 u.g.n. poprzez ograniczenie prawa własności na podstawie nieustalonych przesłanek i w błędnym zakresie, nie odpowiadającym terenowi niezbędnemu dla czynności, dla których został wyznaczony, 3) art. 64 ust. Konstytucji RP poprzez częściowe wywłaszczenie właściciela gruntu bez prawidłowego sprawdzenia podstaw faktycznych takiego ograniczenia i bez prawidłowego ustalenia jego zakresu. Wniosła skarżąca o uchylenie spornej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji lub zmianę decyzji poprzez odmowę wydania zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., a co najmniej poprzez zmianę pkt 2 i ustalenie terenu prac na teren o szerokości nie mniejszej niż 12,5m od osi linii. Podkreślono w skardze, że skarżąca nie kwestionowała konieczności i zasadności wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. i nie kwestionowała decyzji ograniczającej co do zasady. Kwestionowała jednak konieczność zezwolenia inwestorowi na niezwłoczne zajęcie gruntu w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz wskazywała, że sprawa tzw. "małego wywłaszczenia" powinna być traktowana poważnie przez organ i inwestora, nie tylko jako drobna formalność, i w szczególności pod kątem rzetelności ustalenia terenu podlegającemu wywłaszczeniu powinna być zbadana przez organ szczegółowo i ustalona dowodowo, co nie miało w sprawie miejsca. W ocenie uczestniczki brak w sprawie było podstaw do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n.. Interes gospodarczy, czy ważny interes społeczny został w sprawie jedynie wskazany, a nie wykazany. Inwestor napisał kilka ogólników o sytuacji energetycznej w kraju, a organ, w jeszcze bardziej skrótowej i ogólnikowej formie, powtórzył to w treści decyzji. Inwestycje w budowę lub przebudowę sieci energetycznej z pewnością związane są z interesem społecznym, a także oczywiście interesem gospodarczym inwestora. Jego istotność należy jednak rozstrzygać już pod kątem konkretnych okoliczności dotyczących tej konkretnej inwestycji, co nie miało miejsca. Na szali bowiem stoi istotny interes właściciela gruntu, które bez swojej zgody zostaje ograniczony w konstytucyjnie chronionym prawie własności. Wnioskodawca nie wykazał w żaden sposób, jak jego interesy miałyby zostać naruszone brakiem takiej decyzji. Podkreślić należy, że bezspornie linia przesyłowa już istnieje, stąd nie ma zagrożenia braku dostawy prądu, a nowo budowana linia nie będzie linią dodatkową, mającą odciążyć, czy zwiększyć przepustowość systemu, a jedynie ma charakter modernizacyjny. Nie ma więc zagrożenia uszczupleń energetycznych dla jakichkolwiek odbiorców. Uzasadnienie wnioskodawcy w tym zakresie to górnolotne frazesy, bez żadnych konkretów. Wnioskodawca szeroko, acz ogólnikowo, rozwodzi się, jak bardzo dla jego własnych interesów ważna jest ta inwestycja i nadanie jej stosownego rygoru, ale jednocześnie w negocjacjach z właścicielami gruntu rozpoczyna od groszowych, uwłaszczających kwot. Zaznaczyła skarżąca, że gdyby inwestycja miała dla inwestora takie znacznie, jakie mu przypisuje w treści wniosku, potrafiłby dogadać się z właścicielką gruntu na nabycie do niej praw po rzeczywistych cenach rynkowych, zamiast proponować absurdalne, symboliczne kwoty bez jakiegokolwiek zamiaru przeprowadzenia prawdziwych negocjacji. Dalej skarżąca wywodzi, że sporna inwestycja nie jest przeprowadzana w interesie społecznym celem świadczenia usług publicznych o charakterze darmowym - a uzasadnienie wniosku napisane jest tak jakby była. Przeciwnie, wnioskodawca wykorzystuje urządzenia, które chce wybudować, do odpłatnej dystrybucji energii, z czego czerpie milionowe zyski. Od takiego podmiotu wymagać należy podwyższonej staranności w prowadzeniu rokowań, trzymania się przepisów prawa i ogólnie przygotowania takiej inwestycji w sposób, który nie wymaga niepotrzebnego ograniczania praw procesowych właścicieli nieruchomości. W skardze podniesione zostały także zarzuty pod adresem konieczności realizacji inwestycji, obszaru terenu podlegającego zajęciu, sposobu prowadzenia rokowań przez inwestora ze skarżącą oraz pominięcia wniosków i postulatów formułowanych przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej: "p.p.s.a." Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 124 ust. 1a u.g.n., zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z treści cytowanego przepisu postępowanie w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, a wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależnione zostało od uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że dla zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. znaczenie ma tylko fakt samego wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, nie zaś jej wykonalność, skuteczność, prawidłowość, czy nawet skuteczne doręczenie (por. wyrok NSA z 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, dostępne w Internecie). Rozpatrując wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ orzekający nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ale uwzględnia sam fakt wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Analizuje natomiast, czy w sprawie wystąpił przypadek określony w art. 108 k.p.a. lub ważny interes gospodarczy. Jeżeli warunki te zostaną spełnione, organ orzekający jest obowiązany zezwolić na niezwłoczne zajęcie nieruchomości celem realizacji celu publicznego wskazanego w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Oznacza powyższe, że wszelkiego rodzaju zarzuty skargi nie związane z treścią kontrolowanego rozstrzygnięcia nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu i Sąd nie będzie zajmował stanowiska co do sposobu prowadzenia negocjacji, obszaru objętego ograniczeniem, konieczności realizacji inwestycji czy też jej przebiegu. Przedmiotem oceny jest jedynie czy zasadne było zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości będącej własnością skarżącej celem realizacji inwestycji oraz czy zgodnie z prawem nadano tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności., Stosownie do art. 108 § 1 k.p.a., decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma zatem charakter związany, gdyż kwestii wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadku spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, ustawodawca nie pozostawił uznaniu organów orzekających. Decyzja wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny. Subsydiarność decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Zatem wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. musi każdorazowo być poprzedzone ustaleniem, że istnieje w obrocie prawnym wydana wcześniej decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organy obu instancji prawidłowo uznały, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. Spółka, będąca operatorem systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej, uzyskała decyzję Starosty z 15 marca 2021 r. ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie Spółce zezwolenia na wykonanie prac polegających na założenia i przeprowadzenia jednotorowej linii energetycznej 110 kV na działce należącej do skarżącej. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez stronę skarżącą Wojewoda Pomorski decyzją z 30 listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 20 lipca 2022 r. r. (sygn. akt II SA/Gd 128/22) oddalił skargę wniesioną przez skarżącą na decyzję Wojewody. Tym samym, spełniony został podstawowy warunek wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n., a mianowicie w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. Jednocześnie należy wskazać, że w świetle art. 108 § 1 k.p.a. i art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzję o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydaje się, jeżeli zachodzi konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony lub ważny interes gospodarczy. Przy czym, zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia, a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. W niniejszej sprawie organy ustaliły, że wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadnione jest ważnym interesem społecznym i gospodarczym. Jak wynika z akt sprawy planowana inwestycja spowoduje istotną poprawę niezawodności i jakości zasilania w energię elektryczną dużej dwóch gmin powiatu słupskiego. Budowa odcinka nowej linii pozwoli na zwiększenie możliwości zaopatrzenia w energię elektryczną, bezpieczniejszy jej przesył i w sposób zdecydowany zwiększy bezawaryjność istniejącej sieci energetycznej. W przypadku braku wykonania planowanej inwestycji możliwe są przeciążenia istniejących połączeń energetycznych i wystąpienie długotrwałych przerw w dostawie energii elektrycznej. Z kolei obowiązkiem Spółki jest zapewnienie stałego dopływu energii elektrycznej do odbiorców. Niewątpliwie zatem kwestionowane przedsięwzięcie jest realizacją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Tym samym, umożliwienie Spółce niezwłocznego zajęcia przedmiotowej nieruchomości uzasadnione jest wystąpieniem przesłanki interesu społecznego oraz ważnego interesu gospodarczego, wyrażających się w konieczności zapewnienia pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców na znacznym obszarze oraz dostosowania sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki. Podkreślić również należy, że dla każdej osoby nawet takiej, która nie posiada najmniejszej wiedzy z dziedziny energetyki i przesyłu energii oczywistym powinno być, że nowe linie energetyczne zapewniają większe bezpieczeństwo nie tylko przesyłu, ale również osób czasowo znajdujących się w okolicach tych linii. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w przepisach prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze wyjaśnić należy, że w zdecydowanej większości nie dotyczą one zaskarżonej decyzji, lecz decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, która była przedmiotem odrębnego postępowania. Jak wskazano wyżej, rozstrzygając wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, organ nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W związku z tym organ nie mógł naruszyć przepisów wskazanych w skardze, gdyż w przedmiotowym postępowaniu w ogóle nie miały one zastosowania. Organ miał jedynie obowiązek ustalenia, czy została wydana decyzja w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., czy wniosek złożył podmiot, który będzie realizował cel publiczny oraz czy zostały spełnione przesłanki o których mowa w art. 108 k.p.a. lub wniosek jest uzasadniony ważnym interesem gospodarczym. W związku z tym poza zakresem dociekań sądu pozostać musiał sposób przeprowadzenia rokowań, obliczenie wysokości proponowanego odszkodowania czy też żądania przeprowadzenia postulowanych dowodów. Nie został też naruszony żaden przepis proceduralny, przypomnieć należy, że z uwagi na charakter decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ zobowiązany był do nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, ale niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, że zgromadzony materiał dowodowy musiał być skarżącej znany, gdyż jest taki sam jak w sprawie o ograniczenie korzystania z nieruchomości. I nie dostrzega Sąd jakichkolwiek braków w ustalonym stanie faktycznym. W tym zakresie Sąd nie znalazł jakichkolwiek uchybień organów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.