II SA/Wa 1065/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] UZASADNIENIE J. W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] marca 2020 r. (nr [...]), którą organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia [...] grudnia 2019 r. (nr [...]) stwierdzającą wygaśnięcie jej stosunku służbowego. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. w piśmie z [...] czerwca 2017 r. poinformował J. W. - będącą do dnia [...] marca 2017 r. funkcjonariuszem celnym pełniącym służbę w Izbie Celnej w G., a następnie funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w Izbie Administracji Skarbowej w G., że nie złoży jej propozycji dalszej pełnienia służby (pracy) o której mowa w art. 165 ust. 7 ustawy z 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.). W konsekwencji jej stosunek służbowy wygaśnie z dniem 31 sierpnia 2017 r. (art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 tej ustawy). Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jako zwolnienie ze służby. Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. wyznaczył skarżącej, do dnia 31 sierpnia 2017r., miejsce wykonywania obowiązków służbowych w Dziale [...] w Pionie Celno-Granicznym Izby Administracji Skarbowej w G. J. W. w dniu 9 sierpnia 2017 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. polegającą na nieprzedstawieniu jej propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. Sąd w wyroku z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt III SAB/Gd 53/17 stwierdził, że skoro ustawodawca przewiduje dla zwolnienia funkcjonariusza formę decyzji administracyjnej, a wygaśnięcie stosunku służbowego nakazuje traktować jak zwolnienie za służby, to uznać należy, że pomimo braku jednoznacznej regulacji nakazującej wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego, organ jest obowiązany wydać decyzję o wygaśnięciu stosunku służbowego. W związku z tym zobowiązał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego J. W. i do przedstawienia w uzasadnieniu decyzji powodów niezłożenia funkcjonariuszowi propozycji nowych warunków zatrudnienia (pełnienia służby), w świetle posiadanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby, a także dotychczasowego miejsca zamieszkania (art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej). Sąd stwierdził, że funkcjonariusz, który w istocie traci swój dotychczasowy status ma bowiem pełne prawo do poznania przyczyn wygaśnięcia stosunku służbowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 października 2019 r. sygn. akt I OSK 1042/18 oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. od powyższego wyroku. Sąd II instancji podzielił zapatrywanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku co do tego, że w rozpatrywanym stanie faktycznym i prawnym organ jest obowiązany wydać skarżącej decyzję stwierdzającą wygaśniecie stosunku służbowego. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. decyzją z [...] grudnia 2019 r. wydaną na podstawie art. 170 ust. 3 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS w zw. z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS, stwierdził wygaśniecie stosunku służbowego skarżącej. W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie (art. 165 ust. 7 oraz art. 170 ust. 1 i ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej) i stwierdził, że "w procesie kształtowania polityki kadrowej zostały uwzględnione potrzeby Izby Administracji Skarbowej w G. jak i przesłanki wynikające z art. 165 ust. 7 wyżej wymienionej ustawy tj. między innymi: posiadane kwalifikacje, przebieg dotychczasowej pracy lub służby. (...) Istota organizacyjna reformy służb podatkowych i celnych zajmujących się gromadzeniem dochodów budżetowych w ramach administracji rządowej (...) sprowadzała się m. in. do ograniczenia liczby funkcjonariuszy wykonujących obowiązki w ramach stosunku służby. Ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych autonomiczne prawo w zakresie składania bądź nieskładania funkcjonariuszom i pracownikom propozycji, a w przypadku składania propozycji prawo do decydowania co do jej zakresu i rodzaju". Propozycję pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej otrzymały osoby, które będą realizować zadania przewidziane dla Służby Celno-Skarbowej, bowiem ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej wprost wskazuje katalog zadań, które mogą wykonywać wyłącznie funkcjonariusze. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. podał, że Wydział [...] Izby Celnej w G., w której wówczas wraz ze skarżącą pełniło służbę 13 funkcjonariuszy Służby Celnej (skarżąca pełniła służbę od [...] listopada 2009 r. do [...] stycznia 2017 r. na stanowisku naczelnika wydziału) stał się komórką, zajmującą się zadaniami głównie korpusu Służby Cywilnej. Propozycji służby nie otrzymały 3 osoby (w tym skarżąca), 9 osób otrzymało propozycję pracy i zasiliło komórki Izby Administracji Skarbowej oraz urzędów skarbowych, natomiast jedna osoba otrzymała propozycję służby w Służbie Celno-Skarbowej. W związku z przeprowadzoną reformą utworzony został Referat [...] w Izbie Administracji Skarbowej w G., a liczba pracowników (komórka cywilna) została ograniczona do 7 osób. Organ I instancji powołał się na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) i podniósł, że decydując się na niezłożenie skarżącej propozycji pracy (służby) miał na uwadze, że jako Naczelnik Wydziału [...] (komórką ściśle ekspercką, która skupiała osoby z bogatym doświadczeniem zawodowym, wysokimi kwalifikacjami.) organizowała i zarządzała tą komórką. Miał też na względzie doświadczenie zawodowe skarżącej i porównał je z pozostałymi funkcjonariuszami pełniącymi służbę w tej komórce i uznał, że były w niej osoby posiadające większe doświadczenie praktyczne. J. W. w odwołaniu od tej decyzji zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS oraz art. 7, art. 8, art. 10, art. 12, art. 77, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu opisała przebieg swojej ponad dwudziestoletniej służby. Wyjaśniła, że rozpoczęła służbę w czerwcu 1997 r. w Urzędzie Celnym w G., na stanowisku młodszego kontrolera celnego w Dziale[...]. W 1998 r. po zdaniu egzaminu zawodowego "z najwyższą notą", w dniu [...] marca 1999 r. otrzymała awans na stanowisko kontrolera celnego. W dniu [...] kwietnia 2001 r. została przeniesiona z Działu [...] do Działu[...], w dniu [...] września 2003 r. powierzono jej zastępowanie naczelnika w Dziale [...] (następcy Działu[...]). Te zadania wykonywała do [...] lutego 2006r., tj. do czasu podjęcia służby w Referacie [...]. Od lutego 2009 r. pełniła służbę w Wydziale[...]. W dniu [...] października 2009 r. otrzymała awans na stanowisko inspektora celnego i od [...] listopada 2009 r. do stycznia 2017 r. była naczelnikiem Wydziału[...]. W styczniu 2017 r. została odwołana ze stanowiska kierowniczego, została ekspertem celnym i następnie wyznaczono jej miejsce pełnienia służby w Dziale [...] w Izbie Administracji Skarbowej w G. Odwołująca się dodała, że przez cały okres służby podnosiła swoje kwalifikacje zawodowe, kończąc studia podyplomowe czy uczestnicząc w ponad 110 szkoleniach. Powierzano jej zadania trudne i skomplikowane, zarówno na poziomie jednostki jak i krajowym. Za zaangażowanie i pracę na rzecz Służby Celnej otrzymywała liczne nagrody Szefa Służby Celnej oraz listy pochwalne i podziękowania od różnych instytucji. Z uzasadnień wniosków nagrodowych czy ocen okresowych, znajdujących się w jej aktach osobowych, wynika, że spełniała oczekiwania i dobrze realizowała powierzone jej zdania zarówno jako naczelnik wydziału jak i koordynator ds. kontroli obrotu towarami o znaczeniu strategicznym. J. W. stwierdziła, że uwzględniając jej kwalifikacje, doświadczenie oraz specjalistyczną wiedzę zdobytą w trakcie ponad dwudziestoletniej służby "trudno dać wiarę", że w nowych strukturach zabrakło dla niej miejsca. Jej prawnicze wykształcenie, wiedza, kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe pozwalają, aby mogła pracować zarówno w merytorycznych komórkach celnych (kontrola obrotu towarami o znaczeniu strategicznym) jak i w oddziałach celnych. Wprowadzenie KAS w żaden sposób nie zredukowało tych zadań. Niezależnie od tego skarżąca podniosła, że "trudno jej zgodzić się" ze stanowiskiem organu, że wszystkie osoby które otrzymały propozycję pracy bądź służby w KAS posiadały większe doświadczenie niż skarżąca, realizowały zdania stricte analityczne, nie zaś menadżerskie (jak skarżąca będąc naczelnikiem wydziału). Zajmowała się również analizą ryzyka i nadzorem nad kontrolą obrotu towarami o znaczeniu strategicznym, pełniąc przez 16 lat funkcję koordynatora ds. kontroli obrotu towarami o znaczeniu strategicznym. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] marca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izy Administracji Skarbowej w G. z [...] grudnia 2019 r. W uzasadnieniu Szef KAS podniósł, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji dokonał "analizy ustawowych przesłanek, z powodu których zaniechano przedstawienia odwołującej propozycji pracy/służby". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. podejmując decyzję o nieprzedstawieniu skarżącej do dnia 31 maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudniania bądź pełnienia służby, ważąc wszystkie argumenty, zobowiązany był brać pod uwagę nie tylko zasadę ochrony pracy lecz inne wartości konstytucyjne, jak interes publiczny, dobro wspólne, równowagę finansów publicznych, które mają związek ze zmianami dokonywanymi w strukturach administracji publicznej. Szef KAS podniósł, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. realizując politykę kadrową w podległej mu jednostce "ma możliwość" oceny kadry pod kątem zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. Z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS nie że jest zobowiązany do złożenia propozycji pracy/służby każdemu z dotychczasowych funkcjonariuszy. Przedłożenie propozycji służby/pracy zostało pozostawione uznaniu przełożonego, którego granice wyznacza powołany przepis ustawy. W ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie można pomijać, że reforma administracji skarbowej miała na celu skonsolidowanie rozporoszonej dotąd struktury terenowej administracji podatkowej i celnej i w konsekwencji optymalne wykorzystanie dostępnej kadry oaz zasobów organizacyjnych i finansowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. zasadnie kierował się troską o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez podległa mu Izbę, co jest wyrazem uwzględniania takich wartości jak dobro wspólne, interes publiczny czy równowaga finansów publicznych w kontekście zmian dokonywanych w strukturach administracji publicznej. J. W. w skardze do Sądu na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] marca 2020 r. zarzuciła, że została wydana z naruszeniem art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS oraz art. 7, art. 8, art. 12, art. 15, art. 77, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała się na art. 60 Konstytucji RP (prawo równego dostępu do służby publicznej) i zasadę stabilności stosunku służbowego funkcjonariuszy. Zdaniem J. W., organ decydując się na nieprzedłożenie jej propozycji dalszej służby (pracy) i w konsekwencji wydając decyzję o wygaśnięciu jej stosunku służbowego w służbie celno-skarbowej, naruszył art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, ponieważ nie uwzględnił dotychczasowego przebiegu jej służby oraz posiadanych kwalifikacji, pomimo istnienia "oczywistego zapotrzebowania" zarówno na funkcjonariuszy jak i na pracowników cywilnych, posiadających podobne do niej lub tożsame kwalifikacje. W skardze skarżąca opisała przebieg swojej ponad dwudziestoletniej służby. Wyjaśniła, że rozpoczęła służbę w czerwcu 1997 r. w Urzędzie Celnym w G., na stanowisku młodszego kontrolera celnego w Dziale[...]. W 1998 r. po zdaniu egzaminu zawodowego "z najwyższą notą", w dniu 1 marca 1999 r. otrzymała awans na stanowisko kontrolera celnego. W dniu 1 kwietnia 2001 r. została przeniesiona z Działu [...] do Działu [...] , w dniu [...] września 2003 r. powierzono jej zastępowanie naczelnika w Dziale [...] (następcy Działu[...] ). Te zadania wykonywała do [...] lutego 2006r., tj. do czasu podjęcia służby w Referacie [...]. Od lutego 2009 r. pełniła służbę w Wydziale[...]. W dniu [...] października 2009 r. otrzymała awans na stanowisko inspektora celnego i od 10 listopada 2009 r. do stycznia 2017 r. była naczelnikiem Wydziału [...]. W styczniu 2017 r. została odwołana ze stanowiska kierowniczego, została ekspertem celnym i następnie wyznaczono jej miejsce pełnienia służby w Dziale [...] w Izbie Administracji Skarbowej w G. J. W. podniosła, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji niezasadnie stwierdził, że organ I instancji dostatecznie wyjaśnił przesłanki, którymi się kierował decydując się na nieprzedłożenie jej propozycji dalszej służby (pracy). Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy, w ślad za organem I instancji, "operuje ogólnikami". Skarżąca zarzuciła, że organy skupiły się jedynie na pełnieniu przez nią funkcji naczelnika wydziału. Tymczasem tę funkcję pełniła przez siedem lat, natomiast prawie całe jej życie zawodowe związane było z analizą ryzyka i nadzorem nad kontrolą obrotu towarami znaczeniu strategicznym (przez 16 lat pełniła funkcję koordynatora ds. kontroli obrotu towarami o znaczeniu strategicznym). Skarżąca dodała, że przez cały okres służby podnosiła swoje kwalifikacje zawodowe, kończąc studia podyplomowe czy uczestnicząc w ponad 110 szkoleniach. Powierzano jej zadania trudne i skomplikowane, zarówno na poziomie jednostki jak i krajowym. Za zaangażowanie i pracę na rzecz Służby Celnej otrzymywała liczne nagrody Szefa Służby Celnej oraz listy pochwalne i podziękowania od różnych instytucji. Z uzasadnień wniosków nagrodowych czy ocen okresowych, znajdujących się w jej aktach osobowych, wynika, że spełniała oczekiwania i dobrze realizowała powierzone jej zdania zarówno jako naczelnik wydziału jak i koordynator ds. kontroli obrotu towarami o znaczeniu strategicznym. J. W. dodała, że kiedy pełniła funkcje naczelnika w pionie kontroli, wydział zarządzania ryzykiem osiągał jedne z najlepszych wyników w skali kraju. Zdaniem skarżącej, wprowadzenie KAS w żaden sposób nie zredukowało zadań, które dotychczas wykonywała. Zarządzenie ryzykiem czy kontrola obrotu towarami o znaczeniu strategicznym oraz zadania związane ze stosowaniem środków i ograniczeń pozataryfowych oraz innych ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych nadal są wykonywane w strukturach Izby Administracji Skarbowej w G.. W komórkach zajmujących się tymi zagadnieniami, występują znaczne braki kadrowe, o czym świadczą ogłaszane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. nabory wewnętrzne i zewnętrzne. Brakuje fachowców z zakresu, w którym specjalizowała się skarżąca tj. analizy ryzyka i kontroli obrotu towarami o znaczeniu strategicznym. W listopadzie 2017 r. w Izbie Administracji Skarbowej w G. były 63 wakaty mundurowe, zaś w maju 2018 r. 66 wakatów mundurowych. W lipcu 2018 r. ogłoszono nabór zewnętrzny na wolnych 47 wakatów mundurowych, natomiast w listopadzie 2018 r. kolejny nabór zewnętrzny na wolnych 35 wakatów. Komórki do których istniało (i nadal istnieje) zapotrzebowanie, to m. in. oddziały celne i komórki dochodzeniowo-śledcze czy komórki, gdzie z jj wiedzą i kwalifikacjami, znajomością systemów związanych z obsługą celną, bez przeszkód by sobie poradziła. ‘ J. W. podniosła, że nawet jeżeli w czasie wprowadzania KAS nie było zapotrzebowania na etaty w komórkach zarządzania ryzykiem, to nic nie stało na przeszkodzie, aby zaproponować jej (osobie z prawniczym wykształceniem i ponad dwudziestoletnim stażem) służbę lub pracę w innej komórce. Skarżąca podkreśliła, że nigdy nie utrzymywała, że oczekuje wyłącznie propozycji służby, nigdy nie formułowała też oczekiwania otrzymania stanowiska kierowniczego. Jej wiedza, kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe pozwalają, aby mogła pracować zarówno w merytorycznych komórkach celnych (orzecznictwo, analityka, komórki dochodzeniowo-śledcze) jak i w oddziałach celnych (komórki w których dotychczas pełniła służbę sprawowały merytoryczny nadzór nad oddziałami celnymi). Skarżąca stwierdziła, że przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby zostały enumeratywnie określone w art. 179 oraz art. 180 ustawy o KAS i żadna z nich nie zachodzi w jej przypadku. Zdaniem strony skarżącej, wygaszenie jej stosunku służbowego stanowi również przejaw dyskryminacji. J. W. powołała się na określoną w art. 32 Konstytucji RP zasadę równego traktowania przez władze publiczne oraz wyroki TK z 5 listopada 1997 r. K 22/97 i z 18 stycznia 2009 r. K 17/99 dotyczące zasady równości. Z tych wszystkich względów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i wydanie wobec niej "decyzji zawierającej propozycję pełnienia służby" w Służbie Celno-Skarbowej, ewentualnie wydanie decyzji stwierdzającej zwolnienie ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego z powodu przekształcenia na podstawie art. 171 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podał, że wykonał wytyczne zawarte w wyroku WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Gd 53/17 i wydał decyzję, w której dostatecznie wyjaśnił, z jakich przyczyn nie złożył skarżącej propozycji dalszej służby (pracy) w zreformowanej Krajowej Administracji Skarbowej. Szef KAS dodał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie był zobowiązany do przedłożenia skarżącej propozycji służby (pracy), miał bowiem prawo zadecydować komu zostanie złożona taka propozycja, a kto takiej propozycji nie otrzyma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W ocenie Sądu, organy obu instancji wydając decyzję w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego J. W., dopuściły się naruszenia art. 170 w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Nie uwzględniły bowiem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Gdańsku w wyroku z 20 grudnia 2017r. sygn. akt II SAB/Gd 53/17 oraz w wyroku NSA z 17 października 2019 r. sygn. akt I OSK 1042/18 oddalającym skargę kasacyjną Szefa KAS od tego wyroku. Wydając decyzje w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącej w służbie Celno-Skarbowej, nie rozważyły w sposób wszechstronny i rzetelny wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności tych związanych z posiadanymi przez skarżącą kwalifikacjami i przebiegiem jej dotychczasowej służby (art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających ustawę o KAS), nie podały w uzasadnieniu decyzji obiektywnych, zindywidualizowanych przyczyn, z powodu których nie przedstawiono skarżącej propozycji dalszej służby (pracy) w strukturach KAS. Powyższego wymogu nie spełnia powołanie się (zwłaszcza przez organ odwoławczy) na ogólnikowe stwierdzenia, wskazujące na cele reformy administracji celno-skarbowej. Przytoczone przez Szefa KAS informacje, jakkolwiek kreślą tło działań podjętych przez organ, to jednak nie odnoszą się do kwalifikacji posiadanych przez skarżącą oraz do jej przebiegu służby (art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających). Natomiast na przebieg dotychczasowej służby składają się okoliczności i warunki dotychczasowej służby, a więc np. posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego stanowisko służbowe, uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia. Te elementy powinien więc wziąć pod uwagę organ przy podejmowaniu decyzji o złożeniu (nieprzedstawieniu) funkcjonariuszowi propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby, ponieważ stosunek służbowy funkcjonariuszy jest objęty dalej idącymi gwarancjami trwałości niż stosunek pracy. Wszak obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach (art. 60 Konstytucji RP). Powyższa regulacja obejmuje nie tylko etap naboru do służby publicznej, lecz również zasady wykonywania tej służby, a także zasady zwalniania ze służby publicznej (vide: wyrok TK z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt K 51/12, OTK 2014, nr 1, poz. 4). Z art. 60 Konstytucji nie można, co prawda, wyprowadzać prawa do przyjęcia do służby publicznej czy prawa do pozostawania w służbie. Jednakże przepis ten uprawnia niewątpliwie do ubiegania się o obiektywną, niedyskryminacyjną (np. z powodów politycznych) ocenę przydatności do służby. W tych relacjach konieczne jest również respektowanie zasady zaufania osób pełniących służbę do państwa jako pracodawcy (art. 2 Konstytucji RP), a także zasady działania organów państwa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a więc z wyłączeniem posługiwania się kryteriami nie merytorycznymi i nieobiektywnymi (art. 7 Konstytucji RP). Swoboda państwa w odniesieniu do "swoich" pracowników (funkcjonariuszy) jest zatem znacznie węższa, a tym samym ochrona stabilności stosunku służbowego osób pełniących służbę publiczną jest silniejsza, niż ma to miejsce w przypadku pracowników zatrudnionych u prywatnych pracodawców (por. wyrok NSA z 22 października 2019 r. I OSK 4299/18). Niewskazanie konkretnych kryteriów decydujących o nieprzedstawieniu skarżącej propozycji dalszej służby (pracy) uniemożliwia Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia poszanowania wynikających z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 i art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasad: ochrony zaufania obywatela do państwa, równego traktowania i zakazu dyskryminacji z jakiejkolwiek przyczyny w życiu politycznym, gospodarczym i społecznym oraz jednakowych szans w ubieganiu się o pełnienie funkcji publicznych. W rezultacie Sąd stwierdził, że organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ nie dopełniły obowiązku dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także należytego uzasadnienia zapadłego rozstrzygnięcia, co doprowadziło do naruszenia zasady zobowiązującej organy administracji do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uniemożliwiają sądowi ocenę tego czy organy nie wyszły poza granice uznania administracyjnego, ustalone treścią art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustawę o KAS. W konsekwencji uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 165 ust. 7 powołanej ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a.