VIII SA/Wa 257/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wszystkie miesiące lat 2004-2005 postanawia: zawiesić postępowanie z urzędu. UZASADNIENIE Pismem z [...] stycznia 2011 r. M. P. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R.. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącej za poszczególne miesiące 2004 r. (I – II i X) nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe oraz określenie skarżącej zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. (III – XII) i 2005 r. (I – VIII oraz X – XII). Skarżąca wystąpiła o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ odwoławczy wskazał między innymi (zob. s. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) przepis art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: postępowanie sądowe należało zawiesić z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie taka przesłanka zaistniała, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 5 kwietnia 2011 r. (I FSK 525/10), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: czy art. 70 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., w zakresie w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik nie jest informowany, do momentu uznania go za podejrzanego – jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej? W świetle stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy oraz znajdującego w niej zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Sąd uznał, że odpowiedź udzielona przez Trybunał Konstytucyjny na przytoczone pytanie prawne, będzie miała wpływ na jej wynik. Organ odwoławczy nie wykazał bowiem, czy i kiedy skarżącej zostało doręczone postanowienie z [...] listopada 2009 r. ([...]) wszczynające śledztwo w sprawie o przestępstwo skarbowe. Dodać warto, że przedmiotem decyzji jest między innymi określenie skarżącej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń i luty 2004 r. Rozstrzygnięcie dotyczące tych okresów rozliczeniowych będzie zaś miało wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej za późniejsze okresy rozliczeniowe. Tym samym wpływu na możliwość zawieszenia z urzędu postępowania sądowego nie wywiera argumentacja organu odwoławczego dotycząca podjęcia czynności egzekucyjnych przerywających bieg terminu przedawnienia. Czynności te nie dotyczyły bowiem określenia skarżącej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z uwagi na bezprzedmiotowość. Czyli w tym zakresie nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Dodać warto, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, za jakie okresy rozliczeniowe podjęte zostały czynności egzekucyjne i za jaki okres prowadzone jest postępowanie o przestępstwo skarbowe. Uchybienia te nie stanowią jednak przeszkody dla zawieszenia z urzędu postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.