VII SA/Wa 1437/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi K. K. i J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących K. K. i J. K. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2018, poz. 2906 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K. K. i J. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...], wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia budowy szamba szczelnego o pojemności 9 m3 na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] gmina [...]. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2019 r, do Starosty [...] (dalej "Starosta", "organ I instancji") wpłynęło zgłoszenie K. K. i J. K. (dalej: "inwestorzy", "skarżący") dotyczące budowy szamba szczelnego o pojemności 9 m3 na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Do zgłoszenia załączono szkic usytuowania przedmiotowego szamba wykonany na kopii mapy zasadniczej oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Starosta [...] (dalej "Starosta", "organ I instancji") decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], powołując się na art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej jako "p.b.") wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia budowy szamba szczelnego o pojemności 9 m3 na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że na terenie objętym przedmiotową inwestycją, obowiązują ustalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dotyczącego zespołu wsi: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w rejonie rzek: [...], [...], [...] zatwierdzonego Uchwalą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r.). Zgodnie z zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr ew. [...] we wsi [...] położona jest na terenie zakrzewionym w granicach terenów zalewowych wód stulecia na których obowiązują ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska zawarte w treści § 7 ust. 1.3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj.: "Zakaz zabudowy terenów zalewowych w granicach wody stuletniej". Zdaniem Starosty wykładnia cytowanych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że budowa szamba szczelnego na terenie położonym w granicach terenów zalewowych wód stulecia nie została przez zapisy planu dopuszczona do stosowania, a zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia [...] października 2018 r, odwołanie od tej decyzji wnieśli inwestorzy. W uzasadnieniu odwołania postawili zarzuty naruszenia art. 7, art. 7a, 7b, art. 8, art.9, art. 11, art.14a k.p.a. Wskazali, że zgłoszenie jest zgodne z realizacją nałożonych na właścicieli budynków mieszkalnych obowiązków i nakazów zawartych w szeregu ustaw i aktów wykonawczych związanych z ochroną środowiska, w tym w uchwale Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...], gdzie w §. 22 pkt 1 wskazano, że właściciel nieruchomości jest zobowiązany dostosować wielkość zbiornika bezodpływowego do liczby osób przebywających na nieruchomości. Inwestorzy przywołali także § 7 pkt 4 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl którego do czasu realizacji oczyszczalni i sieci kanalizacyjnej ścieki mogą być odprowadzane do zbiorników szczelnych, uniemożliwiających przedostanie się zanieczyszczeń do gruntu. Zdaniem skarżących w decyzji brak jest wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego. Pominięto istnienie od 50 lat budynku mieszkalnego pod adresem [...] ul. [...] roku nr [...]. Nie wyjaśniono ani nie uzasadniono, w jaki sposób mają być odprowadzane z nieruchomości ścieki, powstające w wyniku normalnego korzystania nieruchomości. Ponadto Starosta nie wyjaśnił, dlaczego odmawia stronie prawa do korzystania z wody gminnej. Ponadto skarżący podnieśli, że Starosta nie wyjaśnił, dlaczego na innych nieruchomościach znajdujących się w identycznej lub podobnej sytuacji prawnej, wydano decyzje zezwalające lub nie wniesiono sprzeciwu do budowy szamba i budowy wodociągu i nie wyjaśnił, czy zachodzi dyskryminacja. Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2019 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. Organ odwoławczy, po przytoczeniu brzmienia art. 30 p.b. i omówieniu instytucji w tym przepisie uregulowanych, wskazał, że w rozpatrywanej sprawie Starosta [...] prawidłowo wniósł sprzeciw w sprawie ww. robót budowlanych, ponieważ budowa przedmiotowego obiektu narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem na terenie inwestycji obowiązuje zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym działka nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...], leży na terenie określonym jako "zakrzewienia" w granicy terenów zalewowych wód stulecia. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu odniesień skarżących do § 7 pkt 1.4. planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika możliwość odprowadzania ścieków do zbiorników szczelnych, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z § 7 pkt 1.1. ustaleń ww. planu przewidziane funkcje terenu to: - mieszkalnictwo w zakresie budownictwa zagrodowego, jednorodzinnego nierolniczego i letniskowego, - turystyka, - usługi dla ludności i rolnictwa, - rolnictwo. Natomiast należąca do skarżących działka nr ew. [...] leży na terenie określonym jako "zakrzewienia" w granicy terenów zalewowych wód stulecia oraz w pobliżu terenów oznaczonych symbolem ZN - zieleń niska, łąki, pastwiska oraz tereny nadrzeczne łęgowe bez prawa zabudowy (§ 7 pkt 2.1. ww. planu). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących nierównego traktowania skarżących wobec właścicieli sąsiednich nieruchomości, organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z ww. planem, nieruchomości w najbliższym sąsiedztwie, tj. po przeciwnej stronie drogi gminnej, zlokalizowane są na terenach określonych symbolem planistycznym ... - teren zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej nierolniczej, poza granicami terenów zalewowych wód stulecia, dla których obowiązują ustalenia szczegółowe dotyczące poszczególnych obszarów w granicach areałów wsi - § 7 pkt 2.1. ww. planu. Natomiast zapisy § 7 pkt 1.3. Zasad ochrony środowiska ww. planu stanowią o: - zakazie zabudowy terenów zalewowych w granicach wody stuletniej, - eliminacji odprowadzania ścieków nieoczyszczonych do wód otwartych i gleby poprzez budowę oczyszczalni ścieków i sieci kanalizacji sanitarnej, - zakazie lokalizacji obiektów stwarzających uciążliwość dla mieszkańców bądź pogarszających stan środowiska. Organ podkreślił, że zgodnie z § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich sytuowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zalewowych. Następnie organ przytoczył przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawa wodnego (Dz. U. 2018 poz. 2268 ze zm.) dotyczące obszarów, na których istnieje znaczące ryzyko powodzi lub jest prawdopodobne wystąpienie znaczącego ryzyka powodzi. Następnie organ podniósł, że zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 3a Prawa wodnego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zakazuje się gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w szczególności ich składowania. Jeżeli jednak nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi, właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, zwolnic od zakazu, o którym mowa w art. 77 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód (art. 77 ust. 3 ww. ustawy). Zdaniem organu starania skarżących o wykonanie obowiązku wynikającego z Uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] są zasadne, jednak poza sporem jest fakt, że roboty budowlane objęte ww. zgłoszeniem naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również inne przepisy, tj. § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 77 ust. 1 pkt 3a Prawa wodnego. Pismem z dnia 22 maja 2019 r. K. K. i J. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu. Postawili zarzuty naruszenie art 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art 21, art. 64 i art. 32 Konstytucji RP, a nadto iż została wydana z naruszeniem art. 7, 7a, 7b, art. 8, art. 9, 11, art. 12, art. 14a, art. 77 i 138 k.p.a. Powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo wskazali, że organ w żaden sposób nie uzasadnił konieczności ograniczenia konstytucyjnego prawa własności i nadmiernej ingerencji Państwa w podmiotowe prawo własności przynależne skarżącym, w zakresie wprowadzenia całkowitego zakazu zabudowy terenu na którym znajduje się działka [...] wraz z budynkiem mieszkalnym z adresem [...], ul. [...] roku nr [...] należąca do skarżących oraz zakwalifikowania jako teren zakrzewiony. Wskazali, że na przedmiotowej działce od ponad 50 lat istnieje budynek mieszkalny w którym mieszkała zmarła ponad 30 lat temu W. K. (babcia skarżącego), do którego istnieją zamiary zasiedlenia, tym samym nie trzeba przedstawiać innego dowodu na okoliczność powstawania na przedmiotowej działce ścieków bytowych i konieczności ich odprowadzania z działki w sposób nieinwazyjny na środowisko. Ponadto zdaniem skarżących w decyzji brak jest wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego. Pominięto istnienie od 50 lat budynku mieszkalnego pod adresem [...] ul. [...] roku nr [...], pomimo iż w dokumentacji Starosty działka [...] oznaczona jest symbolem ... - co oznacza zabudowa mieszkaniowa na działce rolnej klasy 4. Skarżący podnieśli ponadto, że biorąc pod uwagę tereny zalewowe wody stuletniej, to skarżący są nierówno traktowani i dyskryminowani w stosunku do innych właścicieli wobec których nie wszczęto żadnych postępowań, ani sprzeciwów do budowy szamba i innych obiektów znajdujących się w obrębie uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr [...]. W szczególności mowa o działkach w [...] w obrębie drogi wojewódzkiej nr [...] i okolic ulicy [...] i koryta rzeki [...], oraz miejscowości [...], na których znajdują się obiekty budowlane jak i szamba szczelne, wybudowane i istniejące za wiedzą i zgodą wszystkich zainteresowanych organów administracyjnych. Ponadto po drugiej stronie rzeki [...], na przeciwko przedmiotowej działki, w ostatnich latach wybudowano pole namiotowe [...], oraz Ośrodek Wypoczynkowy [...] z domkami do wynajęcia i plaże, z wypożyczalnią kajaków i niezbędne do prowadzenia takiej działalności szambo, mimo że działki [...] i [...] w obrębie [...] na których znajdują się wspomniane obiekty także znajdują się na terenach zalewowych wody stuletniej, a o powstałych tam obiektach wiedzą wszystkie zainteresowane w sprawie organy administracyjne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...], wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia przez K. K. i J. K. budowy szamba szczelnego o pojemności 9 m3 na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] gmina [...]. Podnieść należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu-na budowę. Pozwolenie-na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 p.b., stanowi decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Ustawodawca w art. 29-31 p.b. przewidział wyjątki od ww. zasady - budowa części obiektów oraz wykonywanie części robót budowlanych zamiast pozwolenia na budowę wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Wskazany art. 29 p.b. wylicza enumeratywnie rodzaje obiektów budowlanych, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę oraz robót budowlanych, których rozpoczęcie nie wymaga pozwolenia na budowę. Katalog wyrażony w tym artykule ma formę listy zamkniętej, a więc wyłącznie wymienione w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Ponieważ podany przepis zawiera wyjątki od zasady ogólnej, to w stosunku do niego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze jednak oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno-prawnej. Do ustawy Prawo budowlane została bowiem wprowadzona instytucja zgłoszenia budowy jako zdecydowanie prostsza od pozwolenia na budowę, forma dochodzenia do wymaganej prawem akceptacji właściwego organu zamiaru podjęcia określonych w ustawie robót budowlanych. Zgodnie z art. 30 ust. 5 p.b., zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. W kontekście powyższego, zgodnie z art. 30 p.b., organ administracji publicznej ma kompetencje do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych zgłoszeniem. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie prżez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej. Niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (lub od dnia usunięcia braków zgłoszenia, jeżeli inwestor był do tego wezwany) powoduje, że uprawnienie inwestora do uruchomienia procesu budowlanego powstaje bezpośrednio z mocy prawa, a więc bez wydania aktu administracyjnego. Przesłanki zgłoszenia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych zostały przez ustawodawcę wymienione w art. 30 ust. 5c zdanie ostatnie oraz w art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 p.b.. Tym samym wniesienie sprzeciwu z powodów innych niż wskazane w tych przepisach jest niedopuszczalne. Według art. 30 ust. 5c ww. ustawy organ ma obowiązek wniesienia sprzeciwu w przypadku niedopełnienia przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ w drodze postanowienia. W oparciu zaś o art. 30 ust. 6 p.b. organ wnosi sprzeciw, gdy realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych, tj. jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy, 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., w miejscu, w którym taki obiekt istnieje, Natomiast stosownie do treści przepisu art. 30 ust. 7 p.b. organ może nałożyć, w drodze sprzeciwu obowiązek uzyskania pozwolenia ńa wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Uwzględniając zatem przedstawione wyżej uregulowania ocenić należało, czy w niniejszej sprawie wniesienie przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu do zgłoszonego przez stronę skarżącą zamiaru wykonania robót budowlanych znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa i czy było uzasadnione wskazanymi w tych przepisach okolicznościami. W niniejszej sprawie podkreślić należy, że w myśl art. 29 ust. 1 pkt 3a p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3. Skarżący, zgodnie z ww. przepisem, dokonali zgłoszenia zamiaru realizacji robót budowlanych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...], obejmujących budowę szamba szczelnego o pojemności 9 m3. Starosta [...] wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia, gdyż w jego ocenie w świetle art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. realizacja ww. zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna, albowiem budowa szamba narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na terenie objętym przedmiotową inwestycją, obowiązują ustalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dotyczącego zespołu wsi: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w rejonie rzek: [...], [...], [...] zatwierdzonego Uchwalą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. Zgodnie z zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr ew. [...] we wsi [...] położona jest na terenie zakrzewionym w granicach terenów zalewowych wód stulecia na których obowiązują ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska zawarte w treści § 7 ust. 1.3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj.: "Zakaz zabudowy terenów zalewowych w granicach wody stuletniej". Zapisy ww. aktu są jasne i bezsporne. Jednakże w tym miejscu wskazać należy, że skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze konsekwentnie podnosili, że na przedmiotowej działce pod adresem [...] ul. [...] roku nr [...]od ponad 50 lat istnieje budynek mieszkalny w którym mieszkała zmarła babcia skarżącego W. K., do którego istnieją zamiary zasiedlenia, tym samym udowodniona jest okoliczność powstawania na przedmiotowej działce ścieków bytowych i konieczności ich odprowadzania z działki w sposób nieinwazyjny na środowisko. Ponadto podnosili, że w dokumentacji Starosty działka [...] oznaczona jest symbolem [...] - co oznacza zabudowa mieszkaniowa na działce rolnej klasy 4. Podkreślić należy, że skarżący do zgłoszenia załączyli szkic usytuowania przedmiotowego szamba wykonany na kopii mapy zasadniczej, poświadczonej przez upoważnionego pracownika Starosty [...] za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z omawianej mapy wynika, że – jak wskazali skarżący - działka [...] oznaczona jest symbolem [...], a ponadto na działce znajduje się budynek. Organ odwoławczy nie odniósł się zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę do powyższych zarzutów skarżących. Nie ustalił, jaki jest faktyczny charakter działki należącej do skarżących, czy na działce posadowiony jest budynek, a jeśli tak, kiedy został wybudowany i czy jest posadowiony legalnie, czy został oddany do użytkowania, czy jest zamieszkały, a tym samym czy powstała konieczność odprowadzania z działki ścieków bytowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że organ administracji publicznej zobowiązany jest działać zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a.) i rozstrzygać sprawę dopiero po należytym ustaleniu stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) w oparciu o zebrane i właściwie rozpatrzone dowody (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej jest odzwierciedleniem toku postępowania, ustaleń poczynionych przez organ i dowodów, które doprowadziły do takich, a nie innych wniosków. Wedle tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza także zasady ogólne postępowania administracyjnego, przede wszystkim określoną w art. 7 k.p.a. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej i realizujący tę zasadę szereg przepisów nakładających na organy administracji obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Skoro strona postępowania stawia konkretne zarzuty w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, to - z uwagi na wymogi stawiane przez ustawodawcę w art. 107 § 3 k.p.a., a także ze względu na zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) i obowiązek dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej - ma prawo oczekiwać odniesienia się przez organ do przedstawionej argumentacji. W ocenie Sądu nie zostały przez organ wyjaśnione w sposób należyty wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, co w konsekwencji pociąga za sobą niemożność oceny, czy, uwzględniając przedstawione wyżej uregulowania, w niniejszej sprawie wniesienie przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu do zgłoszonego przez stronę skarżącą zamiaru budowy szamba znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa i czy było uzasadnione wskazanymi w tych przepisach okolicznościami. Podnieść również w tym miejscu należy, że Sąd nie domniemywa intencji działania organu, ani nie czyni własnych ustaleń w sprawie. Aby ocenić rozstrzygnięcie organu w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować jego stanowiskiem zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów sprawy, dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę oraz okoliczności mających wpływ na ocenę żądania strony zgłoszonego w sprawie. Rola sądu administracyjnego sprowadza się wyłącznie do kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, a ta z kolei możliwa jest w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznoprawnych, tj. ustaleń co do faktów prawotwórczych, które wywierają skutki prawne oraz ustaleń co do oceny prawnej tych faktów. Te warunki natomiast są spełnione tylko w sytuacji przestrzegania zasad postępowania administracyjnego. Stwierdzenie wyżej opisanych wad doprowadziło do uznania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a., przez brak ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zdaniem Sądu organ winien się odnieść do zawartego w skardze zarzutu skarżących, że są nierówno traktowani i dyskryminowani w stosunku do innych właścicieli działek znajdujących się na wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenach zalewowych wody stuletniej (zdaniem skarżących są to właściciele działki w [...] w obrębie drogi wojewódzkiej nr [...] i okolic ulicy [...] i koryta rzeki [...], oraz działek nr [...] i [...] w obrębie [...] na których wybudowano pole namiotowe [...], oraz Ośrodek Wypoczynkowy [...]), którym pozwolono na usytuowanie na omawianym terenie obiektów budowlanych, w tym szamb. Przede wszystkim organ winieni zbadać, czy nie doszło do naruszenia wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a. zasady równego traktowania. Podkreślić należy, że skarżący w piśmie z dnia 22 maja 2019 r. zawarli także zarzuty odnoszące się do ww. uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. Skarga na powyższą uchwałę została zarejestrowana pod sygn. akt IV DK/Wa 97/19 i jest rozpoznawana w Wydziale IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponownie rozpatrując wniosek skarżących organ winien mieć na uwadze przedstawione wyżej stanowisko Sądu w zakresie konieczności wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji. Swoje rozstrzygnięcie organ uzasadni w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a., odnosząc się do twierdzeń skarżących dotyczących charakteru działki, której dotyczy zgłoszenie budowy szamba szczelnego oraz sytuowania analogicznych obiektów na działkach znajdujących się w granicach terenów zalewowych wód stulecia wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy.