II SA/Gd 197/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. UZASADNIENIE R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 stycznia 2019 r., sygn. akt [...], którym odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2009 r., nr [..], o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w prawo własności. Zaskarżone postanowienie podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 4 maja 2009 r. Prezydent Miasta orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. M., (działka nr [..], obręb [..]), KW Nr [..], o powierzchni 659 m², w prawo własności na rzecz: J. S. K. w udziale 1/3 części, R. J. K. w udziale 1/3 części oraz T. A. K. w udziale 1/3 części. W pkt 2 sentencji tej decyzji Prezydent Miasta orzekł o ustaleniu wysokości opłat z tytułu przekształcenia, w pkt 3 ustalono wysokość opłat z uwzględnieniem bonifikaty w stosunku do J. K. i R. K. W pkt 4 i 5 decyzji wskazano sposób i termin uiszczenia opłaty. Po rozpoznaniu odwołania R. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 września 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 655/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. K. na wskazaną wyżej decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 943/10, oddalił skargę kasacyjną wskazując, że skarżący wnosząc skargę do sądu administracyjnego nie działał we własnym interesie, gdyż jego uprawnienie do uzyskania bonifikaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności zostało w całości zrealizowane, lecz działał w imieniu brata T. K. nie posiadając przy tym stosownego pełnomocnictwa uprawniającego go do skutecznego dokonania tej czynności. Pismem z dnia 16 kwietnia 2011 r. R. K. zwrócił się do Prezydenta Miasta o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 4 maja 2009 r., w części objętej punktem 1 lit. c, dotyczącej T. K., wskazując jako podstawę prawną żądania art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a. Powołał się również na przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji podał art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 27 grudnia 2011 r. odmówiło wznowienia postępowania w sprawie, zaś po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia 24 października 2012 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 788/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. K. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 października 2012 r. uznając, że organy zasadnie wykazały, iż skarżący wiedział o okolicznościach, które powołał jako uzasadnienie podania o wznowienie postępowania, wcześniej niż na miesiąc przez złożeniem podania. Swoje żądanie skarżący oparł m.in. na podstawie określonej w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. podnosząc, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., popełnionego przez urzędników Urzędu Miejskiego. W tym przedmiocie złożył w dniu 22 marca 2011 r. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Zawiadomienie to skarżący oparł na opisie okoliczności, mających miejsce w dniu 29 marca 2004 r., które miały polegać na nakłonieniu skarżącego do uiszczenia w imieniu T.K. zaległej opłaty za użytkowanie wieczyste, sfałszowaniu dowodu tej wpłaty, a także złożenie - w tym samym dniu - wniosku o wpisanie T. K., jako współużytkownika wieczystego, w księdze wieczystej. Z treści podania o wznowienie postępowania wynika, że skarżący brał udział w czynnościach dotyczących opłacenia zaległych należności z tytułu opłaty za użytkowanie wieczyste w imieniu swego brata, zatem już wówczas miał świadomość, że działania pracowników Urzędu mogą ewentualnie stanowić podstawę do wszczęcia postępowania karnego. W odniesieniu do opisanych wyżej okoliczności związanych z podnoszonym przez skarżącego sfałszowaniem dokumentów oraz wydaniem decyzji w wyniku przestępstwa, przyjęto, że podanie o wznowienie postępowania z dnia 16 kwietnia 2011 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu skarżący również uchybił terminowi do złożenia podania w oparciu o podstawę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., która była argumentowana przez niego tym, że nową okolicznością oraz nowym dowodem, który wyszedł na jaw jest pismo T.K. z dnia 15 lipca 2004 r., w którym informował on Urząd Miasta, iż nie nabył spadku po L. K. O tym piśmie skarżący dowiedział się w dniu 13 września 2009 r., kiedy je odnalazł. Wobec tego w tym dniu zaczął biec termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Sąd uznał również, że nawet w sytuacji, gdyby podanie skarżącego o wznowienie postępowania zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, to nie mogłoby prowadzić do wznowienia postępowania. Skarżący wnosząc o wznowienie postępowania nie działał bowiem we własnym interesie, gdyż swoje żądanie ograniczył do pkt 1 lit. c decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2009 r., tj. do części dotyczącej T. K. – innej strony tego samego postępowania, kwestionując w istocie odmowę zastosowania w stosunku do T. K. bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Uprawnienie skarżącego do uzyskania bonifikaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności zostało w całości zrealizowane, a jego działanie w imieniu brata T. K. nie zostało potwierdzone stosownym pełnomocnictwem. Wznowienia postępowania w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Prezydenta Miasta, polegającego na przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności bez zastosowania w stosunku do T. K. bonifikaty od opłaty z tego tytułu, mógłby skutecznie żądać wyłącznie T. K. osobiście lub inna osoba, prawidłowo przez niego umocowana. W związku z powyższym z uwagi na brak po stronie skarżącego interesu prawnego w żądaniu wznowienia postępowania, w części dotyczącej T. K., zachodziłaby również podstawa do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, także wówczas, gdyby podanie zostało złożone w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a Od opisanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący złożył skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w części dotyczącej odmowy przyznania bonifikaty i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania T. K. wniósł o jej oddalenie wskazując na prawidłowość zaskarżonego wyroku. Wyjaśnił przy tym, że nigdy nie udzielał skarżącemu pełnomocnictwa do działania w jego imieniu, ani nie zlecał mu dokonania jakichkolwiek czynności w zakresie dochodzenia uzyskania bonifikaty. Nieprawdą jest też, że nie przyjął spadku po matce. Postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 20 listopada 1998 r. sygn. akt [..], spadek po L. K. nabyli w częściach równych T. K., R.K. i J. K. T. K. wnosił o zmianę tego postanowienia, jednakże jego wniosek został oddalony postanowieniem tego sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt [..]. Apelacja złożona przez R. K. również została oddalona. Wskazał ponadto, że jego meldunek został przywrócony i do dnia dzisiejszego mieszka i jest zameldowany w W. Jego zdaniem zupełnie abstrakcyjne i pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych są rozważania R. K. dotyczące wpływu wymeldowania na jego prawo do reprezentowania T. K. w sprawie udzielenia bonifikaty. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2240/13, oddalił skargę kasacyjną podzielając argumentację sądu zarówno co do oceny terminu wniesienia podania, jak również co do oceny legitymacji skarżącego do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. R. K. w dniu 16 marca 2017 r. złożył kolejny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2009 r. w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 lit. c sentencji podając, że występuje jako posiadacz samoistny prawa własności nieruchomości w udziale 1/3 części przypadającej T. K. Jako podstawę wznowienia wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podnosząc, że nabył przez zasiedzenie udział T. K. w prawie współwłasności nieruchomości z dniem 25 lutego 2004 r. i wystąpił o zniesienie prawa współwłasności. Z treści wniosku wynika, że w sprawach o stwierdzenie zasiedzenia i zniesienia współwłasności nie zapadły jeszcze prawomocne orzeczenia sądu powszechnego. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2017 r., skarżący uzupełnił treść podania o wznowienie o podstawę określoną w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazując, że kwestionowana przez niego decyzja z dnia 4 maja 2009 r. została wydana na skutek popełnienia przestępstwa - sprawa [..] w Prokuraturze Rejonowej - tj. sfałszowania dowodu wpłaty opłaty z tytułu użytkowania wieczystego przez T.K., sprawę zgłoszono w 2011 r. Wpłaty dokonał wnioskodawca jako posiadacz samoistny, który nabył udział T. K. w prawie użytkowania wieczystego działki w dniu 25 lutego 2004 r., o czym wówczas nie wiedział. Wnioskodawca wskazał także, że podanie o wznowienie postępowania złożył po otrzymaniu w dniu 13 marca 2017 r. informacji o wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 10 kwietnia 2015 r. wyroku w sprawie o sygn. akt I OSK 2240/13, tj. wyroku oddalającego jego skargę kasacyjną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 26 maja 2017 r. odmówiło wznowienia postępowania w sprawie, zaś postanowieniem z dnia 8 stycznia 2018 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia 26 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 188/18, oddalił skargę R. K. na postanowienie Kolegium z dnia 8 stycznia 2018 r. wskazując, że w jego ocenie okoliczności podnoszone przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania oraz piśmie uzupełniającym ten wniosek nie mogły prowadzić do skutecznego wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2009 r. w części dotyczącej pkt. 1 lit. c tej decyzji. Przede wszystkim organy i sąd związane były oceną prawną zawartą w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych o braku legitymacji skarżącego do żądania wznowienia we wskazanym zakresie, a sytuacja prawna wnioskodawcy nie uległa zmianie, przez co również stanowisko zawarte we wskazanych wyrokach pozostaje aktualne. Niezależnie od powyższego Kolegium dokonało prawidłowej oceny okoliczności podnoszonych we wniosku zasadnie też uznając, że wnioskodawca uchybił terminowi do złożenia wniosku opartego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. Sąd uznał, że okoliczność bycia samoistnym posiadaczem udziału przypisanego w decyzji z dnia 4 maja 2009 r. T. K. nie jest zmianą stanu prawnego, która umożliwiała odstąpienie od wiążących ocen sformułowanych dotychczas przez sądy administracyjne w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją przekształcająca prawo użytkowania w prawo własności. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego o nabyciu przez niego w drodze zasiedzenia udziału T. K., albowiem wskazał, że dotychczas nie wydano orzeczenia potwierdzającego ten stan. Według Sądu powoływanie się na nabycie w drodze zasiedzenia udziału w prawie użytkowania wieczystego i zniesienie współwłasności przed zaistnieniem tych okoliczności bądź ich prawnym uregulowaniem, uznać należało za przedwczesne, a zatem również nie spełniające wymogu zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. R. K. pismem z dnia 15 lipca 2018 r. złożył kolejny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2009 r. w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 lit. c sentencji. W jego treści powołał się na przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 k.p.a.: fakt wydania decyzji, której dotyczy wniosek, w wyniku przestępstwa, na podstawie sfałszowanych dokumentów oraz nabycie w 2004 r. w drodze zasiedzenia udziału przysługującego T. K. w prawie własności nieruchomości. Skarżący podkreślił, że przed Sądem Rejonowym toczy się postępowanie o zasiedzenie (sygn. akt [..]) oraz o zniesienie współwłasności (sygn. akt [..]). Wyjaśnił ponadto, że jako posiadacz samoistny tego udziału od lat opłaca należny od niego podatek od nieruchomości. Wskazał również, że decyzja przekształcająca prawo w odniesieniu do T. K. narusza art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonalność ma charakter trwały. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 14 stycznia 2019 r. odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2009 r. Kolegium wyjaśniło, że w świetle wiążącej oceny prawnej, wyrażonej w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 943/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 788/12, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2240/13, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 188/18, należało przyjąć, że R. K. nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu, w trybie wznowienia postępowania, części decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2009 r. w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 1 lit. c orzekającego o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości na rzecz T. K. w udziale 1/3 części. Według Kolegium po wydaniu ww. wyroków sytuacja prawna R. K. nie uległa zmianie, tj. nie nabył on prawa do udziału T. K. w prawie współwłasności nieruchomości. Ze złożonych przez wnioskodawcę na wezwanie Kolegium wyjaśnień oraz informacji uzyskanych z Sądu Rejonowego, do dnia orzekania nie zapadły prawomocne orzeczenia w sprawach dotyczących zasiedzenia przez R. K. udziału T. K. w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. M., ani do zniesienia jej współwłasności. Oznacza to, że R. K. nie był i nadal nie jest uprawniony do żądania weryfikacji w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej z dnia 4 maja 2009 r. w części odnoszącej się do T.K. Jest do tego legitymowany wyłącznie T. K. lub ustanowiony przez niego pełnomocnik, względnie osoba, która w prawnie dopuszczalny sposób nabędzie jego udział we własności nieruchomości. Z wpisów w Dziale II prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości przez Sąd Rejonowy Księgi Wieczystej nr [...] wynika jednoznacznie, że jej właścicielami są R. K., J. K. i T. K. Kolegium ponownie wyjaśniło wnioskodawcy, że posiadanie samoistne nieruchomości stanowi stan faktyczny a nie stan prawny i nie skutkuje nabyciem prawa jej własności. Długotrwale posiadanie samoistne nieruchomości może co prawda w wyniku zasiedzenia przekształcić się w prawo jej własności, jednak dla usankcjonowania takiego stanu rzeczy niezbędne jest prawomocne orzeczenie sądu powszechnego stwierdzającego zasiedzenie. Orzeczenie takie ma charakter deklaratoryjny, zasiedzenie następuje bowiem z mocy samego prawa jednak bez takiego orzeczenia, nie można nabyć prawa własności w drodze zasiedzenia. Fakt, że ustawodawca powiązał z posiadaniem samoistnym nieruchomości obowiązki fiskalne (podatek od nieruchomości) nie zmienia sytuacji prawnej posiadacza , który włada nieruchomością jak właściciel nie będąc jednak jej właścicielem. Odnosząc się do zachowania przez skarżącego terminów do złożenia wniosku Kolegium wskazało, że jego stanowisko wyrażone w poprzednich rozstrzygnięciach, potwierdzone orzeczeniami sądów administracyjnych, pozostaje aktualne, tj. skarżący wniósł wniosek z uchybieniem terminu do jego złożenia. W skardze R. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji, o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 4 maja 2009 r. i zmianę sentencji tej decyzji w części objętej pkt 1 lit. c. Sformułował również wniosek o uchylenie zawiadomienia Urzędu Miejskiego Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Urbanistyki z dnia 2 marca 2016 r. o zmianie właściciela nieruchomości, wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia 4 maja 2009 r. w zakresie T. K., ze względu na zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Wniósł również o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie zasiedzenia i zniesienie współwłasności toczących się przed sądem powszechnym. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił niezgodność z prawem z powodu naruszenia jego interesu prawnego, praw materialnych oraz obowiązku regulacji należnych podatków od nieruchomości, jak również błędne uznanie, że skarżący nie jest posiadaczem samoistnym 1/3 udziału T. K. w przedmiotowej nieruchomości. Uzasadniając skargę skarżący powołał się na argumentację dotychczas podnoszoną w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego oraz na argumentację podnoszoną we wcześniejszych postępowaniach. W szczególności skarżący twierdzi, że jest posiadaczem samoistnym 1/3 udziałów należących do T. K. w przedmiotowej nieruchomości gruntowej, które nabył na własność w drodze zasiedzenia. Przedstawił ponadto okoliczności związane ze złożeniem do sądu powszechnego wniosku o ujawnienie swych praw w księdze wieczystej, jak również związane z toczącą się sprawą o zasiedzenie udziału oraz zniesienie współwłasności. Dołączył do skargi postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt [..], z którego wynika, że zostało uchylone postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt [...], umarzające postępowanie w sprawie wniosku R. K. o zniesienie współwłasności, jako przedwczesne, gdyż po zawieszeniu postępowania, wpłynął wniosek o jego podjęcie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2019 r. skarżący poszerzył argumentację sformułowanych zarzutów skargi opierając się na tożsamych twierdzeniach, co w podaniu o wznowienie postępowania oraz przedstawił dowody z dokumentów. Nawiązał również do uchybień popełnionych przez organy podatkowe w postępowaniach podatkowych dotyczących podatku od nieruchomości stawiając zarzut naruszenia Ordynacji podatkowej poprzez brak prawidłowego ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i wnosząc o podjęcie adekwatnego do tych naruszeń rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznał odmownie zawarty w skardze wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego. Pismami procesowymi z dnia: 23 lipca 2019 r., 23 sierpnia 2019 r., 8 października 2019 r. i 19 listopada 2019 r. skarżący wnioskował ponownie do Sądu o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Wszystkie wnioski zostały przez Sąd rozpoznane odmownie postanowieniami z dnia: 1 sierpnia 2019 r., 19 września 2019 r., 30 października 2019 r. i 16 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), zwanej dalej p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 p.u.s.a., który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to na podstawie stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, dochowania wymaganej prawem procedury, respektowania reguł kompetencji. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie objęto postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 stycznia 2019 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2009 r., nr [..], o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. M., stanowiącej działkę nr [..] obr. [..], w prawo własności, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 września 2009 r., nr [..]. Przekształceniu podlegało prawo użytkowania wieczystego przysługujące J. K., R.K. i T.K., każdemu w udziale 1/3 części. Legalność decyzji o przekształceniu została potwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 655/09, oddalającym skargę oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 943/10, oddalającym skargę kasacyjną. Zaskarżone postanowienie podjęto w wyniku rozpoznania podania skarżącego z dnia 15 lipca 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją przekształcającą prawo użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. M. w W.w prawo własności trzech osób w równych udziałach po 1/3, w tym skarżącego. Skarżący domagał się wznowienia postępowania w części objętej pkt 1 lit. c decyzji z dnia 4 maja 2009 r., czyli odnoszącej się do T. K. Podkreślić należy, że skarżący z wnioskiem tej treści wystąpił do Kolegium już po raz trzeci i Kolegium w rozpoznawanej sprawie po raz trzeci orzekało w przedmiocie wznowienia. Co istotne, treść rozpoznawanego w niniejszej sprawie podania o wznowienie postępowania jest zbieżna z poprzednimi dwoma podaniami z dnia 16 kwietnia 2011 r. i z dnia 16 marca 2017 r. i wyraźnie do nich nawiązuje. Skarżący ponownie powoływał się na podstawy wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 k.p.a. twierdząc, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, a decyzja w części dotyczącej pkt 1 lit. c wydana została w wyniku przestępstwa z art. 231 § 1 Kodeksu karnego popełnionego przez urzędników Urzędu Miejskiego, o czym skarżący zawiadomił właściwe organy w dniu 22 marca 2011 r. wyjaśniając, że w dniu 29 marca 2004 r. nakłaniano go do uiszczenia w imieniu T. K. zaległej opłaty za użytkowanie wieczyste, sfałszowano dowód tej wpłaty, a także złożono - w tym samym dniu - wniosek o wpisanie T. K., jako współużytkownika wieczystego w księdze wieczystej. Z podania wynika, że uzasadnieniem dla podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest nabycie w drodze zasiedzenia z dniem 25 lutym 2004 r. udziału T. K. w prawie użytkowania wieczystego, a także zniesienie współwłasności nieruchomości. Skarżący w podaniu o wznowienie postępowania z dnia 15 lipca 2018 r. wskazał również na naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem decyzja z dnia 4 maja 2009 r. w pkt 1 lit. c w odniesieniu do T. K. od początku była niewykonalna, a jej niewykonalność ma charakter trwały. Nowym elementem uzasadnienia podania o wznowienie postępowania w kontekście poprzednich podań jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, według którego podatnikiem podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektu budowlanego, posiadacze samoistni tych nieruchomości i obiektów budowlanych oraz użytkownicy wieczyści gruntów. W tym zakresie skarżący wyjaśnił, że od 1995 r., tj. od śmierci matki L. K., reguluje należne podatki od wskazanej nieruchomości, a wznowienie postępowania i zmiana pkt 1 lit. c decyzji z 2009 r. jest niezbędna do uregulowania stanu prawnego zgodnie ze stanem faktycznym i prawidłowego obciążania go należnościami w podatku od nieruchomości. Skarżący twierdzi konsekwentnie, że jest posiadaczem samoistnym 1/3 udziału przyznanego w decyzji z 2009 r. T. K. w przekształconym prawie własności nieruchomości. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową, która ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego można wyróżnić fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania (w szczególności, czy wniosek dotyczy ostatecznej decyzji, czy został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu i zawiera podanie przesłanki wznowieniowej). Dopiero pozytywna ocena łącznego spełnienia tych przesłanek skutkuje wznowieniem postępowania. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 k.p.a., możliwe jest: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Kwestia nieterminowego wniesienia podania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 4 maja 2009 r. w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a. została już w sposób wiążący przesądzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyrokach z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 788/12 oraz z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 188/18, oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2240/13. Wobec powyższego nie można podważyć prawidłowego w tym zakresie stanowiska zajętego przez Kolegium w zaskarżonym postanowieniu. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, LEX nr 48643). Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Skoro organy administracji i sądy administracyjne orzekające w sprawach wcześniejszych podań skarżącego o wznowienie postępowania opartych na takich samych podstawach wznowienia, co wskazane w podaniu z dnia 15 lipca 2018 r., rozstrzygnęły o zgłoszeniu ich z przekroczeniem terminu ustalonego w art. 148 § 1 k.p.a., to rozpoznając podanie z dnia 15 lipca 2018 r. organy nie mogły zająć innego stanowiska, zwłaszcza w sytuacji braku zmiany relewantnych okoliczności faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 788/12, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2240/13, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 188/18, jednoznacznie stwierdziły, że o okolicznościach stanowiących podstawę przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. wnioskodawca wiedział wcześniej niż miesiąc przed złożeniem wniosku. W tym przedmiocie bowiem złożył w dniu 22 marca 2011 r. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa wskazując na okoliczności mające miejsce w dniu 29 marca 2004 r., które miały polegać na nakłonieniu skarżącego do uiszczenia w imieniu T. K. zaległej opłaty za użytkowanie wieczyste, sfałszowaniu dowodu tej wpłaty, a także złożenie – w tym samym dniu – wniosku o wpisanie T.K. jako współużytkownika wieczystego w księdze wieczystej. Oznacza to, że także składając podanie o wznowienie postępowania z dnia 15 lipca 2018 r. i powołując się na tą samą okoliczność wydania decyzji ostatecznej w wyniku przestępstwa, dokonał tej czynności z uchybieniem terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. Skoro bowiem termin ten został przekroczony już na etapie składania wcześniejszych wniosków z dnia 16 kwietnia 2011 r. i z dnia 16 marca 2017 r., to tym bardziej wnioskując w dniu 15 lipca 2018 r. o wznowienia postępowania z omawianej przyczyny skarżący czynił to po wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Taką samą ocenę organów w zakresie podstawy wznowienia określonej art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. związanej z zasiedzeniem udziału T. K. w prawie użytkowania wieczystego zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 188/128, stwierdzając, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zostały wydane prawomocne orzeczenia sądu powszechnego ani w sprawie stwierdzenia nabycia w drodze zasiedzenia udziału T. K. w prawie użytkowania wieczystego ani w sprawie zniesienia współwłasności. Natomiast tylko takie orzeczenia sankcjonowałyby jako zmienioną sytuację prawną skarżącego i obligowałyby organy do rozpoznania ww. okoliczności w ramach postawy prawnej wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powoływanie się zatem na nabycie w drodze zasiedzenia udziału w prawie użytkowania wieczystego i zniesienie współwłasności przed zaistnieniem tych okoliczności bądź ich prawnym uregulowaniem, uznano za przedwczesne, a zatem również nie spełniające wymogu zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Sytuacja ta nie uległa zmianie w toku rozpoznawania niniejszej sprawy zakończonej zaskarżonym postanowieniem, co potwierdziło Kolegium pozyskując wyjaśnienia zarówno skarżącego, jak i Sądu Rejonowego, z których wynika, że do tej pory nie rozstrzygnięto prawomocnie sprawy zasiedzenia udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości należącego do T. K. ani sprawy zniesienia współwłasności tej nieruchomości. Podobnie, w sposób zbieżny ze wcześniej sformułowaną oceną prawną sądów administracyjnych, Kolegium oceniło prawidłowo kwestię legitymacji procesowej skarżącego do żądania weryfikacji w trybie nadzwyczajnym decyzji z dnia 4 maja 2009 r. w części dotyczącej T. K. Zgodnie z art. 147 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, czyli osoby, która może wykazać się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., uzasadniającym jej udział w tym postępowaniu. W postępowaniu w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, prowadzonym w trybie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, dochodzi do przeniesienia własności nieruchomości gruntowej z gminy bądź Skarbu Państwa na rzecz użytkownika wieczystego tej nieruchomości (a więc do uwłaszczenia użytkowników wieczystych). Dlatego w tego rodzaju postępowaniu interes prawny mają wyłącznie te podmioty, których praw rzeczowych do nieruchomości dotyczy ukształtowany w tym postępowaniu stosunek administracyjnoprawny. Taki sam krąg uczestników odnosi się do postępowania o wznowienie postępowania w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zatem stronami takiego postępowania, zgodnie z art. 1 ustawy, są gmina względnie Skarb Państwa (jako dotychczasowi właściciele gruntu) oraz beneficjenci uwłaszczenia, czyli dotychczasowi użytkownicy wieczyści, a obecnie właściciele nieruchomości i ich następcy prawni, a granice ich interesu prawnego wyznacza zakres przysługujących im praw do nieruchomości. Skarżący ponownie domaga się wznowienia postępowania w zakresie pkt 1 lit. c decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2009 r., to jest w części dotyczącej praw T. K. – innej strony tego samego postępowania. Kwestia legitymacji skarżącego do wnioskowania o wznowienie postępowania we wskazanym zakresie była już przedmiotem rozważań prawomocnych wyroków sądów administracyjnych i zarówno organ administracji, jak i obecnie orzekający sąd wojewódzki, wyrokami tymi są związani, w myśl art. 170 p.p.s.a. W orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 788/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 943/10 i z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2240/13, stwierdzono jednoznacznie, że kwestionowana przez skarżącego część decyzji dotyczy wyłącznie praw T. K., a nie praw pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. W konsekwencji, wnioskując o wznowienie postępowania R. K. nie działał we własnym interesie, a taka ocena obliguje właściwy organ administracji do wydania orzeczenia o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a. Sytuacja ta w toku kontrolowanego postępowania nie uległa zmianie, albowiem nadal nie rozstrzygnięto toczącej się przed sądem powszechnym sprawy stwierdzenia zasiedzenia przez skarżącego udziału T. K. w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości. Tym samym skarżący nie mógł wykazać się uprawnieniem rzeczowym do udziału w użytkowaniu wieczystym przypadającym zgodnie z decyzją z dnia 4 maja 2009 r. T. K. Tylko wówczas można by uznać, że ostateczna decyzja organu o przekształceniu prawa w części odpowiadającej pkt 1 lit. c ingeruje w sferę praw podmiotowych skarżącego. Pomimo powoływania się przez skarżącego w podaniu o wznowienie postępowania z dnia 15 lipca 2018 r. na dodatkowe argumenty odnoszące się do jego statusu jako podatnika podatku od nieruchomości również w odniesieniu do tej części udziału w prawie, która, zgodnie z decyzją z dnia 4 maja 2009 r., przypadła T. K., nie mogły one wpłynąć na zmianę dotychczasowej oceny sytuacji prawnej skarżącego. Jego status podatkowy pozostaje bowiem bez wpływu na sytuację prawną w świetle przepisów praw cywilnego i uprawnień prawnorzeczowych do nieruchomości. Zarzuty i wnioski skargi nawiązujące do naruszeń prawa w postępowaniach podatkowych w podatku od nieruchomości pozostawały poza zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie. Ze względu na przywołanie przez skarżącego przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1170), zwanej dalej u.p.o.l., wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych, ich posiadacze samoistni oraz użytkownicy wieczyści gruntów są podatnikami podatku od nieruchomości. Podmiotami obowiązanymi są: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej. Z kolei w myśl art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). W przypadku samoistnego posiadania ponad udziały przysługujące posiadającym współwłaścicielom podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być równocześnie przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 (właściciele) i pkt 2 (samoistni posiadacze) u.p.o.l. Wówczas opodatkowaniu podlegają tylko ci spośród współwłaścicieli, którzy posiadają nieruchomość bez respektowania uprawnień innych współwłaścicieli (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2014 r., I SA/Kr 1366/13, LEX nr 1438889, wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 marca 2013 r, I SA/Lu 577/12, LEX nr 1339765, wyrok NSA z dnia 28 października 2019 r., II FSK 1367/19, LEX nr 2750575 ). Według skarżącego z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jednak wskazać należy, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości posiadacza samoistnego nie kreuje jego uprawnień rzeczowych do nieruchomości, albowiem samoistne posiadanie jest wyłącznie stanem faktycznym, który dopiero może rodzić określone skutki prawne, w tym m.in. może prowadzić do nabycia prawa w drodze zasiedzenia. Stan ten nie może stanowić źródła legitymacji procesowej skarżącego do żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, w zakresie dotyczącym nabycia przez T. K. udziału w prawie własności. Okoliczność samoistnego posiadania udziału brata mogąca mieć znaczenie dla powstania obowiązku w podatku od nieruchomości nie stanowi zmiany stanu prawnego, która prowadziłby do obalenia mocy wiążącej wydanych uprzednio prawomocnych wyroków sądów administracyjnych. W tej sytuacji, Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że ujawnione przez skarżącego we wniosku okoliczności nie uzasadniały wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2009 r. w części dotyczącej pkt. 1 lit. c tej decyzji, co przesądziło o konieczności zastosowania art. 149 § 3 k.p.a. Kolegium i Sąd związani byli oceną prawną zawartą w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych o braku legitymacji skarżącego do żądania wznowienia postępowania we wskazanym zakresie, a sytuacja prawna wnioskodawcy nie uległa zmianie, przez co również stanowisko zawarte we wskazanych wyrokach pozostaje aktualne. Niezależnie od powyższego Kolegium dokonało prawidłowej oceny okoliczności podnoszonych we wniosku zasadnie też uznając, że wnioskodawca uchybił terminowi do złożenia wniosku opartego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną. Odnosząc się do wielokrotnych wniosków skarżącego o zawieszenie postępowania, Sąd wskazuje, że wydane w wyniku ich odmownego rozstrzygnięcia postanowienia jako niezaskarżalne nie podlegały uzasadnieniu. Należy jednak wyjaśnić, że podstawą takiego rozstrzygnięcia Sądu było stwierdzenie, że w sprawie nie zaistniała sytuacja, w której jej rozstrzygnięcie zależałoby od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W takim przypadku występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), przez które w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Według Sądu skarżący błędnie takiego zagadnienia wstępnego upatrywał w toczących się przed sądem powszechnym sprawach o stwierdzenie zasiedzenia prawa i zniesienia współwłasności. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy od rezultatu toczącego się przed Sądem Rejonowym postępowania w przedmiocie zasiedzenia prawa i zniesienia współwłasności nie jest uzależniony wynik postępowania wszczętego skargą R. K. od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 stycznia 2019 r. odmawiającego mu wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2009 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Sąd administracyjny kontroluje bowiem prawidłowość rozstrzygnięcia organu administracji wydanego w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosi się to także do ustalania kręgu podmiotów posiadających przymiot strony w określonym postępowaniu. Zatem nawet zmiana okoliczności sprawy po wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie może mieć wpływu na jego prawidłowość (por. postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2009 r., I OSK 1412/08, LEX nr 552306). Wnioski skarżącego o "wycofanie i uchylenie oraz zawieszenie kolejnego niezgodnego ze stanem faktycznym zawiadomienia o zmianie właściciela nieruchomości" oraz o wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 maja 2009 r. w zakresie pkt 1 lit. c pozostają poza kognicją sądu administracyjnego powołanego wyłącznie do kontroli działalności administracji publicznej poprzez m.in. badanie zgodności z prawem rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji. Tylko stwierdzenie naruszeń prawa określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. obligowałoby Sąd do wyeliminowania kontrolowanego postanowienia z obrotu prawnego, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sąd orzekł w niniejszej sprawie w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z dyspozycją art. 119 pkt 3 p.p.s.a., gdyż przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.