II SA/Rz 886/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi B. S. i M. P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania - skargę oddala - UZASADNIENIE II SA/Rz 886/21 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2021r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia B. S. i M. P. utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], o zwrocie podania w sprawie ustalenia, że Skarb Państwa nie nabył na podstawie dekretu PKWN z dnia [...] grudnia 1944 r. o lasach prawa własności nieruchomości wchodzących w skład majątku leśnego [...]. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2020 r. B. S. oraz M. P. reprezentowane przez adw. J. J. zwróciły się do Starosty [...] z wnioskiem o ustalenie, że Skarb Państwa nie nabył na podstawie dekretu PKWN z dnia [...] grudnia 1944 r. o lasach prawa własności nieruchomości wchodzących w skład majątku leśnego [...], oznaczonych jako: pgr nr: 1215/2, 1215/8 i 1215/9, obj. lwh [....] gm. kat. [...], pgr nr 862, obj. lwh [...] gm. kat. [...], pgr nr 1024/8, obj. lwh [...] gm. kat. [...], pgr nr nr: 53/5, 54/3, 809, 1008/2, 1021, 1022/1, 1024/1, 1029/1, 1085, 1086, 1089, 1203/1, obj. lwh [...] gm. kat. [...], pgr nr nr: 1024/2, 1024/10, obj. lwh [....] gm. kat. [...], pgr 1025/1, 1025/2, 1025/8 obj. lwh [...] gm. kat. [...], pgr nr nr: 1284/1, 1294/2 obj. lwh [...] gm. kat. [...], a także o zwrot tychże nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], Starosta [...] orzekł o zwrocie wnioskodawcom podania z dnia 9 kwietnia 2020 r. z uwagi na fakt, iż przedmiotowe roszczenie nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a zatem nie może być przedmiotem rozpoznania przez organ administracji publicznej. Pismem z dnia 29 września 2020 r. B. [pic]S. oraz M. P., reprezentowane przez adw. J. J., wniosły zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając Staroście naruszenie art. 66 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. z 2018 r., poz. 1235) i w konsekwencji [pic]naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 i 7 k.p.a. Wojewoda [...] – opisanym na wstępie postanowieniem z [...] marca 2021r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że z treści uzasadnienia złożonego wniosku jednoznacznie wynika, iż Wnioskodawczynie domagają się ustalenia, że Skarb Państwa nie nabył na podstawie dekretu PKWN z dnia [...] grudnia 1944 r. o lasach prawa własności nieruchomości – wskazanych szczegółowo we wniosku, a wchodzących w skład majątku leśnego [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 dekretu PKWN z dnia [...] grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. z 1944 r., Nr 15, poz. 82), nacjonalizacji podlegały lasy i grunty leśne o obszarze ponad 25 ha, stanowiące własność lub współwłasność osób fizycznych i prawnych. Wraz z lasami i gruntami leśnymi na własność Skarbu Państwa przechodziły również, o ile stanowiły własność lub współwłasność tej samej osoby a) wszelkie śródleśne grunty, łąki i wody, b) grunty deputatowe administracji i straży leśnej, [pic] c) wszelkie nieruchomości i ruchomości położone na terenie obiektu leśnego, przechodzącego na własność Skarbu Państwa, niezależnie od swego przeznaczenia, d) wszelkie nieruchomości i ruchomości służące do prowadzenia gospodarstwa leśnego (zabudowania, urządzenia techniczne, transportowe, komunikacyjne itp.) niezależnie od swego położenia, e) wszelkie zapasy materiałowe (remanenty) zarówno w lesie, jak i zakładach przemysłowych przechodzących na własność Skarbu Państwa. Przejęcie nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na podstawie przywołanego dekretu następowało z mocy prawa, w związku z faktem spełnienia wskazanych w dekrecie przesłanek, w tym przesłanki obszarowej. Potwierdzający ten fakt protokół miał jedynie charakter deklaratoryjny. Oznacza to, iż nieruchomość spełniająca ww. przesłanki przechodziła na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa. Dekret ten został uchylony na podstawie art. 6 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz. U. z 1990 r., Nr 55. poz. 321), z tym że pozostało w mocy nabycie prawa własności, które nastąpiło na podstawie jego przepisów. Wojewoda powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, z którego wynika, że w związku z faktem, iż dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. z 1944 r., Nr 15, poz. 82) został uchylony, obecnie nie ma przepisu, który przewidywałby właściwość organów administracji do rozstrzygania sporów dotyczących nabycia przez Skarb Państwa własności lasów i gruntów leśnych na podstawie uchylonego dekretu, a w związku z tym wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie przejęcia na własność Skarbu Państwa lasów i gruntów leśnych jest niemożliwe (tak uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1994 r. III CZP 50/94, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2007r. , sygn. akt. IV SA/Wa 113/07). Strona, która kwestionuje objęcie lasów i gruntów leśnych działaniem dekretu o lasach, może jedynie w drodze powództwa cywilnego żądać usunięcia niezgodności między stanem prawnym takiej nieruchomości, ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym. Spory takie mogą być rozstrzygane wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Stanowisko takie zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 kwietnia 1994 r., sygn. akt III CZP 50/94 oraz w uchwale z dnia 27 kwietnia 1994 r., sygn. akt 111 CZP 54/94. W świetle powyższego Wojewoda uznał stanowisko Starosty wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] września 2020 r. za prawidłowe. Jako nietrafny Wojewoda ocenił zarzut Skarżących dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 66 k.p.a. w związku z art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. z 2018 r., poz. 1235) i w konsekwencji naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 i 7 k.p.a. Wojewoda powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1567/1214, że norma z art. 7 ww. ustawy nie kreuje żadnych obowiązków dla organów administracji ani nie zawiera umocowania do rozstrzygania w przedmiocie roszczeń objętych tym przepisem. Brak jest w istocie normy prawnej, z której można wyprowadzić właściwy organ i uprawnienia strony. B. S. i M. P., reprezentowane przez pełnomocnika adwokata J. J. wniosły skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. Zaskarżonemu postanowieniu Strony zarzuciły naruszenie: 1) art. 6, art. 7, art. 77 I i art. 80 k.p.a. przez: a) nieprzedstawienie w uzasadnieniu postanowienia zarzutów podniesionych w zażaleniu i podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak jej wyjaśnienia polegające na nieumieszczeniu w uzasadnieniu jakichkolwiek argumentów, które dotyczyłyby niezasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu , jak również brak jakiegokolwiek uzasadnienia odnoszącego się, co do prawidłowości umorzenia przez organ I instancji postępowania w sprawie, b) zaniechanie wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały nieprawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. 2) art. 66 3 k.p.a. w związku z art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju przez przyjęcie , że objęte wnioskiem w sprawie przedmiotowe roszczenie o ustalenie i zwrot nieruchomości leśnych w skład których wchodzą działki ewidencyjne: nr: 1215/2,1215/8,1215/9 poł. w [...] oraz parcela nr 862 i działki nr : 1024/8, 53/3, 54/3 do 1023/1, 1024/2, 1024/10, 1025/1, 1025/2, 1025/8,1284/1,1294/2 poł. w [...], nie ma charakteru sprawy administracyjnej, nie może więc być przedmiotem rozpoznania przez organ administracji publicznej, 3) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 1 sporządzonego w dniu 20 marca 1952 r. Protokołu Nr 1 do sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. a następnie zmienionej Protokołem Nr 3, Nr 5 i Nr 8 oraz uzupełnionej Protokołem Nr 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez wadliwe ustalenie, że droga postępowania administracyjnego jest automatycznie wyłączona z tego powodu, że dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa nie przewidywał trybu administracyjnego co do stwierdzenia, czy dana nieruchomość leśna podlegała przejęciu w myśl jego przepisów, a nadto nie ma przepisu, który jednoznacznie wskazywałby właściwość organu administracyjnego w kwestii rozstrzygania sporów dotyczących nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości na podstawie (nieobowiązującego już) dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944 r. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także o zwolnienie stron od opłaty sądowej od skargi w całości. W uzasadnieniu Skarżące zwróciły uwagę na treść art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju, który przewiduje, że roszczenia osób fizycznych, byłych właścicieli lub ich spadkobierców, z tytułu utraty własności zasobów wymienionych w art. 1 ustawy, zaspokojone zostaną w formie rekompensat wypłacanych ze środków budżetu Państwa na podstawie odrębnych przepisów. Samo zatem uregulowanie, zawarte w tym przepisie, może być podstawą dla rozpoznawania przez organ administracji publicznej sprawy indywidualnej. Zdaniem strony art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1051 z późn. zm.) w związku z 6, 1 1, 22, 99-101 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908) wyklucza przyjęcie tezy, że w sprawie właściwym do orzekania pozostaje sąd powszechny, gdyż z treści analizowanej normy wynika jasno, że jest to norma prawa administracyjnego a ponadto, że norma ta zawiera odesłanie, a dla ustalenia jej treści konieczne jest sięgnięcie do odrębnych przepisów. Prawidłowa analiza omawianych przepisów powinna prowadzić do wniosku, iż podmiotom objętym hipotezą tej normy służy materialnoprawne roszczenie o zapłatę rekompensaty w wysokości pokrywającej szkodę strony ze środków budżetu państwa, przez Ministra Skarbu, w trybie przepisów o postępowaniu w administracji, co wynika z prawidłowej wykładni opartej na założeniach systemowych (na podstawie zasady praworządności art. 6 k.p.a. oraz związanej z nią zasady zupełności systemu prawa przyjmuje się, że brak jest jakichkolwiek przeszkód, aby organy administracji publicznej stosowały analogię przy wypełnianiu luk proceduralnych związanych z normatywną regulacją materialnoprawną). W przekonaniu Skarżących, art. 7 ustawy o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju w związku z art. 77 Konstytucji zawiera elementy normatywne pozwalające na jednoznaczne stwierdzenie, że przedmiot postępowania istnieje, a po stronie skarżących powstało materialnoprawne roszczenie dające podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego co w rezultacie prowadzi do wniosku, iż nie zachodzą podstawy do zwrotu wniosku na zasadzie 66 k.p.a., W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego 10 lub w innych przepisach - sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na tle sporu zaistniałego w niniejszej sprawie wielokrotnie wypowiadało się orzecznictwo Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W licznych judykatach dotyczących problematycznego w niniejszej sprawie zagadnienia wypracowano jednolite stanowisko co do tego, że w przypadku przejęcia z mocy prawa nieruchomości w trybie dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Państwa – obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w tego rodzaju sprawach natomiast strona dysponuje uprawnieniem do dochodzenia swoich roszczeń na drodze postępowania cywilnego. Należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Państwa (Dz.U. z 1944 r. Nr 15, poz. 82 ze zm.) lasy i grunty leśne o obszarze ponad 25 ha, stanowiące własność lub współwłasność osób fizycznych i prawnych, przeszły na własność Skarbu Państwa. Przejęcie to nastąpiło ex lege, a protokół przejęcia stanowił jedynie dowód tego, że dana nieruchomość przeszła na własność Skarbu Państwa (tak wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 6 lutego 2009 r. IV CSK 404/08). Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 kwietnia 1994 r. sygn. akt III CZP 50/94 (OSN nr 11, poz. 212) oraz w uchwale z dnia 27 kwietnia 1994 r. sygn. akt III CZP 54/94 (OSN nr 11, poz. 215) wyjaśnił, że skoro dekret z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na rzecz Skarbu Państwa został uchylony na podstawie art. 6 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 55, poz. 321) i nie ma przepisu, który by przewidywał właściwość organów administracji do rozstrzygania sporów dotyczących nabycia przez Skarb Państwa własności lasów i gruntów leśnych na podstawie tego, uchylonego już obecnie dekretu, to spory takie mogą być rozstrzygane wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Należy wyjaśnić, że organy administracji publicznej oraz sądy administracyjne właściwe są tylko do oceny, czy dana nieruchomość podpadała pod działanie dekretu o reformie rolnej. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 5 czerwca 2006 r. sygn. akt OPS 2/06 (ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 123) "przepis § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51 ze zm.) może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e/ dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.). Takiej instytucji prawnej nie przewidywał natomiast dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 15, poz. 82) ani też rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 20 stycznia 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 4, poz. 16). A zatem tylko do oceny, czy dana nieruchomość podpadała pod działanie dekretu o reformie rolnej, właściwy jest organ administracji oraz sądy administracyjne. Natomiast kwestię zasadności przejęcia lasów w trybie powołanego wyżej dekretu o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa mogą badać wyłącznie sądy powszechne (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2008 r. I OSK 1563/07, orzeczenie dostępne w bazie CBOSA). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie niewątpliwie zachodziła podstawa do zawrotu podania Skarżących przez organ I instancji na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W orzecznictwie przesądzono natomiast, że sprawach, których dotyczy przedmiotowe podanie - następcy prawni byłych właścicielki spornych gruntów, mogą dochodzić swych roszczeń wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym w trybie art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tak wyrok NSA z 11.03.2009 r., I OSK 1384/07, LEX nr 529913). Stąd należało przyjąć, że zachodziła podstawa do zwrotu podania określona a w art. 66 § 3 k.p.a., tj. właściwym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest sąd powszechny. Odnosząc się natomiast do charakteru prawnego art. 7 ustawy, należy podkreślić, iż norma ta statuuje roszczenia osób fizycznych, byłych właścicieli lub ich spadkobierców, z tytułu utraty własności zasobów wymienionych w art. 1 ustawy, w tym m.in. lasów, które zostaną zaspokojone w formie rekompensat wypłacanych ze środków budżetu Państwa na podstawie odrębnych przepisów. Przepis ten normuje zatem roszczenie określonych podmiotów do otrzymania rekompensat. Przy czym rekompensaty te zostaną wypłacone z budżetu Państwa na podstawie przepisów odrębnych. Analiza owej regulacji nie pozostawia wątpliwości, iż mamy do czynienia z przepisem blankietowym, który odsyła do odrębnych uregulowań prawnych. Te zaś dopiero winny określić m.in. tryb postępowania w tych sprawach oraz warunki ustalenia rekompensat. Mając na uwadze, iż wskazane powyżej przepisy odrębne nie zostały dotychczas wydane, art. 7 ww. ustawy był przedmiotem analizy, tak Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego, jako samodzielna podstawa odszkodowawcza z tytułu przejętych przez Państwo zasobów naturalnych kraju wskazanych w art. 1 ww. ustawy. Stanowisko orzecznictwa wypracowane w powyższym zakresie jest spójne i wskazuje, że art. 7 ustawy, z uwagi na swój blankietowy charakter, nie stanowi niezależnej podstawy prawnej roszczenia odszkodowawczego (vide: wyrok SN z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt I CSK 547/11; wyroki SN z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt I CSK 59/12, sygn. akt I CSK 77/12 i sygn. akt I CSK 96/12; uchwała SN z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt III CZP 94/12, www.sn.pl). Powyższe uwagi aktualne pozostają także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który dodatkowo podkreśla, że art. 7 ww. ustawy, nie rozstrzygając o trybie postępowania, formie orzeczenia oraz organie właściwym do orzekania w sprawie roszczenia o przyznanie rekompensaty, zamyka drogę do rozpoznawania tego rodzaju spraw w postępowaniu administracyjnym (vide: wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt I OSK 935/09; wyrok NSA z dnia 4 października 2011 r. sygn. akt I OSK 245/11; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 1567/12; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przyczyn powyżej przedstawionych Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty podniesione w skardze, w tym zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Organy zarówno w I, jak i II instancji w sposób pełny odniosły się przedstawionego przez Skarżących żądania a uzasadnienia zawierając i wyczerpujące ustosunkowanie się do argumentów Stron. Z przedstawionych powyżej przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.