I SA/Lu 585/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a - skargę odrzucić. UZASADNIENIE W wykonaniu zarządzenia z dnia 12 września 2019 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wskazanie numeru PESEL. Natomiast w wykonaniu zarządzenia z dnia 16 września 2019 r. skarżącą wezwano do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł na rachunek sądu informując dodatkowo, że kwota 200 zł uiszczona w znakach opłaty skarbowej nie spełnia warunków uiszczenia wpisu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pismem z dnia 13 września 2019 r. skarżąca cofnęła skargę, zwracając się o zwrot złożonej opłaty. Wezwania do usunięcia braków oraz uiszczenia wpisu zostały doręczone skarżącej w dniu 26 września 2019 r. (k. 24). We wskazanym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo procesowe strony, oprócz wymogów, wynikających z art. 46 § 1 p.p.s.a., powinno zawierać - jeśli jest pierwszym pismem w sprawie - także numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Niewskazanie numeru PESEL obliguje przewodniczącego – w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania strony o uzupełnienie w terminie siedmiu dni. Konsekwencją nieuzupełnienia braków formalnych skargi jest - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.- odrzucenie skargi przez sąd, orzekający w takim wypadku postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Nadto, stosownie do treści art. 214 § 1 p.p.s.a., do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym. Jego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi. W myśl art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Końcówki opłat zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych. Przepis ten zatem jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczania należnej wpłaty, wyklucza on uiszczenie opłaty sądowej w jakiejkolwiek innej formie, w tym np. przez naklejenie znaków opłaty sądowej. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 stycznia 2019 r., I OZ 38/19 i z dnia 16 lipca 2010 r., I OSK 1094/10). W wyznaczonym terminie skarżąca nie usunęła braku formalnego, ani nie uiściła w sposób prawidłowy wpisu, co pociągało za sobą konieczność odrzucenia skargi. Odnośnie cofnięcia skargi wypada wyjaśnić, że może ono zostać dokonane skutecznie jedynie wówczas, gdy skutecznie wniesiona została sama skarga, tzn. nie jest ona dotknięta wadami, wykluczającymi jej merytoryczne rozpoznanie i obligującymi sąd do jej odrzucenia (zob. postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie, z dnia 25 października 2016 r., VII SAB/Wa 66/16; w Łodzi, z dnia 29 sierpnia 2014 r., III SA/Łd 558/14; w Opolu, z dnia 31 sierpnia 2010 r., I SA/Op 388/10 oraz w Białymstoku, z dnia 18 maja 2010 r., II SA/Bk 215/10). Skoro w niniejszej sprawie skarga była dotknięta brakami, uniemożliwiającymi nadanie jej biegu, które nie zostały usunięte mimo wezwania, podlegała odrzuceniu. Odnosząc się do wniosku o zwrot opłaty wskazać należy, że stosownie do art. 232 § 1 p.p.s.a. obowiązek zwrotu w razie odrzucenia lub cofnięcia skargi dotyczy wpisu uiszczonego, czyli takiego, który został opłacony zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie do skutecznego uiszczenia wpisu w ogóle nie doszło i kwota wpisu nie trafiła na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W związku z tym nie doszło również do powstania różnicy między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, która podlegałaby zwrotowi na zasadzie art. 225 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie było zatem podstaw do orzeczenia o zwrocie przedmiotowej opłaty. Naklejony na skardze znak opłaty sądowej dotyczy wpisu pobieranego w sądach powszechnych i nie wywiera żadnych skutków procesowych przed sądem administracyjnym. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 59 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.