I OSK 942/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 774/20 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 14 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 774/20 oddalił skargę M. C. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. C. zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości i zarzucając Sądowi: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: – art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.", w związku z art. 3 pkt 6, 7 i 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), powoływanej dalej jako "P.b.", przez podzielenie przez Sąd I instancji błędnego stanowiska, że ma dojść do przebudowy linii energetycznej a nie budowy innej, podczas gdy z wniosku [...] S.A. z siedzibą w [A] Oddział w [B] wynika, że istnieją dwie linie kablowe SN 15 kV typu HAKnFtA 3x120mm2 o długości 29m, które zostaną unieczynnione, a pod spodem zostaną posadowione metodą przewiertu sterowanego nowe linie kablowe SN 15 kV typu 3xNA2XS(FL)2Y 150mm2 o tej samej długości, co wskazuje na to, że planowana inwestycja ma na celu budowę nowej infrastruktury technicznej; – art. 124 ust. 1 P.b. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n., bez uwzględnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i pominięcie ograniczeń przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w którym zawarto zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej i wskazano, że budowę nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej ustala się w liniach rozgraniczających terenów dróg oraz ciągów pieszych, rowerowych i pieszo-jezdnych, oznaczonych w planie symbolami literowymi KDZ, KDL, K.DD, KDpj, KDpr, KDp, KDW, KDWa; 2) naruszenie przepisów postępowania to jest naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 2016 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przejawiające się tym, że Sąd I instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że organ wydał decyzję na podstawie uwzględnionego w sposób wybiórczy materiału dowodowego zebranego w sprawie, to znaczy pominął uchyloną decyzję Starosty Iławskiego i jej istotne ustalenia potwierdzające, że planowana inwestycja jest wprawdzie inwestycją celu publicznego, ale polegającą na budowie nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto, wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według załączonego spisu kosztów w postaci faktury VAT. Złożono także oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie należy uznać, że przesłanki te zaistniały. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zarzuty te zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., to jest na obrazie prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje podniesione w niej zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej zarzuty materialne, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i nie doszło do istotnych uchybień procesowych, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego. Tym niemniej w przypadku sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię konieczne jest przede wszystkim odniesienie się do zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, ponieważ prawidłowe rozumienie prawa materialnego wytycza kierunek i zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego. Przepis prawa materialnego określa bowiem istotne prawnie, dla danej sprawy okoliczności, a więc warunkuje kierunek podejmowanych przez organ administracji publicznej czynności procesowych zmierzających do dokonania ustaleń faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W analizowanym stanie faktycznym Starosta [D] decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] odmówił [...] S.A. z siedzibą w [A] Oddziałowi w [B] ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków obrębu nr [...] miasta [D] jako działka nr [1] o powierzchni 0,0562 ha, stanowiącej współwłasność R. K. w udziale 1/2 części oraz M. i A. C. w udziale 1/2 części, w celu założenia i przeprowadzenia przez tę nieruchomość urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwóch linii kablowych SN 15 kV. Wojewoda Warmińsko-Mazurski, po rozpoznaniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [A], decyzją z [...] września 2020 r. nr [...]: 1. uchylił decyzję organu I instancji w całości; 2. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków obrębu nr [...] miasta [D] jako działka nr [1] o powierzchni 0,0562 ha, stanowiącej współwłasność: R. K. w udziale 1/2 części oraz A. i M. małż. C. w udziale 1/2 części, dla której prowadzona jest księga wieczysta Nr [...], poprzez zezwolenie [...] S.A. z siedzibą w [A] Oddział w [B] na założenie i przeprowadzenie przez opisaną nieruchomość przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwóch linii kablowych SN 15KV, w ramach inwestycji pod nazwą: "Wymiana linii kablowej SN 15kV [D] [...] typu HAKnFtA 3x120 mm2 na 3xNA2XS(FL)2Y 150mm2 pomiędzy stacjami transformatorowymi: Odcinek nr 1 – [...] [D] [...] a [...], Odcinek nr 2 – [...] [D] [...] [...] a [...] [...]"; a) wskazał, że lokalizację linii wraz ze wskazaniem powierzchni pasa ograniczającego korzystanie z nieruchomości, przedstawia załącznik mapowy, stanowiący integralną część decyzji, b) ustalił zakres ograniczenia prawa własności nieruchomości niezbędny do posadowienia na niej urządzeń elektroenergetycznych w postaci dwóch linii kablowych 15 kV, w pasie technologicznym o powierzchni 135 m. kw., biegnącym wzdłuż osi linii 15 kV o długości 29 m. każda. Organ wskazał dalej, że w pasie technologicznym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości polegające na zakazie wznoszenia budynków mieszkalnych, budowli, a także korzystania z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska. Wnioskodawca w powyższym zakresie może korzystać z nieruchomości w zakresie niezbędnym do posadowienia na niej urządzeń elektroenergetycznych, dokonywania konserwacji, remontów, modernizacji, usuwania awarii oraz przebudowy wymienionych wyżej urządzeń i instalacji elektroenergetycznych wraz z prawem wejścia i wjazdu na teren odpowiednim sprzętem, zgodnie z aktualnymi przepisami prawa. Organ zobowiązał [...] S.A. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wybudowaniu przewodów i urządzeń, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca został zobowiązany do zapłaty odszkodowania, stosownie do art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz zobowiązał każdoczesnych właścicieli nieruchomości do udostępnienia inwestorowi niezbędnej jej części, w celu wykonania wyszczególnionych czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę M. C. na powyższą decyzję. Sąd uznał, że zostały spełnione wszystkie przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaznaczenia wymaga, że w sprawie nie jest sporne, że objęta wnioskiem Spółki inwestycja polegać ma na przeprowadzeniu na nieruchomości będącej współwłasnością skarżącego podziemnych urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej oraz demontażu istniejącej infrastruktury naziemnej i jest realizowana w ramach inwestycji pod nazwą: "Wymiana linii kablowej SN 15kV [D] [...] typu HAKnFtA 3x120 mm2 na 3xNA2XS(FL)2Y 150mm2 pomiędzy stacjami transformatorowymi: Odcinek nr 1 – [...] [D] [...] [...] a [...] [...], Odcinek nr 2 - [...] [D] [...] [...] a [...] [...]", która jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Na działce nr [1] inwestor zamierza wykonać prace polegające na wymianie dwóch linii kablowych SN 15 kV typu 3xHAKnFŁA 3x120 mm2 o długości 29 m każda i posadowieniu podziemnych linii kablowych SN 15 kV typu 3xNA2XS(FL)2Y 150 mm2, o tej samej długości. Szerokość pasa technologicznego nie ulegnie zmianie. Nie jest sporne także to, że Spółka, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości, jest podmiotem realizującym cel publiczny ani że planowane przedsięwzięcie stanowi cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego art. 124 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 3 pkt 6, 7 i 7a P.b. autorka skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu w dokonaniu przez Sąd I instancji wadliwej wykładni, co miało prowadzić do przyjęcia, że ma dojść do przebudowy linii energetycznej, a nie budowy innej linii energetycznej i w tym zakresie odwołuje się do treści wniosku [...] S.A. z 7 grudnia 2019 r., z którego wynika, że istnieją dwie linie kablowe SN 15 KV typu HAKnFtA 3x120 mm2 o długości 29 m., które zostaną unieczynnione, a pod spodem zostaną posadowione nowe linie kablowe SN 15 KV typu 3xNA2XS(FL)2Y 150mm2 o tej samej długości. W kolejnym zarzucie, dotyczącym również wadliwej wykładni art. 124 ust. 1 u.g.n., autorka skargi kasacyjnej podnosi nieuwzględnienie przez Sąd I instancji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i pominięcie ograniczeń w nim przewidzianych. Istota sformułowanych zarzutów i ich uzasadnienie wskazują, że kwestią wątpliwą w uznaniu autorki skargi kasacyjnej pozostaje fakt zaakceptowania przez Sąd I instancji oceny wniosku [...] S.A. w sprawie wydania decyzji o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości oraz oceny planu zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [D] z dnia 23 kwietnia 2018 r., jako świadczących o przebudowie linii energetycznej a nie jej budowie. Zarzut skargi kasacyjnej nie dotyczy tym samym błędnej wykładni art. 124 ust. 1 u.g.n. i wykluczenia inwestycji objętej wnioskiem spod uregulowanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. czynności polegających na zakładaniu i przeprowadzeniu na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń zgodnie z planem miejscowym, ani też wykluczenia prac inwestycyjnych polegających na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, lecz zmierza do zakwestionowania przyjętego przez Sąd stanowiska o prawidłowej ocenie żądania Spółki jako dotyczącego prowadzenia robót na istniejącym obiekcie, a nie wykonania nowej inwestycji. Skarga kasacyjna nie kwestionuje bowiem, że w ramach art. 124 ust. 1 u.g.n. nie jest możliwa przebudowa istniejącej inwestycji celu publicznego i że przepis ten odnosi się wyłącznie do robót inwestycyjnych celu publicznego realizowanych od podstaw. Skarga kwestionuje ocenę ustalonych okoliczności wskazujących, że na nieruchomości istnieją dwie linie kablowe, które zostaną unieczynnione, a pod spodem zostaną posadowione nowe linie kablowe, prowadzącą do wniosku, że planowane prace w tym zakresie na nieruchomości nie będę nową inwestycją (budową), a przebudową istniejącej inwestycji celu publicznego. W rzeczywistości zatem zarzut ten zmierza do zakwestionowania prawidłowości oceny stanu faktycznego sprawy. Ustalenia w zakresie stanu faktycznego można kwestionować natomiast podnosząc zarzuty w zakresie drugiej podstawy kasacyjnej. Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Kwestionując ocenę stanu faktycznego nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, również w wyniku jego błędnej wykładni, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1171/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, także pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyroki NSA z 29 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2747/12 i 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyroki NSA 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2328/11 i 14 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2173/11). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy czyniąc to w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyroki NSA z: 4 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 1092/12, 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1506/09, 11 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1972/11 i 3 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 2071/09). Podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły zatem osiągnąć skutku. W konsekwencji niepodważona została wykładnia Sądu I instancji, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. swym zakresem obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii. Tak więc okoliczność istnienia linii energetycznej nie może stać na przeszkodzie, aby inwestor prowadził roboty budowlane przy tej inwestycji związane z jej przebudową. Celem publicznym jest zarówno budowa, jak i przebudowa inwestycji liniowej, której zadaniem jest utrzymanie zdolności przesyłu, w tym wypadku energii elektrycznej. Budowa i przebudowa są rodzajami robót budowlanych (zob. art. 3 pkt 7 P.b.). Przebudowę inwestycji liniowej należy taktować jako rodzaj nowej inwestycji służącej utrzymaniu "ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej", a utrzymywanie tych przewodów i urządzeń również stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. (por. wyrok NSA z 4 października 2017 r., I OSK 3182/15). Pogląd Sądu I instancji, że bez znaczenia pozostaje to, czy prowadzone prace mają stanowić budowę nowej infrastruktury, czy też przebudowę infrastruktury już istniejącej jest zasadny, gdy idzie o wykładnię art. 124 ust. 1 u.g.n. W okolicznościach niniejszej sprawy natomiast ustalenie, czy planowana przez Spółkę inwestycja jest budową, czy przebudową ma znaczenie z punktu widzenia oceny planu zagospodarowania przestrzennego [D] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [D] z dnia 23 kwietnia 2018 r. Zgodnie bowiem z § 10 ust. 4 planu zawierającym ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej: 1) ustala się zachowanie istniejących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, 2) dopuszcza się możliwość remontu, modernizacji i przebudowy istniejących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, 3) dopuszcza się likwidację istniejących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, 4) ustala się budowę nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających terenów dróg oraz ciągów pieszych, rowerowych i pieszo-jezdnych, oznaczonych w planie symbolami literowymi KDZ, KDL, K.DD, KDpj, KDpr, KDp, KDW, KDWa na zasadach określonych w przepisach odrębnych, 5) dopuszcza się lokalizowanie nowych obiektów, sieci urządzeń i przyłączy infrastruktury technicznej poza terenami dróg oraz ciągów pieszych, rowerowych i pieszo-jezdnych, wyłącznie na obszarach nie podlegających ochronie prawnej, zgodnie z przepisami odrębnymi oraz jeżeli lokalizacja tych sieci i urządzeń nie ogranicza realizacji podstawowego przeznaczenia terenów funkcjonalnych i nie narusza przepisów odrębnych. Gdyby więc przyjąć, że planowana przez Spółkę inwestycja jest budową, zastosowanie w sprawie miałby przepis § 10 ust. 4 pkt 4 planu, a więc inwestycja byłaby możliwa wyłącznie liniach rozgraniczających terenów dróg oraz ciągów pieszych, rowerowych i pieszo-jezdnych, oznaczonych w planie określonymi symbolami literowymi. Natomiast uznanie, że planowana inwestycja jest przebudową miałoby oparcie w § 10 ust. 4 pkt 2 planu. Z art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika możliwość jego zastosowania wyłącznie przy spełnieniu wymogu zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Skoro więc plan zagospodarowania przestrzennego [D] przewiduje dopuszczalność remontu, modernizacji i przebudowy istniejących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, a z art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że swym zakresem obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego, to prawidłowa jest ocena Sądu I instancji, że zostały spełnione przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. Zasadnie też Sąd wskazał, że stanowisko to znajduje również wsparcie w przepisach planu dopuszczających możliwość skablowania sieci elektroenergetycznych (§ 10 ust. 7 pkt 3) oraz ustalających, że lokalizację obiektów budowlanych w stosunku do sieci i urządzeń elektroenergetycznych należy realizować z uwzględnieniem odległości wynikających z obowiązujących przepisów odrębnych (§ 10 ust. 7 pkt 6). Tak więc okoliczność istnienia napowietrznej linii energetycznej nie może stać na przeszkodzie, aby inwestor prowadził roboty budowlane przy tej inwestycji związane z jej przebudową. Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Tym samym niezasadny pozostaje także zarzut naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Zarzutem tym skarżący kasacyjnie usiłuje zwalczyć prawidłowość dokonanej przez Sąd I instancji kontroli legalności działania organów administracji publicznej, ponieważ organ wydał decyzję na podstawie uwzględnionego w sposób wybiórczy materiału dowodowego zebranego w sprawie, to znaczy pominął istotne ustalenia uchylonej decyzji Starosty Iławskiego potwierdzające, że planowana inwestycja polega na budowie nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Stanowisko Sądu I instancji, że objęta wnioskiem inwestycja związana jest z przebudową linii elektroenergetycznej, znajduje oparcie w wyczerpująco zebranym i rozpatrzonym całym materiale dowodowym, który został prawidłowo oceniony. Na podkreślenie zasługuje to, że inwestycja ma charakter liniowy, co w dużej mierze determinuje jej przebieg, a ponadto musi spełniać określone wymagania techniczne. To powoduje, że decyzja w kwestii konkretnego przebiegu linii należy do inwestora, przy czym nie można uznać, że jest ona dowolna. Nie jest możliwe określanie jej przebiegu, zgodnie z życzeniami wszystkich właścicieli nieruchomości, na których będzie lokalizowana. Ustawodawca w art.124 ust.1 u.g.n. umożliwia przymusowe, wbrew woli właściciela nieruchomości, ograniczenie jego uprawnień właścicielskich na zrealizowanie inwestycji celu publicznego, zarówno gdy podmiot ten nie wyraża na to zgody, jak i w sytuacji gdy nie dojedzie do porozumienia z inwestorem co do ekwiwalentu pieniężnego za uszczuplenie jego praw. W sprawie natomiast bezsporna jest okoliczność, że przebudowa linii podyktowana jest względami poprawy jakości przesyłu energii elektrycznej, gdyż nowa linia będzie odporniejsza na ewentualne awarie, a ponadto zwiększy się bezpieczeństwo osób mieszkających w pobliżu linii. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 w związku z art.182 §2 i 3 P.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone zgodnie z wymogami art. 193 zdanie drugie P.p.s.a.