II SAB/Sz 9/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy postanawia: I odrzucić skargę II zwrócić Skarżącemu kwotę [...]([...]) złotych uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi UZASADNIENIE W dniu [...] grudnia 2021 r. (data nadania skargi pocztą) M. S. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Wojewody (dalej :"Organ") w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terenie Polski. Skarżący wniósł w skardze o zobowiązanie Organu do wydania decyzji zgodnie z Jego wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r., stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od Organu kwoty pienieżnej [...] zł. Do skargi dołączono potwierdzenie uiszczenia opłaty sądowej 100 zł (karta 13 akt). W odpowiedzi na skargę Organ przedstawił przebieg postępowania z wniosku Skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz poinformował, że w dniu [...] grudnia 2021 r. została wydana decyzja o udzieleniu Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej do dnia [...] grudnia 2024 r. Zdaniem Organu, co najmniej od dnia wydania decyzji nie pozostaje On w stanie bezczynności w tej sprawie, skarga została wniesiona po wydaniu decyzji, a zatem skarga jest niedopuszczalna i powinna podlegać odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co nastepuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Według art. 3 § 2 pkt od 1 do 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu (decyzji, postanowienia) lub nie podjął czynności (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2021 r. III SAB/Kr 164/20; Legalis). W rozpoznawanej sprawie Skarżący w dniu [...] grudnia 2021 r. wniósł skargę na bezczynność Wojewody w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terenie Polski. Z akt wynika, że Wojewoda wydał w dniu [...] grudnia 2021 r. decyzję nr [...], której dotyczy skarga na bezczynność, w której postanowił udzielić Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP w związku z wykonywaniem pracy. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego powyżej wskazaną decyzją. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Mając powyższe na względzie, w sytuacji gdy Skarżący wniósł skargę na bezczynność po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce, to należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro więc w odniesieniu do skargi na bezczynność, wniesionej już po zakończeniu postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej nie jest możliwe podjęcie przez sąd administracyjny żadnego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 149 § 1 p.p.s.a., to taka skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy jest ona niedopuszczalna. Wobec tego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł w punkcie I postanowienia o jej odrzuceniu. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono w punkcie II postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.