II SAB/Wr 425/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych); V. dalej idącą skargę oddala; VI. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Skarżąca (Z. K.) wniosła 07.02.2022 r. skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia sprawy z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały – złożonego 08.01.2021 r. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 wraz z późń. zm.) – dalej: p.p.s.a., skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniosła o: 1) dokonanie kontroli bezczynności organu, którego dotyczy skarga; 2) zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 3) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 10 000 złotych; 4) wymierzenie organowi grzywny w połowie maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz 5) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt stały okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ani w terminie wskazanym w art. 36 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że 08.01.2021 r. skarżąca wniosła do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie nie otrzymała od organu oficjalnej informacji o: planowanej dacie zakończenia postępowania, występowaniu bądź też nie braków formalnych w złożonym wniosku oraz o tym, że jej pobyt na terytorium Polski do czasu uzyskania przez późniejszą decyzję przymiotu ostateczności ma charakter legalny. Dnia 19.05.2021 r. do organu wpłynęło pismo profesjonalnego pełnomocnika z prośbą o wyznaczenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez osobiste stawiennictwo. Dnia 01.06.2021 r. organ wystąpił do odpowiednich służb o przekazanie informacji na temat pobytu cudzoziemca na terytorium RP. Pismem z 06.07.2021 r. Komenda Wojewódzka Policji poinformowała organ, że z dostępnych jej informacji nie wynika, aby pobyt wnioskodawczyni na terytorium Polski stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dnia 07.07.2021 r. Wojewoda wezwał wnioskodawczynię do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu dnia 04.08.2021 r. celem: złożenia odcisków linii papilarnych, przedłożenia w trakcie wizyty kserokopii wszystkich stron paszportu zawierających adnotacje urzędowe oraz do uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 640 złotych od złożonego wniosku, bod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Dnia 04.08.2021 r. wnioskodawczyni stawiła się w siedzibie organu oraz dopełniła wskazanych wcześniej czynności. Dnia 25.11.2021 r. Wojewoda poinformował pismem skarżącą o możliwości otrzymania stempla do paszportu [potwierdzającego złożenie wniosku. Tego samego dnia Wojewoda zwrócił się do Komendanta Placówki Straży Granicznej o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania cudzoziemki. Dnia 28.10.2021 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej złożył ponaglenie na działanie organu. Dnia 14.02.2022 r. Wojewoda przesłał do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców wcześniej wywiedzione ponaglenie uznając je za nieuzasadnione. Dnia 11.03.2022 r. do organu wpłynęły sprawozdania Komendanta Straży Granicznej z dwóch przeprowadzonych w miejscu zamieszkania wnioskodawczyni wywiadów środowiskowych. Dnia 18.03.2022 r. Wojewoda wydaną decyzją udzielił cudzoziemce zezwolenia na pobyt stały. Pismem z 21.03.2022 r. poinformował, że: po odbiór ww. karty należy stawić się wraz z dowodem uiszczenia opłaty za jej wygenerowanie, a sam koszt wynosi 50 złotych i w przypadku jego nieuiszczenia karta nie jest wydawana. Powyższe ustalenia wskazują, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8 i art. 12 k.p.a. Okres zwłoki organu, który od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, tj. 08.01.2021 r. do dnia 01.06.2021 r. nie podejmował w sprawie jakichkolwiek czynności, przekracza maksymalne terminy określone w przepisach, a w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić opieszałe działanie Wojewody. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu organ dopuścił się bezczynności (pkt I sentencji wyroku). Odnosząc się natomiast do wniosku o stwierdzenie, że bezczynność prowadzonego postepowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa to należy stwierdzić, że nie miała ona wyżej określonego charakteru. Biorąc pod uwagę podnoszone w odpowiedzi na skargę dane związane ze znaczną ilością spraw tego rodzaju, to zaistniałe opóźnienie rzędu sześciu miesięcy nie stanowi kwalifikowanego rażącego naruszenia prawa. Także w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że według najnowszych danych w samym poprzednim 2021 r. wpłynęło 45 328 tego rodzaju wniosków i jest to tendencja szybko narastająca. Z uwagi na to, organ stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Wobec poinformowania przez organ o wydaniu dnia 18.03.2022 r. decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej (pkt III sentencji wyroku). Na wniosek skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał sumę pieniężną w kwocie 500 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty przez organ posłuży zwalczeniu opieszałości organu w sprawie (zdyscyplinuje organ). Tym samym Sąd uznał, że wnioskowana w skardze kwota 10 000 zł jest wygórowana. Sąd postanowił odstąpić od wymierzenia organowi grzywny. Powszechnie wiadomym jest bowiem, że ilość załatwianych przez organ wniosków w sprawie o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt i pracę dla cudzoziemców jest bardzo duża oraz że czynione są starania dla poprawy mobilności organu w tym zakresie (organizacja nowych stanowisk do obsługi wniosków cudzoziemców, przesunięcia kadrowe itp.). I chociaż dla stwierdzenia bezczynności (przewlekłości) nie mają znaczenia przyczyny organizacyjne lub kadrowe (na które organ powołuje się już od dawna), leżące po stronie organu (właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki), to jednak - w pewnych sytuacjach - powinny one rzutować na rozstrzygnięcia Sądu wydawane na podstawie 149 § 2 p.p.s.a. Dlatego w tym zakresie Sąd skargę oddalił (pkt V sentencji wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt VI sentencji wyroku).