II OSK 2919/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień /spr./ sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy inspektor sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1935/16 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1935/16 oddalił skargę Z. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W rozpoznawanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.) - nakazał Z. R. rozbiórkę budynku gospodarczego z częścią garażową na działce nr ew. [...]/3 przy ul. [...] we wsi [...], gm. [...]. Organ wskazał, że podczas kontroli stwierdzono, że inwestor wybudował budynek z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Naczelnika Gminy [...] z [...] listopada 1985 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę. Wstrzymał zatem roboty budowlane i nałożył obowiązek sporządzenia i przedstawienia ekspertyzy technicznej. Następnie decyzją z [...] listopada 2009 r., nr [...] nałożył obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. W dalszej kolejności postanowieniem z [...] maja 2010 r. organ nałożył obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego zamiennego. Z. R. przedłożył dokumentację, po analizie której organ stwierdził, że obiekt narusza § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Według pierwotnej decyzji budynek miał być usytuowany w granicy z działkami [...]/4 i [...]/2, a jest odsunięty o ok. 1,02 do 1,50 m od granicy z działką nr ew. [...]/2, od granicy z działką [...]/4 usytuowany jest zgodnie, natomiast od granicy działki nr ew. [...]/1, z projektowanych 4 m, faktycznie usytuowano go ok. 0,50 m od granicy. Ponadto w ocenie organu nadzoru budowlanego budynek nie spełnia również warunków technicznych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, tj. § 272 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Ściany szczytowe w granicy z zabudowaną działką sąsiednią powinny być ścianami oddzielenia pożarowego o odporności ogniowej REI 60. Otwory w ścianie oddzielenia pożarowego powinny posiadać klasę odporności ogniowej nie mniejszą niż ściana w której się znajdują. Natomiast projekt nie przewiduje doprowadzenia budynku do zgodności z przepisami w powyższym zakresie. W związku z powyższym organ stwierdził, że inwestor nie wykonał prawidłowo obowiązku nałożonego decyzją z [...] listopada 2009 r., co uniemożliwia doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z przepisami i obliguje do nakazania rozbiórki. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2016 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania Z. R., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. [...] WINB zauważył, że jeżeli w wyniku postępowania wyjaśniającego okaże się, że nastąpiło nie dające się usunąć naruszenie prawa, wówczas organ zobowiązany jest wydać decyzję zakazującą dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, a w przypadku szczególnym nakazać przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego. W sytuacji jednoznacznego stwierdzenia naruszenia ustaleń pozwolenia na budowę bądź przepisów prawa tego rodzaju, że nie jest możliwe doprowadzenie obiektu w inny sposób do stanu zgodnego z prawem - obowiązany jest nakazać jego rozbiórkę w tej części, która narusza prawo, w oparciu o art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Organ podkreślił, że przywrócenie budynku do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę i przepisami jest w tym przypadku niemożliwe z uwagi na konieczność wykonania robót będących de facto rozbiórką i wybudowaniem obiektu w innym miejscu. Stosownie do art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed wejściem w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 1995 r. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc art. 37 ustawy z 24 października 1974 r. Jednakże w przypadku, gdy samowola budowlana jest ciągiem pewnych zdarzeń faktycznych mających miejsce na przestrzeni lat (1985 - 2007), to w takiej sytuacji zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie orzekania (wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 782/06, LEX nr 336707). Organ zwrócił uwagę, że art. 103 Prawa budowlanego dotyczy sytuacji, gdy inwestor nie posiada pozwolenia na budowę, a nie odstąpił od warunków wydanej decyzji. Zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem, że organom umykają podstawowe zasady prawa. Inwestor, który nie zakończył inwestycji poprzez oddanie jej do użytkowania, jest nadal w świetle przepisów prawa w trakcie procesu budowlanego, a więc podlega przepisom obowiązującym obecnie. Nie można zatem mówić o działaniu prawa wstecz. Ponadto Konstytucja RP gwarantuje ochronę własności, równą dla wszystkich, a więc i właścicieli działek sąsiednich, dla których w obecnym kształcie budynek stanowi zagrożenie, gdyż nie spełnia ww. warunków technicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem podtrzymał stanowisko orzekających w sprawie organów administracji uznając, że inwestor pomimo wezwania organu do przedstawienia jak i uzupełnienia projektu budowlanego zamiennego, przedstawił dokumentację, niezawierającą rozwiązań, które doprowadziłyby budynek do stanu zgodnego z przepisami w tym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Sądu o wykonaniu tego obowiązku nie mogło stanowić samo przedłożenie żądanej dokumentacji projektowej zamiennej, a dopiero ustalenie, że dokumentacja ta jest zgodna z przepisami prawa. Ponadto Sąd za całkowicie błędną uznał argumentację skarżącego co do tego, że w niniejszej sprawie stosownie do art. 103 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zastosowanie powinny znaleźć przepisy ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, a nie art. 51 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. R. zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj.: - art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej ppsa, poprzez niewypowiedzenie się przez sąd co do żadnego z zarzutów podniesionych w złożonej przez skarżącego skardze, a tym samym przekreślenie wydanym orzeczeniem celów sądowej kontroli administracji publicznej, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 kpa - poprzez nieuchylenie skarżonej decyzji i przyjęcie, że nie narusza ona przepisów postępowania, gdy orzeczenie narusza zasadę swobodnej oceny dowodów wskutek błędnych ustaleń o posadowieniu budynku przy granicach działki w rozumieniu § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz o tym, że czynność wymiany dachu stanowiła część procesu inwestycyjnego, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z naruszeniami prawa materialnego wskazanymi w dalszej części skargi kasacyjnej - poprzez nieuchylenie skarżonej decyzji i przyjęcie, że ta nie narusza przepisów prawa, gdy jest dokładnie przeciwnie; 2) prawa materialnego, tj.: - art. 2 Konstytucji RP, art. 103 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Konstytucji RP, a także samej normy art. 103 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane interpretowanej a contrario - poprzez naruszenie (złamanie) konstytucyjnej zasady lex retro non agit, a także ustawowego obowiązku stosowania do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane a zakończonych decyzją ostateczną (pozwoleniem budowlanym z 1985 r.) przepisów dotychczasowych, - art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP (zasada zaufania obywatela do państwa i prawa oraz zasada ochrony własności), a także art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności) - poprzez orzeczenie nakazu rozbiórki pomimo: bierności organów administracji, które nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji odstępstw budowlanych przez kilkadziesiąt lat, nieodniesienia się przez organ do przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym, braku analizy, czy sporny obiekt nie należy do grupy obiektów, co do których przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. nie przewidywały ani obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, ani innych aktów legalizujących, - art. 7 Konstytucji RP - poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady działania przez organy na podstawie i w granicach przepisów prawa. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Istota skargi kasacyjnej sprowadza się w zasadzie do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP, a także art. 103 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane interpretowanej a contrario - poprzez naruszenie (złamanie) konstytucyjnej zasady lex retro non agit (ustawowego obowiązku stosowania przepisów dotychczasowych do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a zakończonych decyzją ostateczną). Powyższy zarzut jest bezzasadny, bowiem skarżący kasacyjnie błędnie przyjął, że w rozpatrywanej sprawie wszczęto postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych na podstawie i zgodnie z decyzją Naczelnika Gminy [...] z [...] listopada 1985 r., nr [...] udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. Ustalony w rozpatrywanej sprawie i niekwestionowany przez skarżącego kasacyjnie stan faktyczny wskazuje, że inwestor zrealizował przedmiotowy budynek gospodarczy dokonując istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i nie zawiadomił właściwego organu administracji państwowej o tych odstępstwach oraz o oddaniu obiektu do użytku. Zgodnie z pozwoleniem na budowę nr [...] oraz zatwierdzonym projektem budowlanym budynek gospodarczy wraz z garażem miał mieć wymiary zewnętrzne 14,79 x 6,52 i stropodach oraz usytuowanie w ostrej granicy z działkami nr ewid. [...]/2 i [...]/4. W trakcie realizacji zmieniono jego wymiary oraz wykonano strych. Jak ustalił rzeczoznawca budowlany - autor załączonej do akt ekspertyzy technicznej z marca 2010 r., zrealizowany budynek ma wymiary zewnętrzne 18,79 x 6,52 (jest w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego dłuższy o 5 m). Nowe tyczenie granic działek zakończone 27 marca 2009 r. (wykonane przez uprawnionego geodetę) wykazało ponadto, że tylna (zachodnia) ściana budynku gospodarczego jest odsunięta od nowowytyczonej granicy z działką nr ewid. [...]/2 o 1,02 do 1,53 m. Według ustaleń rzeczoznawcy budowlanego inwestor nie zgłosił do organu zmiany wymiarów oraz usytuowania zrealizowanej inwestycji. Powyższe ustalenia potwierdza oświadczenie Z. R. (protokół z dnia [...] października 2006 r.; k-7 akt administracyjnych I instancji), w którym stwierdził on, że budynek gospodarczy został wybudowany na podstawie pozwolenia z 1985 r. i prawdopodobnie do chwili obecnej nie jest oddany do użytkowania. Ponadto w piśmie z [...] lipca 2009 r. (k- 16 akt administracyjnych I instancji) Urząd Gminy [...] ustalił, że w archiwum tego Urzędu nie ma dokumentu potwierdzającego przyjęcie do użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego. W zasobach archiwalnych odnaleziono jedynie decyzję o pozwoleniu na budowę wraz z zatwierdzoną dokumentacją oraz pismo Z. R. z prośbą o wydanie zaświadczenia, że budynek na działce nr ewid. [...]/3 nie został odebrany. Z wyjaśnień natomiast Z. G. (protokół z [...] października 2009 r.; k-21 akt administracyjnych I instancji) wynika, że budynek gospodarczy był dwukrotnie nadbudowywany, w pierwszym etapie w latach 2004 -2005 budynek podniesiono o ok. 1,50 m, a w drugim etapie w 2006 r. budynek podniesiono o 70 cm. W 2008 r. wykonano boczne otwory okienne. Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna załączona do akt administracyjnych pierwszej instancji - k-4 (pierwszy etap nadbudowy z białej nieotynkowanej cegły i drugi etap z nieotynkowanej cegły czerwonej). W art. 41 ust. 2 ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, z późn. zm.) zobowiązano inwestora oddającego do użytku obiekt budowlany do zawiadomienia właściwego organu administracji państwowej o oddaniu obiektu do użytku. Do zawiadomienia powinny być załączone dokumenty wymagane przepisami (w tym plan realizacyjny i projekt z wszystkimi rysunkami zamiennymi lub naniesionymi zmianami, wprowadzonymi w toku wykonywania robót budowlanych) oraz oświadczenie osoby kierującej budową, że obiekt budowlany lub roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz że doprowadzono do należytego stanu i porządku teren, a także ulicę, sąsiednią nieruchomość, budynek, mieszkanie lub lokal, w razie korzystania z nich. Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 inwestor, właściciel lub zarządca mógł przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego właściwy organ stwierdził, że wybudowany obiekt spełnia wymagania obowiązujących przepisów i jest zdatny do użytku, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, jeżeli wydano w drodze decyzji przewidziany w art. 40 tej ustawy nakaz dokonania zmian lub przeróbek. Z powyższego wynika jednoznacznie, że skoro inwestor dokonał istotnych odstępstw od wydanego pozwolenia na budowę, nie zgłosił właściwemu organowi faktu dokonania tych odstępstw oraz nie dostarczył rysunków zamiennych z naniesionymi zmianami, wprowadzonymi w toku wykonywania robót budowlanych oraz nie zawiadomił właściwego organu o oddaniu obiektu do użytku, to uniemożliwił tym samym dokonanie oceny legalności wykonania tych robót. W konsekwencji nie można, tak jak twierdzi skarżący kasacyjnie uznać, że w odniesieniu do przedmiotowego budynku gospodarczego zostało zakończone postępowanie administracyjne w związku z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] listopada 1985 r., nr [...]. Skoro zatem zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy tej ustawy, to tym bardziej stosuje się je do spraw w ogóle nie wszczętych przed tym dniem, jeżeli tak jak w rozpatrywanej sprawie inwestor nie zawiadomił organu o dokonanych przy realizacji robót budowlanych odstępstwach i przystąpieniu do użytkowania budynku gospodarczego, z uwzględnieniem wyjątku przewidzianego art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, w odniesieniu do art. 48 tej ustawy. Inwestor wykonując obiekt budowlany z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, realizuje go wbrew wymogom istniejącym w obowiązującym systemie prawnym, dopuszczając się w tym zakresie tzw. samowoli budowlanej. W interesie publicznym jest aby niezależnie od stanu zaawansowania inwestycji podjął on jak najszybciej działania mające na celu jej legalizację. Podjęcie takich działań co do zasady gwarantuje, że ich ocena zostanie dokonana w świetle obowiązującego w chwili dokonywania samowoli budowlanej prawa. W sytuacji niepodjęcia przez inwestora czynności mających na celu legalizację samowoli budowlanej, jego ewentualne oczekiwania, aby w każdym przypadku zgodność realizacji jego inwestycji była oceniana z przepisami obowiązującymi w chwili budowy, nie znajdują racjonalnego usprawiedliwienia. Z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), a w szczególności z zawartej w niej zasady zaufania obywateli do państwa, wynika dyrektywa stanowienia prawa tak, aby istniała możliwość przewidywania działań organów państwa i związanych z nimi zachowań obywateli pod rządami nowych przepisów (wyrok TK z 2 marca 1993 r. sygn. akt K. 9/92, OTK 1993/1/6). Zastosowanie zatem do legalizacji samowolnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, na podstawie art. 103 ustawy - Prawo budowlanego z 1994 r., obowiązujących w chwili orzekania a nie budowy przepisów Prawa budowlanego nie stanowi naruszenia konstytucyjnej zasady zaufania obywatela do państwa. Inwestor ma bowiem bezpośredni wpływ na to kiedy zostanie wszczęte postępowanie dotyczące dokonanych odstępstw, a tym samym jakie przepisy będą w nim stosowane. Może on bowiem w każdej chwili złożyć stosowny wniosek w tym zakresie do właściwego organu budowlanego. W powyższej kwestii istotne są rozważania Trybunału Konstytucyjnego zawarte w uzasadnieniu do wyroku z 31 stycznia 1996 r. K 9/95 (OTK 1996/1/2), dotyczącego zgodności z Konstytucją RP art. 103 ust. 1 i 2, w związku z art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Trybunał Konstytucyjny wskazał w nim, że warunkiem stwierdzenia retroaktywności badanych przepisów byłoby ustalenie, że mają one mieć zastosowanie do zdarzenia, które nie tylko powstało, ale i ustało przed nabraniem przez te przepisy mocy obowiązującej. Jeżeli by przyjąć, że zdarzeniem takim było rozpoczęcie budowy bez przewidzianego prawem pozwolenia na budowę, stwierdzenie działania wstecznego nie nasuwałoby wątpliwości. Należałoby wówczas uznać, że samo rozpoczęcie budowy stanowiło samowolę budowlaną, zaś z jej konsekwencjami sprawca liczył się lub powinien był się liczyć oceniając je według stanu prawnego obowiązującego w momencie zdarzenia. W ocenie TK, na gruncie teorii prawa uprawniony jest pogląd, że zdarzeniem prawnym w danym wypadku jest samowola polegająca nie tylko na rozpoczęciu, ale i kontynuowaniu budowy bez stosownego pozwolenia, i to pomimo świadomości, że jest to działanie bezprawne. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że pojęcie samowoli budowlanej nie odnosi się do zdarzenia polegającego na rozpoczęciu budowy bez pozwolenia budowlanego, ale obejmuje także ewentualną kontynuację takiej budowy aż do uzyskania wymaganego prawem pozwolenia (lub decyzji ekwiwalentnej) albo do usunięcia materialnych skutków samowoli. W tej sytuacji art. 103 zawiera przepisy, które mają być stosowane wobec zdarzenia wprawdzie zaistniałego uprzednio, lecz nadal trwającego. Zdarzeniem prawnym jest samowola budowlana w ujęciu prawnym, a nie jedynie działania faktyczne ją inicjujące. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego jednolicie przyjmuje się, że regulacja intertemporalna (zwana retrospektywnością), polegająca na nakazie zastosowania nowego prawa do stosunków prawnych, które wprawdzie zostały nawiązane pod rządami dawnych przepisów, ale wówczas nie zostały jeszcze zrealizowane wszystkie istotne elementy tych stosunków, nie jest objęta wynikającym z art. 2 Konstytucji RP zakazem wstecznego działania prawa (wyrok TK z 31 marca 1998 r., K. 24/97 oraz z 4 kwietnia 2006 r., K 11/04). W przypadku samowoli budowlanych takim nie zrealizowanym elementem jest brak legalizacji dokonanej samowoli budowlanej. Przyjęcie stanowiska przeciwnego prowadziłoby do nadmiernego ograniczenia swobody władzy ustawodawczej w kształtowaniu prawa i oznaczałoby de facto kształtowanie przez sprawców samowoli budowlanych zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na powyższe okoliczności za całkowicie bezzasadne należy również uznać zarzuty naruszenia art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP (zasada zaufania obywatela do państwa i prawa oraz zasada ochrony własności), a także art. 31 ust. 3 i art. 7 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności) poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady działania przez organy na podstawie i w granicach przepisów prawa. Odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy podkreślić, że zgodnie z art. 174 pkt 2 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jedynie wtedy gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezbędne jest zatem wykazanie, że zaskarżony wyrok nie tylko narusza przepisy postępowania, lecz również, że naruszenie to mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie, mając na uwadze przyjętą wykładnię przepisów prawa materialnego, takiego skutku w skardze kasacyjnej nie wykazano. Mając na uwadze powyższe jako bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa., który określa zasadnicze elementy składowe uzasadnienia wyroku. Powinno ono zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powinno być ono zatem sporządzone w taki sposób, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji stan faktyczny oraz prawny sprawy przedstawiono w aspekcie końcowym w sposób właściwy oraz odzwierciedlono w nim dokonaną sądowoadministracyjną kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Podniesione natomiast w podstawie kasacyjnej pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, sprowadzają się w zasadzie do zakwestionowania zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego. Wszystkie te zarzuty zostały wyjaśnione w ramach rozważań odnośnie podstaw kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa materialnego, a zatem brak jest podstaw do ustosunkowywania się do nich po raz kolejny w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Ponadto zauważyć należy, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja [...] WINB z [...] czerwca 2016 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2016 r., nr [...], nakazującą na podstawie art. 51 ust. 5 Prawo budowlane rozbiórkę budynku gospodarczego z częścią garażową na działce nr ew. [...]/3 przy ul. [...] we wsi [...]. Decyzja ta została wydana w związku z niewykonaniem w terminie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, nałożonego decyzją tego organu z [...] listopada 2009 r. Nr [...]. Przy czym decyzja z [...] listopada 2009 r. jest decyzją ostateczną w związku z niewniesieniem odwołania i nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej z uwagi na brak w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 134 i 135 ppsa. Podkreślić należy jedynie, że Sąd pierwszej instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów wskutek rzekomo błędnych ustaleń o posadowieniu budynku przy granicach działki w rozumieniu § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organy prawidłowo ustaliły, że według pierwotnej decyzji budynek miał być usytuowany w granicy z działkami [...]/4 i [...]/2, a jest odsunięty o ok. 1,02 do 1,50 m od granicy z działką nr ew. [...]/2, od granicy z działką [...]/4 usytuowany jest zgodnie, natomiast od granicy działki nr ew. [...]/1, z projektowanych 4 m, faktycznie usytuowano go ok. 0,50 m od granicy. Takie usytuowanie budynku gospodarczego, jak prawidłowo przyjęły organy narusza przede wszystkim § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co skarżący kasacyjnie całkowicie pomija. Naruszenie powyższego przepisu stanowi samodzielną i wystarczającą przesłankę do przyjęcia braku podstaw do doprowadzenia obiektu gospodarczego do stanu zgodnego z przepisami, powodowałoby bowiem konieczność wykonania robót będących w istocie rozbiórką i wybudowaniem nowego obiektu w innym miejscu. Mając zatem na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji.