I OSK 2330/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Lech, Sędzia NSA Maciej Dybowski, Sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Penda, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 267/12 w sprawie ze skargi K. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 267/12, po rozpatrzeniu skargi K. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] września 2011 r. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Zastępca Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu o obniżenie st. asp. K. P. (specjaliście Zespołu do walki z Handlem Ludźmi oraz do walki z Przestępczością Przeciwko Wolności Seksualnej i Obyczajności Wydziału Kryminalnego) dodatku służbowego o kwotę 142,50 zł. W uzasadnieniu wniosku powołał się na fakt długotrwałego nierealizowania przez wymienionego policjanta zadań służbowych z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu rozkazem personalnym z dnia [...] września 2011 r. nr [...] obniżył st. asp. K. P., z dniem 15 października 2011 r., dodatek służbowy o kwotę 142,50 zł, tj. do kwoty 332,50 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że policjant w okresie od dnia 10 stycznia 2011 r. do dnia 19 września 2011 r. przybywał na zwolnieniach lekarskich, a zatem nie realizował zadań służbowych, które musiały być wykonywane przez innych funkcjonariuszy. Nadto podkreślił, że rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] policjantowi zostały powierzone obowiązki służbowe w Wydziale Kryminalnym Komisariatu Policji Poznań Nowe Miasto Komendy Miejskiej Policji w Poznaniu z dniem 15 marca 2011 r. na okres jednego roku, jednakże z uwagi na długotrwałe zwolnienie lekarskie policjant nie podjął służby w nowej jednostce. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem K. P. złożył odwołanie. Po jego rozpatrzeniu Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu nr [...] w części dotyczącej daty obniżenia policjantowi K. P. dodatku służbowego i ustalił tę datę na dzień 15 listopada 2011 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu obniżył st. asp. K. P. dodatek służbowy o kwotę 142,50 zł miesięcznie, co stanowi 30 % otrzymywanej stawki. Rozstrzygnięcie to mieści się zatem w granicach przyznanych organowi I instancji kompetencji, a ponadto jest adekwatne do oceny służby policjanta dokonanej z uwzględnieniem okresów przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu a dotyczących naruszenia przepisów procesowych organ II instancji uznał je za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. P. wniósł o uchylenie w całości rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji oraz rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu, ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Zaskarżonym decyzjom zarzucił: - naruszenie przez błędną wykładnię art. 6f w związku z art. 37, art. 104 ust. 3 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, które miało wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 16 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 110 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 67 ust. 1 i art. 68 ust. 1 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 267/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 12 września 2011 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że dodatek służbowy przyznany K. P. został obniżony na podstawie § 8 ust. 5 pkt 2 oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w związku z faktem korzystania przez skarżącego z licznych zwolnień lekarskich w okresie od dnia 10 stycznia 2011 r. do dnia 19 września 2011 r. Decyzja organu I instancji została wydana w trakcie absencji chorobowej policjanta. Organy orzekające obu instancji wskazały, że absencja ta spowodowała negatywną ocenę policjanta, skutkującą obniżeniem dodatku. W ocenie Sądu I instancji, przepisy powołanego rozporządzenia nie dawały organom prawa do obniżenia dodatku służbowego przyznanego skarżącemu z uwagi na sytuację, w jakiej znalazł się w związku z chorobą. Sąd przywołał treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji i wyjaśnił, że przepis ten ma charakter ochronny, gwarantujący policjantowi zachowanie prawa do uposażenia w pełnej wysokości w okresie, w jakim nie pełni on obowiązków służbowych w związku z zaistnieniem okoliczności wymienionych w tym przepisie. Z tego względu, wbrew twierdzeniom organu, usprawiedliwionej nieobecności funkcjonariusza na służbie z powodu choroby nie można utożsamiać z pojęciem "zmiany mającej wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość" w rozumieniu tego przepisu. W ocenie Sądu szczególnie uzasadnione przypadki, określone w § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia, dające podstawę do obniżenia policjantowi dodatku służbowego dotyczą innych zdarzeń, niż wymienione w powołanym art. 121 ust. 1 ustaw o Policji. Sąd podkreślił, że przepisy aktu wykonawczego, jakim jest rozporządzenie wydane na podstawie ustawy i w zakresie w niej określonym, nie mogą być sprzeczne z aktem wyższej rangi. System prawa jest zbudowany hierarchicznie. Mocą aktów niższego rzędu nie mogą być uchylone akty prawne wyższego rzędu, a zatem rozporządzenie nie może uchylić mocy obowiązującej ustawy. W sytuacji, gdy ustawodawca w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w sposób jednoznaczny uregulował status policjanta w razie choroby, to brak jest podstawy do uznania, że przebywanie K. P. na zwolnieniach lekarskich spełniało przesłankę do obniżenia dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Dodatkowo Sąd zauważył, że w myśl art. 37 ustawy o Policji policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości ma czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia (art. 100 ustawy), co zostało uregulowane w powołanym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Poza sporem jest, że rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu powierzył K. P. obowiązki służbowe w Wydziale Kryminalnym Komisariatu Policji Poznań Nowe Miasto Komendy Miejskiej Policji w Poznaniu z dniem 15 marca 2011 r. Powyższe oznacza, że brak było podstaw do obniżenia uposażenia policjanta we wskazanym okresie, a przeciwne stanowisko organów orzekających stanowi naruszenie art. 37 in fine ustawy o Policji. Na marginesie, odnosząc się do argumentacji odpowiedzi na skargę, Sąd zauważył, że dokonuje on oceny legalność decyzji, która odzwierciedla ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organy w toku postępowania. Z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie w żaden sposób nie wynika, by moc dowodowa wystawionych K. P. zaświadczeń lekarskich została skutecznie obalona. Nadto w ocenie Sądu brak jest także podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje są dotknięte wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Sąd podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji, że powierzenie policjantowi pełnienia obowiązków służbowych na podstawie art. 37 ustawy o Policji nie jest równoznaczne z przeniesieniem na inny podmiot uprawnień przełożonego w sprawach osobowych, które to kwestie regulują przepisy art. 6f ww. ustawy oraz § 1 pkt 4 i 5 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261). Przeniesienie wskazanych uprawnień jest możliwe w drodze rzeczywistej zmiany przełożonego, która ma miejsce w wyniku takich zmian kadrowych, które powodują zakończenie służby w jednej jednostce organizacyjnej oraz rozpoczęcie jej w innej. Powierzenie obowiązków na innym stanowisku w tej samej miejscowości nie oznacza zakończenia służby w jednostce macierzystej, tj. w takiej, w której policjant został wyznaczony na określone stanowisko służbowe. W przypadku skarżącego jednostką tą jest Komenda Wojewódzka Policji w Poznaniu. Brak jest zatem podstaw do uznania, że decyzje I i II instancji zostały wydane przez organy niewłaściwe w sprawie, a tym samym do stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Komendant Główny Policji. W złożonej skardze skarżący kasacyjnie zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1 - prawa materialnego tj.: - art. 104 ust. 3 i 6 ustawy o Policji w zw. z § 8 ust. 5-8, w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez błędną wykładnię, że okres absencji chorobowej nie stanowi okoliczności uzasadniającej obniżenie dodatku służbowego; - art. 121 ust. 1 i art. 37 ustawy o Policji w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia polegające na ich mylnym zastosowaniu w niniejszej sprawie, podczas gdy w ustalonym stanie faktycznym przepisy te nie miały zastosowania, a tym samym bezzasadnie Sąd zarzucił organowi ich nieuwzględnienie, 2 - przepisów postępowania, tj. - art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) poprzez przeprowadzenie wadliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego jego poprzedzającego zamiast oddalenia skargi, zaś uchylenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w przypadku stwierdzenia, że nie zaistniało naruszenie norm proceduralnych - uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem właściwej i prawidłowej wykładni przepisów prawa powołanych w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia oraz nie naruszył powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. Co do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przede wszystkim wyjaśnić należy, że zarzut ten jest błędny. Artykuł 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych należy do przepisów ustrojowych a nie do przepisów postępowania. Z tej przyczyny przepis ten nie mieści się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygają spory kompetencyjne o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis ten określa zatem kognicję sądów administracyjnych oraz kryterium, zgodnie z którym dokonują one powierzonej im kontroli. Jego naruszenie może zatem nastąpić poprzez dokonanie kontroli z wykroczeniem poza zakres wskazany w tym przepisie, na podstawie innego kryterium niż zgodność z prawem, czy też innego niż wynikające w danej sprawie z ustawy szczególnej. Nie jest zaś uchybieniem tym przepisom dokonanie kontroli legalności orzeczenia organu administracji publicznej w wyniku skargi strony i zastosowanie środka wskazanego w art. 145 § 1 lub art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nawet wówczas, jeżeli kontrola ta nie odniosła zamierzonego przez skarżącego rezultatu (por. pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2007 r. sygn. akt I OSK 1025/06 czy z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 1047/06). Reasumując, skoro Sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, to nie naruszył art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Natomiast nie może być utożsamiana z naruszeniem tego przepisu wątpliwość, czy ocena legalności decyzji administracyjnej była prawidłowa, czy też błędna. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, niezależnie od merytorycznej oceny prawidłowości zapadłego orzeczenia, działał w rozpatrywanej sprawie w zakresie swojej kognicji i stosował przy kontroli orzeczenia wydanego przez organ administracji publicznej kryterium legalności. Zarzut naruszenia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych jest zatem w tym zakresie całkowicie chybiony. Skoro zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania okazał się nieusprawiedliwiony, należy przejść do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. W tym zakresie istota sprawy sprowadzała się do wyjaśnienia, czy § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.) mogą stanowić podstawę do obniżenia dodatku służbowego policjantowi przebywającemu na długotrwałym zwolnieniu lekarskim oraz czy art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wyklucza możliwość obniżenia dodatku służbowego w oparciu o powołane przepisy rozporządzenia. W świetle art. 100 i art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji uposażenie policjanta składa się uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Dodatek służbowy policjant może otrzymywać za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wykonując upoważnienie zawarte m.in. w art. 104 ust. 6 cyt. ustawy wydał powołane wyżej rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. Stosownie do treści § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 tego rozporządzenia dodatek służbowy jest dodatkiem o charakterze stałym. W myśl § 9 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przy czym jego przyznanie i wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Ust. 5 § 9 omawianego rozporządzenia stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 tego rozporządzenia dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8. Z powołanych przepisów wynika, że istnieje ścisły związek pomiędzy przyznaniem policjantowi dodatku służbowego w określonej wysokości a sposobem wykonywania przez niego obowiązków i zadań. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w powołanym przepisie powodujący, że dodatek służbowy może być obniżony dotyczy nienależytego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nienależytej realizacji zadań i czynności służbowych, a także zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w określonej wysokości. Nie obejmuje natomiast sytuacji, gdy przyczyną niewykonywania przez policjanta obowiązków służbowych jest choroba. Skarżącemu obniżono dodatek służbowy ze względu na niewykonywanie zadań i czynności służbowych z powodu przebywania na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Wprawdzie w tym okresie faktycznie nie wykonywał on obowiązków służbowych, to jednak sytuacja ta jest objęta odrębną regulacją prawną określoną w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Przepis ten ma charakter ochronny i co do zasady gwarantuje policjantowi, który nie pełni obowiązków służbowych m.in. z powodu choroby, zachowanie prawa do otrzymywania zarówno uposażenia zasadniczego, jak i dodatków do uposażenia o charakterze stałym oraz innych należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do nich i ich wysokość. Minister do spraw wewnętrznych nie skorzystał do tej pory z delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 art. 121 powołanej ustawy o Policji i nie wydał w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy rozporządzenia, w którym mógłby ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, a także właściwość organów w tych sprawach. Niewydanie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych rozporządzenia o którym mowa w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji powoduje, że w drodze wykładni przepisów art. 121 i art. 104 tej ustawy do obniżania dodatku służbowego policjantowi w razie jego choroby nie można stosować nawet odpowiednio przepisów § 8 ust. 5-8 w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. wydanego na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 powołanej ustawy o Policji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1845/10 oraz z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 807/11). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w sytuacji, gdy w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji ustawodawca w sposób jednoznaczny uregulował warunki płacowe policjanta w razie choroby, to brak było podstawy do uznania, że długotrwałe przebywanie przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim spełniało przesłankę do obniżenia mu dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Ponadto analiza powołanego art. 121 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje, że zawarte w tym przepisie sformułowanie "z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość" dotyczy zmian prawnych, a nie faktycznych. Oznacza to konieczność uwzględniania w stosunku do policjanta nieobecnego w służbie z powodu choroby wprowadzanych w tym okresie nowych regulacji prawnych, w tym płacowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że do obniżania dodatku służbowego policjantowi z powodu jego choroby nie można stosować § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Choroba nie mieści się w sferze należytego czy nienależytego wykonywania obowiązków służbowych w rozumieniu art. 104 ust. 3 ustawy o Policji oraz powołanych wyżej przepisów rozporządzenia. Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji.