IV SAB/Wr 194/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postępowania odwoławczego w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 19 września 2019 r. R. D. (dalej: strona lub skarżąca) wniosła skargę (zatytułowaną jako ponaglenie) na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postępowania odwoławczego w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zarządzeniem z dnia 29 października 2019 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia we właściwym organie. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 5 listopada 2019 r. W przewidzianym okresie, upływającym z dniem 12 listopada br., nie usunął on jednak braków formalnych wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do skargi dowodu wniesienia we właściwym organie ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z czym złożona przez nią skarga dotknięta była brakiem formalnym w tym zakresie. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1145 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych skargi zostało doręczone upoważnionemu pracownikowi kancelarii, w której wykonuje swój zawód pełnomocnik skarżącej, w dniu 5 listopada 2019 r. Zatem siedmiodniowy termin na usunięcie braków skargi upływał z dniem 12 listopada 2019 r., który wypadał we worek. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej nie przedłożył jednak dowodu wniesienia ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania. Wobec powyższego przedmiotową skargę, której braków formalnych nie usunięto w wyznaczonym terminie, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.